Ultimate Wobble Run Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Ultimate Wobble Run combineert de slappe mechanica van een Stumble Guys-achtige pantomime met de vernederende aard van een Super Meat Boy-achtige obstakelbaan, niet met de intentie om zijn ogenschijnlijk beschonken sprinters te kleineren, maar om een belachelijk vermakelijke, zij het vaak pijnlijke ervaring te bieden die je urenlang kunt laten klauwen naar een plek op de leaderboard. Net als de side-scrolling platformspellen die ervoor zijn uitgerold, vindt Wobble Run troost in de momentane spreuken van voldoening – de korte periodes van vreugde die komen na talloze pogingen om de eenvoudigste uitdagingen te overwinnen. Het mag dan niet altijd voelen alsof je de hoogste berg hebt beklommen, maar het heeft de neiging om je terug te trekken om het allemaal opnieuw te veroveren. Dat, naar mijn mening, is een goed startpunt voor een indie-game.

Eerlijk gezegd is er niet veel te ontleden, aangezien Ultimate Wobble Run allereerst een schoolvoorbeeld van een episodische fysica-gebaseerde platformspel is dat de meeste van dezelfde assets gebruikt als je traditionele flop, flail en sterf-affaire. In deze wereld controleer je geen zak vlees, of zelfs een acrobaat met een kudde platina blonde haren. In plaats daarvan controleer je een slappe stokman – een eenvoudig, maar klassiek personage dat niet veel meer kan doen dan buitengewone afstanden overbruggen, op hoge snelheid klauteren en bezwijken voor de wispelturigste objecten, zoals lavaputten, bodemloze waterlichamen en roterende spijkbollen. Je hebt geen “krachten” in de traditionele zin van het woord; je hebt een flexibele lichaam dat je van punt A naar punt B kan brengen.

Het idee achter Ultimate Wobble Run is zo eenvoudig als het klinkt: je concurreert tegen de klok om een plek op de leaderboard te verdienen. Als de stok in kwestie, moet je een breed scala aan dodelijke obstakels overwinnen, waarvan sommige vereisen dat je je sprongen tijd, anderen dat je vrij ingewikkelde parkour-achtige bewegingen maakt, zoals tussen muren bouncen of door smalle ruimtes knijpen. Als je één niveau schoonveegt, verdien je het recht om door te gaan naar het volgende, waarna het doel even duidelijk is als de dag: herhaal dezelfde stappen in een poging om je bestaande tijden te verslaan. Dat, in het kort, is waar Ultimate Wobble Run allemaal over gaat: verdienen de lof voor je pas verworven vaardigheden als ogenschijnlijk onbekwame acrobaat.

Gelukkig is er een extra laag aan Ultimate Wobble Run. Naast een omvangrijke episodische campagne die een goede variatie aan obstakelbanen heeft, biedt het spel ook een lokale multiplayer-modus – een kanaal waarin spelers hun eigen valstrikken en giftige puzzels kunnen maken om het leven van hun tegenstanders een beetje ellendiger te maken. Met deze Party-modus tot je beschikking, heb je veel te doen, evenals een ton creatieve manieren om je eigen platforms aan te passen aan je boze agenda. Gegeven dat het niet zo complex is als het zou kunnen zijn, aangezien het pakket niet zo uitgebreid is als anderen van zijn soort. Maar ik kan de extra laag wel waarderen.

Er is geen twijfel over dat Ultimate Wobble Run een ongelooflijk eenvoudig, bij het boekje spel is. Daarom is het gemakkelijk om het te verwarren met andere spellen van zijn soort. De slappe mechanica kunnen een extra laag toevoegen aan de algehele ervaring, maar aan het eind van de dag heb je nog steeds een schoolvoorbeeld van een side-scrolling platformspel hier, compleet met alle gebruikelijke attributen en ongoddelijke obstakels die je normaal gesproken zou vinden in een andere Meat Boy-achtige excursie. En dus is het het beste om het allemaal met een korrel zout te nemen. Wobble Run mag dan een beetje extra wobble in zijn wereld hebben, maar dat betekent niet dat het volledig is met zijn eigen unieke bloedvaten.

Aan de positieve kant is Ultimate Wobble Run nog steeds veel plezier om doorheen te werken, tenminste voor een korte tijd. Met genoeg niveaus om je bezig te houden en een vertrouwd leaderboard-incentief om je te verleiden tot die eindeloze lus van trial en error-vleierij, zou je het niet te kort moeten vinden om een deel van je tijd te stelen. Wat betreft de vraag of het een eeuwigdurende kwaliteit heeft met het potentieel om meerdere seizoenen te overspannen, is een ander verhaal.

Natuurlijk, als je een fan bent van zinloze fysica-gebaseerde platformspellen die niet veel van je hersencapaciteit vereisen om op te lossen, dan zul je je thuis voelen in de nek van deze wobbly wereld. Het is het beste om niet te verwachten dat het echt speciaal is, trouwens, aangezien het spel geen verhaalmodus of iets bijzonders heeft buiten zijn lokale Party-modus. Nog steeds, als je voor het idee bent om jezelf in een doornig brisket van lava en naalden te werpen, dan is het heel waarschijnlijk dat je hier je geld waard krijgt.

Verdict

Ultimate Wobble Run levert geen uitzonderlijke side-scrolling platformervaring, maar het maakt wel volledig gebruik van alle juiste kwaliteiten om zijn potentieel te helpen ontgrendelen, met een goede balans tussen obstakels, uitdagingen en creatieve manieren om een beetje extra leven in een anders zo voor de hand liggende A-tot-B-avontuur te blazen. Met zijn Party-modus en extra sandbox-functies, komt het naar voren als een goed afgerond indie-spel met veel meer te bieden dan de meeste shovelware-titels van zijn kaliber. Om het de beste game van zijn soort te noemen, zou een overdrijving zijn, maar om de credits waar ze toebehoren te geven, is het een boeiend spel dat veel van de juiste vakjes aankruist.

Als je een uur of twee te sparenen hebt, zou ik voorstellen om even een pauze te nemen van de drukte en Ultimate Wobble Run een kans te geven. Het mag dan niet aan alle je behoeften voldoen, maar het is waarschijnlijk dat het je iets te werken geeft, als het niet een nieuw obstakel of een andere mijlpaal op de leaderboard is, dan een kans om het op te nemen tegen je vrienden in een volledig aangepaste emulatie van je meest wrede ideeën.