Void Collector Recensie (PC)

Ik zal eerlijk zijn, ik heb best veel dingen op mijn bingo-kaart, maar ik kan niet zeggen dat ik ‘het middenvinger opsteken naar een windmolen’ geschreven heb. Void Collector — ik wijs met mijn vinger naar jou.

Van wat ik me herinner, dacht ik dat Void Collector een andere, misschien zelfs ontspannende first-person shooter zou zijn — zoals een potje rots, papier, schaar spelen met een paar vrienden om de tijd te doden. Maar tot mijn verbazing was het niets van dat alles. Nee, het was veel meer belastend dan dat. En als ik belastend zeg, bedoel ik niet dat het fysiek belastend was, maar mentaal was het op een ander niveau. Bleek dat een middelvinger laserstralen kon uitstoten, en een gebalde vuist een reeks explosies kon triggeren die een groene geroosterde marshmallow kon vernietigen. Misschien had ik de tutorial gemist, of misschien had ik misschien verwacht dat de reis een beetje meer vergevingsgezind zou zijn. Maar dat was het niet. Naast het wisselen van handen en het alterneren van vinger-geweren, rolde het ook getimede niveaus, scoresystemen en zelfs een dopamine (of JUICE) meter uit om me op mijn tenen te houden.

Gelukkig had ik al een te veel rondes van MULLET MADJACK gespeeld om te begrijpen hoe het zou werken, dus tot op zekere hoogte kon ik de puzzelstukjes leggen en de vergelijking opstellen. Handgebaren plus korte dopamine-stoten plus punten gelijk aan, nou, nog een versie van MULLET MADJACK — maar met een grote, oude middelvinger erbovenop. Die basisbegrip was genoeg voor mij om de doelstelling te begrijpen: vingers naar slechteriken wijzen en genoeg punten verdienen om die lust naar accreditatie in een opgeklopte wereld te stillen. Verdomme, alles wat ik nodig had was de mullet om het hele varken te doen.

De Vogel Vliegen

Void Collectorwas niet zozeer over het verzamelen van leegtesals wel over het buigen van vingers op een abnormale manier om krachten te gebruiken die verder gingen dan mijn stoutste dromen. Dat, echt, was wat de meeste reis inhield: tussen cartoonwerelden springen en het gebruik van de kracht van mijn eigen twee handen en imaginative gebaren om vijanden te verslaan, kleurrijke hindernissen te overwinnen en tegen getimede evenementen te concurreren om voordelen en, zo begreep ik, nog een kans om het allemaal opnieuw te doen voor nog grotere beloningen.

Het spel wordt beschreven als een absurd snel first-person shooter — en ik kan daarvoor instaan. De gameplay zelf is niet het obstakel dat je moet overwinnen; het zijn de voortdurend veranderende carrousels van handgebaren-veranderd-in-wapens die je moet ontcijferen, dat is het probleem. In tegenstelling tot je traditionele first-person shooter, heb je niet de mogelijkheid om elk wapen dat in je greep valt te gebruiken om jezelf te beschermen tegen schade. Hier heeft elk handgebaar een kracht — een kracht die correleert met een obstakel in de omgeving. Het is jouw taak, kortom, om tussen deze gebaren te schakelen en, nou, rommelen door de wildernis in een poging om bewonderenswaardige scores, tijden en leaderboard-waardige overwinningen te claimen. Klinkt eenvoudig, hè? Eh — ja en nee.

Deze Vingers Werken Miracles

Onmiddellijke leercurve opzij gezet, is Void Collector een absolute blast om doorheen te spelen. Het is brash en provocerend, maar zelfs met zijn inbegrip van een steile strijd, weet het nog steeds manieren te vinden om je te laten hunkeren naar een volgende ronde, als het niet met de belofte van meer Juice, dan met memorabilia — “doodads” die extra waarde bieden aan je collectie van wapens en onderscheidingen. Er is ook een solide selectie van zones om doorheen te spelen, vijanden om aan te pakken en boeiende hindernissen om te overwinnen, waardoor een goed verpakte wereld met veel bang voor je geld ontstaat.

In het hart van Void Collector liggen vijf verschillende werelden, met elk een tutorial-niveau plus vier afzonderlijke stages, die allemaal hun eigen scores, uitdagingen en shortcuts hebben om op te snuffelen. Zodra je de mechanica begrijpt — hoe je tussen een van de vijf handgebaren moet schakelen — heb je de kans om diep in elke stage te duiken, de gangen te betreden en persoonlijke benchmarks voor jezelf te stellen om te bereiken, of het nu gaat om het nemen van de initiatief om de snelste route te ontwarren, of door het verdienen van extra collectibles om je portfolio uit te breiden.

Ik denk dat de kunst stijl iets is dat hier de moeite waard is om te noemen. Het is een surrealistische ervaring, door de levendige buurten van een cartoonwereld te lopen met zo veel bewegende delen. Zeker, het is een beetje zoals ENA: Dream BBQ, in de zin dat, nou, niet veel ervan een greintje zin heeft. Maar dat is wat het allemaal des te aantrekkelijker maakt — dat het geen formele structuur heeft, laat staan een gevoel van lineariteit in het ontwerp. Om te zeggen dat het een onvoorspelbare onderneming is, zou het niet de credits geven die het verdient, om eerlijk te zijn.

Oordeel

Void Collector brengt die belachelijke, maar evenzeer treffende zin voor humor naar een vinger-rommende first-person shooter-ervaring die net zo veel hilarische momenten heeft als unieke personages en charmante wereldgebeurtenissen. Het is een best moeilijk spel, met het aantal handgebaren (of wapens, als je wilt) dat je moet leren en inzetten op het slagveld. Dat gezegd hebbende, hoe meer je tijd besteedt aan het verfijnen van de gevechtsmechanica, hoe beter en leuker de reis uiteindelijk wordt. Het is als het leren spelen van de gitaar, op sommige manieren: als je hand begint te vertrouwen op spiergeheugen om de juiste noten en akkoorden te raken, begint de muziek te stromen en te klinken meer smaakvol. Een matige analogie, zal ik toegeven — maar je snapt het punt.

Er is een enorm veel plezier dat je voor jezelf kunt creëren in Void Collector — zo veel dat ik het aantal te behalen prikkels gemakkelijk op twee handen kan tellen. Kortom, als je ongebruikelijke kunst, snelle grapjes en originele gevechtsmechanica leuk vindt die evenzeer uitdagend als bevredigend zijn om te beheersen, dan zul je waarschijnlijk genieten van het opsteken van de vogel naar de creaties die deze komische kunst vormen. Het is een vreemd stuk, zal ik toegeven, maar ik ben niet iemand die met zijn vinger wijst — tenzij het naar Gunther is gericht.