The Lightkeeper Review (PC)

In de lichtste van oriëntatiepunten zullen de donkerste dromen geleidelijk oplichten, en de stoutmoedigste angsten zullen poëtisch aangroeien tegen nachtmerrieachtige hallucinatoire fenomenen—verontrustende beelden en omgevingssignalen, hartverscheurende voorgevoelens en venijnige manifestaties. In deze bescheiden vuurtoren is het baken van licht slechts een andere vorm van bedrog; het donker daarentegen, is een veel grotere kracht waarmee niet hoeft te worden afgerekend. Maar er hangt een verantwoordelijkheid in de balans—een plicht om licht te werpen op zelfs de vaagste schaduwen. The Lightkeeper plaatst ons hier, in deze vervallen kegel van geforceerde verlichting, in de hoop dat wij de geheimen van de vuurtoren zullen ontsluiten en de puntjes zullen verbinden. Wie kwam hiervoor? Waarom verdienden de mensen die hun plicht deden, van al het personeel, te sterven? En hoe moeten wij een rol spelen in de evolutie ervan? The Lightkeeper stelt een heleboel vragen, maar weigert tegelijkertijd onze ego’s te strelen met een verzameling antwoorden zonder een onderhandelingsmiddel in ruil te vragen. Het zendt ons naar dit startpunt—aan de voet van een vuurtoren die talloze dodelijke slachtoffers heeft gezien, en op het kantelpunt voor een nieuwe golf van abnormale activiteiten die op de een of andere manier jou betrekken, een oorlogsveteraan wiens enige focus is om de vuurtoren te onderhouden in de afwezigheid van zijn voorgangers. Daarmee nodigt het ons uit in de onheilspellende vertrekken van het schemerige oriëntatiepunt, niet met een warme uitnodiging en een knusse plek om te ontspannen, maar met een gevoel van dreiging dat in het donker hangt en een sfeer die je niet durft te doorbreken met een botermes. Vanaf daar ontketent het zijn waarschuwing: je moet er zin aan geven voordat de vuurtoren je helemaal opslokt.

Verlichtende Antwoorden

The Lightkeeper speelt zich af op een vergelijkbare manier als je traditionele first-person psychological horror, waarbij het grootste deel van de ervaring zich ofwel afspeelt diep in de holle handen van je vage hallucinaties, ofwel in de macabere gangen van de kenmerkende vuurtoren zelf. Net als in je gebruikelijke nachtmerrie, moet je voorzichtig door de schaduwrijke hoeken van zijn wereld treden en de innerlijke geheimen ontgrendelen die vastzitten aan zijn historische grenzen. De vraag die je graag wilt beantwoorden is relatief eenvoudig: wat is er gebeurd met de vorige vuurtorenwachters, en waarom begint de nachtmerrie zich te herhalen vanwege je noodlottige aankomst op zijn verraderlijke drempel? The Lightkeeper trekt je de jaren 1920 in; specifiek, naar de nasleep van de beslissing van een oorlogsveteraan om de hartverscheurende herinneringen aan het verleden achter zich te laten en een baan als vuurtorenwachter na te jagen. Echter, bij aankomst bij dit baken van nautisch licht ontdekt de protagonist dat een kwaadaardige dreiging de vorige wachters volledig heeft opgeslokt, en daarom zijn klauwen probeert te zetten in een nieuw doelwit—een subject dat de onwrikbare last deelt om ontmoedigende herinneringen met zich mee te dragen als een loden anker in een tyfoon. En zie, daar hebben we de formele fundamenten voor het uitgangspunt. Het spel zelf neemt een paar pagina’s uit twee zeer belangrijke boeken, waarbij het eerste Layers of Fear is, en het tweede Graveyard Shift. Gezamenlijk grijpt het spel zich vast aan het steeds veranderende hallucinatoire ritme van de eerste, en de kenmerkende met houtskool doordrenkte esthetiek en pulpachtige sfeer van de laatste. En ik zal eerlijk tegen je zijn, het is een combinatie die gewoon wonderen werkt, des te meer dankzij de opname van verschillende ingewikkelde details en een meeslepende progressie die, eerlijk gezegd, DarkPhobia Games al meerdere keren heeft weten te bereiken met eerdere releases.

Een Vuurtoren Tussen Stormen

The Lightkeeper gaat niet zozeer over het bezwijken voor een web van interactieve luchtkastelen, als wel over het aanschouwen van een cinematografisch universum dat zich geleidelijk ontvouwt door de lens van een getraumatiseerde oorlogsveteraan. Toegegeven, het spel maakt gebruik van zijn kracht als studio om enkele goed geoliede jumpscares te bedenken en zijn kenmerkende elementen over de fundamenten te strooien om een smakelijke sfeer te helpen creëren. Maar het gaat veel verder dan dat, wat iets is dat ik niet anders kan dan bewonderen. Het audiovisuele aspect is hier iets dat erkenning verdient. Hoewel niet zo fotorealistisch als zijn tegenstanders, bezit het wel die sombere toon en alom verleidelijk wrede essentie van een moderne horror, die verder wordt verfijnd door een schat aan fantastische artistieke accenten en onrustbarende versieringen, uiteraard trouw aan de DarkPhobia-mantra. Hoewel ik niet kan klagen over de esthetiek of het algemene tempo van het relatief korte verhaal van het spel, blijf ik zelf zitten met een paar muggenzifterige problemen. De AI heeft bijvoorbeeld veel kinderziektes die uitgewerkt moeten worden, vooral met zijn dialoog, presentatie en vertaling. Het is niet dat het slecht is; het is dat zoveel van de uitstekende kenmerken van het spel helaas worden overschaduwd door enkele vermijdbare fouten in de interne AI-afdeling. Daarmee is het alsof DarkPhobia een paar hoeken heeft afgesneden door actief een goede acteur te mijden ten gunste van een goedkopere alternatief. Helaas is dat ook te zien. Als de AI echter in de afgrond zou desintegreren, dan zou je een uitstekende horror hebben met veel hart en ziel.

Oordeel

DarkPhobia Games heeft opnieuw goud gevonden met nog een fantastisch cinematografisch verhaal van wee en verwondering, dankzij zijn onberispelijke vertelcapaciteiten en algemene aanleg voor het creëren van meeslepende werelden op verlichte schotels. Met dank aan zijn kenmerkende esthetiek en stemmingvolle sfeer houdt het effectief stand als een horror die verdient om op een voetstuk te worden geplaatst—en dat is een plek waar ik eerlijk geloof dat het zou moeten staan, ondanks dat het nog steeds een of twee kleine problemen heeft. De AI draagt helaas wel de last van de tekortkomingen hier, dat geef ik toe. Dat gezegd hebbende, als je de monotone dialoog en slechte vertalingen kunt vergeven, dan zou je, in alle eerlijkheid, een bijna perfect vaartuig moeten hebben dat past bij een DarkPhobia-wapen. Het is echt een schande. Maar ja, niemand houdt van shortcuts, en AI is, irritant genoeg, een van de belangrijkste boegbeelden voor shortcuts. Met al het bovenstaande gezegd, als je wel geniet van andere projecten van DarkPhobia Games, dan is de kans groot dat je het leuk zult vinden om licht te werpen op deze cinematografische draaikolk van hallucinatoire horror. Het is niet het langste spel in de straat (een uur of twee zou moeten volstaan), maar het is er wel een dat zijn korte tijd op het kleine scherm benut door zoveel mogelijk memorabele momenten te implementeren. Als dat voor jou voldoende stimulans is, dan moet je zeker overwegen om in te checken bij The Lightkeeper de volgende keer dat je op zoek bent.