Void Collector Review (PC)

Ik zal eerlijk zijn, ik heb nogal wat dingen op mijn bingo-kaart, maar ik kan niet zeggen dat ik ‘het middenvinger opsteken naar een windmolen’ opgeschreven heb. Void Collector — ik wijs met mijn vinger naar jou.

Van wat ik me herinner, dacht ik dat Void Collector een andere, misschien zelfs ontspannende first-person shooter zou zijn — zoals een potje rock, paper, scissors spelen met een paar vrienden om de tijd te doden. Maar tot mijn verbazing was het niets van dat alles. Nee, het was veel veeleisender dan dat. En als ik veeleisend zeg, bedoel ik niet dat het fysiek veeleisend was, maar mentaal was het op een ander niveau. Bleek dat een middelvinger laserstralen kon afvuren, en een gebalde vuist een reeks explosies kon triggeren die een groene geroosterde marshmallow kon vernietigen. Misschien had ik de tutorial gemist, of misschien had ik misschien verwacht dat de reis een beetje meer vergevingsgezind zou zijn. Maar dat was het niet. Naast het wisselen van handen en het alterneren van vinger-geweren, werden er ook getimede niveaus, scoresystemen en zelfs een dopamine (of JUICE) meter uitgerold om me op mijn tenen te houden.

Gelukkig had ik al een keer te veel MULLET MADJACK gespeeld om te begrijpen hoe het zou werken, dus tot op zekere hoogte kon ik de puzzelstukjes leggen en de vergelijking opstellen. Handgebaren plus korte dopamine-stoten plus punten gelijk aan, nou, nog een versie van MULLET MADJACK — maar met een grote, oude middelvinger erop geplakt. Die basisbegrip was genoeg voor mij om de doelstelling te begrijpen: vingers naar slechteriken wijzen en genoeg punten verdienen om die lust naar erkenning in een opgeklopte wereld te stillen. Verdomme, alles wat ik nodig had was de mullet om het hele varken te doen.

De Vogel Vliegen

Void Collectorwas niet zozeer over het verzamelen van leegtesals wel over het buigen van vingers op een abnormale manier om krachten te gebruiken die verder gingen dan mijn stoutste dromen. Dat was eigenlijk wat de meeste reis inhield: tussen cartoonwerelden springen en het gebruik van de kracht van mijn eigen twee handen en verbeeldingsrijke gebaren om vijanden te verslaan, kleurrijke hindernissen te overwinnen en tegen getimede evenementen te concurreren om voordelen en, zoals ik begreep, nog een kans om het allemaal opnieuw te doen voor nog grotere beloningen.

Het spel wordt beschreven als een absurd snel first-person shooter — en ik kan daarvoor instaan. De gameplay zelf is niet het obstakel dat je moet overwinnen; het zijn de voortdurend veranderende carrousels van handgebaren-veranderd-wapens die je moet ontcijferen, dat is het probleem. In tegenstelling tot je traditionele first-person shooter, heb je niet de mogelijkheid om elk wapen dat in je greep valt te gebruiken om jezelf te beschermen tegen gevaar. Hier heeft elk handgebaar een kracht — een kracht die correleert met een obstakel in de omgeving. Het is jouw taak, kortom, om tussen deze gebaren te schakelen en, nou, rommelen door de wildernis in een poging om bewonderenswaardige scores, tijden en leaderboard-waardige overwinningen te claimen. Klinkt eenvoudig, hè? Eh — ja en nee.

Deze Vingers Werken Miracles

Onmiddellijke leercurve opzij gezet, is Void Collector een absolute blast om doorheen te spelen. Het is brash en provocerend, maar zelfs met zijn inbegrip van een bergopwaartse strijd, vindt het manieren om je te laten verlangen naar nog een ronde, als het niet met de belofte van meer Juice, dan met memorabilia — “doodads” die extra waarde bieden aan je collectie van wapens en onderscheidingen. Er is ook een solide selectie van zones om doorheen te gaan, vijanden om aan te pakken en boeiende hindernissen om te overwinnen, waardoor een goed verpakte wereld met veel bang voor je buck ontstaat.

In het hart van Void Collector liggen vijf verschillende werelden, met elk een tutorial-niveau plus vier afzonderlijke stages, die allemaal hun eigen scores, uitdagingen en shortcuts hebben om op te snuffelen. Zodra je de mechanismen begrijpt — hoe je tussen een van de vijf handgebaren moet schakelen — heb je de kans om diep in elke stage te gaan, de gangen te betreden en persoonlijke benchmarks voor jezelf te bereiken, of het nu gaat om het vinden van de snelste route of het verdienen van extra collectibles om je portfolio te vullen.

Ik denk dat de kunst stijl iets is dat hier de moeite waard is om te noemen. Het is een surrealistische ervaring, door de levendige wijken van een cartoonwereld te lopen met zo veel bewegende delen. Zeker, het is een beetje zoals ENA: Dream BBQ, in de zin dat, nou, niet veel ervan zin heeft. Maar dat maakt het des te aantrekkelijker — dat het geen formele structuur heeft, noch een gevoel van lineariteit in het ontwerp. Om te zeggen dat het een onvoorspelbare onderneming is, zou het niet de credits geven die het verdient, eerlijk gezegd.

Oordeel

Void Collector brengt die belachelijke, maar evenzeer treffende, zin voor humor naar een vinger-rommende first-person shooter-ervaring die net zoveel grappige momenten heeft als unieke personages en charmante wereldgebeurtenissen. Het is een vrij moeilijk spel, met het aantal handgebaren (of wapens, als je wilt) dat je moet leren en inzetten op het slagveld. Dat gezegd hebbende, hoe meer je tijd besteedt aan het verfijnen van de gevechtsmechanieken, beter en leuker wordt de reis uiteindelijk. Het is alsof je leert gitaar spelen, op een manier: als je hand begint te vertrouwen op spiergeheugen om de juiste noten en akkoorden te raken, begint de muziek te stromen en te klinken beter. Een matige analogie, zal ik toegeven — maar je snapt het punt.

Er is een enorm veel plezier dat je voor jezelf kunt creëren in Void Collector — zo veel dat ik het aantal te behalen prikkels gemakkelijk op twee handen kan tellen. Kortom, als je ongebruikelijke kunst, snelle grappen en originele gevechtsmechanieken leuk vindt die evenzeer uitdagend als bevredigend zijn om te beheersen, dan zul je Void Collector waarschijnlijk leuk vinden. Het is een vreemd stuk, zal ik toegeven, maar ik ben niet iemand die met zijn vinger wijst — tenzij het naar Gunther is gericht.