The Blood of Dawnwalker Recensie (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Vampiers maken goede games (en televisie). Maar The Blood of Dawnwalker is niet tevreden met alleen je hoektanden geven en je in de duisternis sturen. Het geeft een interessante draai aan de bekende vampierfantasie, vooral door de dag‑en‑nacht‑cyclus. Overdag ben je mens, met bepaalde uitdagingen en kansen. Als de nacht valt, word je een vampier, waardoor je nieuwe vaardigheden en mogelijkheden ontgrendelt. Het is een simpel idee, maar de manier waarop het spel de gameplay eromheen bouwt, maakt elk voorbijgaand uur belangrijker.

Naast de missiestructuur veranderen ook je vaardigheden en bekwaamheden. Als mens zwaai je met het zwaard tegen vijanden. En Rebel Wolves ontwikkelstudio heeft een extra stap gezet om je te doordrenken met hekserij zodat je magische spreuken kunt uitvoeren. ‘s Nachts komen de hoektanden echter tevoorschijn. Je beweegt sneller, en de klauwen doen het hakken en snijden.

Het is een interessante manier om zowel het verhaal als de gameplay te beïnvloeden. Maar het idee dat je waarschijnlijk het meest zal opvallen, is tijd gebruiken als een hulpbron. De uren in het spel die je hebt zijn eindig, en elke seconde telt. Als je ervoor kiest om bepaalde verzoeken in te willigen of met een NPC te praten, gebruik je je speluren. Dus moet het bijdragen aan het dichterbij brengen van je doel, namelijk het redden van je familie van de dood. In 30 dagen moet je je missie voltooien, anders… 

Er zijn maar weinig gebieden die meer verfijning nodig hebben. Verder zijn het verhaal, de gameplay, de visuals en de prestaties zo goed dat je tevreden zult zijn. Maar eerst, laten we het stap voor stap ontleden in mijn recensie van The Blood of Dawnwalker hieronder.

Tikkende Tijdbom

Je bevindt je in Oost‑Europa in de 14e eeuw, rond de tijd van de Zwarte Dood. Het is een duistere tijd om te leven, met mensen die door de plaag ziek worden en met zeer weinig overleven. De kaart is enorm, met middeleeuwse nederzettingen, duistere moerassen en besneeuwde bergen. Het is een prachtige Boheemse omgeving die je hebt gezien in games zoals Kingdom Come: Deliverance en The Witcher. De valleien zien er vertrouwd uit. De kastelen. Een beetje historisch realisme, met modderige dorpen die worstelen met de plaag en oorlog. Dus wat maakt The Blood of Dawnwalker anders?

Je thuis is Vale Sangora. De mensen hier leiden een bescheiden leven, onder het bewind van vampiers. Hoe dat is ontstaan is eigenlijk best interessant, onder het mom van de “redder van het dorp”, voordat ze begonnen wraak te eisen voor hun problemen. Elke maand moeten de dorpelingen de vampiers bloed geven. En dat lijkt in orde, als een soort belasting, tot je ontdekt dat de vampiers ook de kudde afschieten. Erger nog, je zieke moeder zou mogelijk het volgende slachtoffer kunnen zijn. 

En zo gaat het verhaal van start. Je familie wordt ontvoerd, en je hebt slechts 30 dagen om hen te redden. Je beschikt over de mogelijkheid om magische spreuken te werpen, maar een nieuwe wending laat je ook met een eindeloze dorst naar bloed achter. Omdat je een kunstmatig vampier bent, kun je overdag in de zon lopen. ‘s Nachts verstop je je echter en zoek je naar bloed. Als je niet eet, sterf je. Maar boven die druk hangt een tikkende tijdbom: een tijdslimiet in het spel die je niet kunt negeren.

Tik Tak

Het is behoorlijk interessant hoe Rebel Wolves tijd implementeert als een hulpbron. Je hebt meerdere quests die je kunt voltooien. Maar door de tijdsdruk kun je ze niet allemaal afmaken. Dus moet je kiezen en selecteren, afhankelijk van welke je het meest urgent of de moeite waard vindt. Let wel, sommige quests kosten meer tijd dan andere. Andere kunnen niet worden “gepauzeerd” en “verlopen” als je ze niet binnen een bepaalde tijdslimiet voltooit. Je hebt quests die alleen overdag beschikbaar zijn. Andere zijn ’s nachts. En sommige kosten helemaal geen tijd.

