Turnip Mountain Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Ik had lage verwachtingen van Turnip Mountain. Zonder context maakte ik een brutale aanname dat het “nog een Bennett clone” zou zijn met irritante mechanismen en vreselijke fysica, en dat het me meer zou irriteren dan iets te geven om over te schrijven. Maar ik had het mis, want het was niet zomaar nog een schandelijke geldgrab die wanhopig probeerde om dat bittere nectar van Bennett te stelen, maar een echt goed afgerond, zij het visueel minimalistisch, klimspel dat een hoop goeds had.

Ik moest het een knikje van waardering geven, omdat het niet vaak voorkomt dat je een spel vindt dat de kracht van twee muisjes gebruikt om een besturingssysteem te creëren. Maar in Turnip Mountain zijn dubbele muisjes het gemeenschappelijke ingrediënt. In plaats van dat je verschillende WASD-toetsen moet indrukken en je moet dwingen om de standaardlay-out te gebruiken, vraagt Turnip Mountain dat je twee muisjes aansluit en vervolgens elk van hen als separate handen gebruikt om een toren van bubblegum-roze en donkerblauw te beklimmen. Het is misschien niet het eerste spel dat een dubbele configuratie gebruikt, maar het is er een die het goed doet en het gebruikt om zijn voordeel.

Like de titel impliceert, is Turnip Mountain bovenal een klimspel dat je uitnodigt om de controle over een antropomorfe turnip met twee dikke armen te nemen en een reeks statische tweedimensionale niveaus te beklimmen. Met elk muisje dat een arm controleert, heb je de taak om afwisselend tussen beide ledematen te schakelen en een combinatie van kracht en strategisch plannen te gebruiken om te klimmen, te klauteren en te pivoteren naar de top. Er zijn munten om te verzamelen onderweg, huiden om te ontgrendelen en meerdere routes om te verkennen. Kortom, het is een eenvoudige aangelegenheid die niet veel aan de verbeelding overlaat. Een opgepompte turnip verlangt naar de gedachte om de top te bereiken, en het wil jou de route laten zien.

Om het gevoel van klimmen te simuleren, geeft Turnip Mountain je de kans om elk muisje om te vormen tot volledig functionele, flexibele gereedschappen die je in staat stellen om paden te creëren en je stekelige vingers in elke haak te zetten. Alleen, is het een uitdagende, maar belonende aangelegenheid die je veel te bieden heeft. Maar met een vriend, wordt het een inspannende en vaak pijnlijke procedure die perfecte timing, zorgvuldige wereldanalyse en een band vereist die bijna ondoordringbaar is. Gezien je elk een hand hebt om mee te werken, moeten jij en een vriend samenwerken om obstakels te overwinnen en het juiste ankerpunt te vinden. Het is een nachtmerrie om te leren, ik geef toe, maar het is ook verrassend bevredigend om te beheersen.

Ik zal niet doen alsof ik geen slechte gewoonte had om één arm in het verkeerde socket te plaatsen op verschillende gelegenheden, want dat deed ik, en ik had de strijdwonden om het te bewijzen. Aangezien Turnip Mountain natuurlijk was ontworpen om te testen je reactiesnelheden en je mettle, liet het me voelen alsof ik geslagen, blauw en zonder een spoor van geluk was op meer gelegenheden dan ik wil toegeven. Hoewel het niet zo gevaarlijk of zo irriterend was als Getting Over It, liet het me toch verlangen naar een beetje verlichting. Als ik, zeg, een lange sprong miste, of als ik per ongeluk niet mijn oversized vuisten in de muur begroef, dan moest ik mijn stappen terugspoelen en, nou, het allemaal opnieuw doen. En dat bracht heel veel stress.

De niveau-ontwerpen waren zowel een zegen als een vloek. Aan de ene kant had ik een overvloed aan arcade-achtige biomen die duidelijk rijk waren aan creatieve ideeën en puzzelstukjes. Maar aan de andere kant had ik een orkaan die gewoon wachtte tot ik de kleinste fout zou maken. De vreemde chiptune-achtige soundtrack kon de algehele sfeer hebben verbeterd en de spanning hebben verlicht, maar de besmettelijk positieve toon maakte me ook willen dat ik een moker naar de muis zou gooien en alle hoop zou opgeven. Maar dat was een klassieke rage-achtige techniek — om te overcompenseren voor het gebrek aan transparantie in het besturingssysteem. Het dreef me gek, maar het gaf me tenminste iets om naar te luisteren terwijl ik dieper en dieper in waanzin afdaalde.

De nadeel van al het bovenstaande is dat, afgezien van de besturing en de populaire soundtrack, Turnip Mountain een kort spel is dat ontbreekt aan de volle gewicht van een brede campagne. Dat gezegd hebbende, met genoeg creatieve ideeën, aangepaste huiden en multiplayer-opties om uit te kiezen, levert het een zorgvuldig en leuk spel dat, hoewel het nog steeds een hoofdpijn is, zelfs in de beste tijden, een absolute blast is om doorheen te spelen. Met een vriend aan je zijde is het nog beter. Even pijnlijk en hoofdpijnverwekkend — maar nog steeds een hoop plezier om langzaam door te klimmen.

Verdict

Turnip Mountain is veel meer dan een rage-baitende imitatie van een goedkope Getting Over It game, want het probeert om een verouderde formule te herschrijven om zijn eigen set regels en mechanismen in te voeren. Met twee muisjes simuleert het de daad van klimmen op een manier die zowel natuurlijk als, zo nu en dan, verrassend uitdagend is. En met een aanzienlijke collectie niveaus om te verfijnen en uiteindelijk zijn capaciteiten te laten zien, blijft het gelukkig lang genoeg hangen om ten volle te profiteren van zijn unieke functies en ze op een manier te presenteren die de algehele esthetiek aanvult.

Hoewel het spel vrij kort is en ontbreekt aan diepte of verhaalgedreven aspecten, maakt het toch een echt interessant en goed afgerond uitdaging. Het mag dan niet de beste platform-georiënteerde ideeën hebben, maar het houdt zich aan een idee en houdt vast aan zijn wapens — en dat telt voor een hoop hier.

Om het maar niet te verbergen, als je de tijd hebt om te sparen en genoeg haar op je schedel om te verliezen, dan zou ik Turnip Mountain een kans geven. Het mag dan niet zo mentaal belastend zijn als het beklimmen van de Mount Everest, maar het is wel de moeite waard om met voorzichtigheid te benaderen en met een korrel zout te nemen. Laat de chiptune-esthetiek je niet voor de gek houden, eigenlijk. Er is een dodelijke storm aan het brouwen hier, en geen enkele hoeveelheid reservehanden kan je redden van zijn toorn.