De quests zijn vrijwel wat je zou verwachten in een open-world RPG. Je kunt met NPC’s praten, hen helpen met klusjes, of een specifiek voorwerp vinden. Interessant is dat het spel niet altijd aangeeft waar je het voorwerp kunt vinden. Het is een open spel waarbij je gaat waar je wilt en praat met wie je wilt. En dan zijn er de hoofdquests die het verhaal voortstuwen. 

Ondanks de tijdsdruk voelde ik me best kalm tijdens het verkennen en voltooien van quests. Die quests die je niet vertellen waar je een specifiek voorwerp kunt vinden, vallen bijvoorbeeld vaak onder de quests die helemaal geen tijd kosten. Bovendien, als ik gewoon rustig rond wilde wandelen en verkennen, kon ik dat, wat geweldig nieuws is voor voltooien‑enthousiasten.

Stel je prioriteiten recht

Niet alle quests zijn echter gelijk, wat een probleem is waar de meeste RPGs mee worstelen. Wanneer je met NPC’s praat en spullen voor hen haalt of een verloren voorwerp opspoort, voelt dat niet altijd bevredigend. En The Blood of Dawnwalker koppelen van de tijdsresource aan side‑quests kan dat probleem verergeren. Je kunt discussiëren over welke side‑quests belangrijker zijn dan andere. Maar na een tijdje realiseer je je dat de meeste geen significante impact hebben.

Onder al het afval zijn er echter een paar side‑quests die best gaaf zijn, vooral diegene die je moeilijke keuzes met consequenties geven. Sommige consequenties zie je daadwerkelijk om je heen gebeuren, in de toekomst van de personages die je beïnvloedt, of in de manier waarop ze je later van dienst zijn. Telkens wanneer de consequenties van je acties zich onthullen, is dat altijd een indrukwekkende ervaring om te aanschouwen.

Ik hou ook van de side‑quests die je het pad van een detective laten volgen. Je onderzoekt misdaadscènes op dezelfde manier als in een detective‑game. Bewijsmateriaal verzamelen, aanwijzingen samenvoegen. Je kunt verdachten ondervragen en zorgvuldig bepalen wie er fout zit. Zulke momenten vragen om nauwgezette aandacht, want je wilt niet de verkeerde persoon beschuldigen en later de gevolgen ondervinden.

Weersta de drang om te voeden

Combat en karakterprogressie kosten ook tijd. Op het gebied van gevechten heeft het zijn momenten. Ik vind het geweldig dat Coen, de hoofdpersoon, zich anders beweegt en vecht in mensvorm versus vampiervorm. Alleen omdat je overdag mens bent, betekent niet dat je geen coole trucjes in je achterzak hebt, dankzij de kracht van hekserij. Een van die coole bewegingen is je bloed in vuur omzetten. En die vaardigheid heeft een power‑up die vuur van de ene vijand naar de andere kan ketenen.

Je zwaardbewegingen hebben ook een unieke omni‑aanval- en blokfunctie, wat betekent dat je vanuit vier richtingen kunt aanvallen en blokkeren. Je moet de vijand bestuderen om te weten uit welke richting ze aanvallen, om te weten welke richting je moet afweren. Het kost even om dit onder de knie te krijgen, daarom kun je de on‑screen indicatoren inschakelen die je laten zien welke richting je moet reageren. Maar je kunt de omni‑functie ook volledig uitschakelen en het spel spelen zoals je zou doen in een game als The Witcher. 

Als vampier kun je muren beklimmen en in een wolf veranderen om sneller te rennen. Je kunt je klauwen als wapens gebruiken en op vijanden voeden om je gezondheid te herstellen. Je dorst is op zichzelf een resource‑managementfunctie, die verzorgd moet worden, anders kun je de drang om op de NPC’s die je spreekt te voeden niet weerstaan, en dat is slecht omdat het je Corruptie‑meter verhoogt. Naast het schuldgevoel over het aanvallen van mensen, verbaast het me dat het spel geen strengere straf heeft voor een volle Corruptie‑meter. Hoe dan ook, je kunt ook op dieren voeden als menselijk bloed je misselijk maakt.

Conclusie 

En uh ja, dat is het grootste deel. Ik besefte op dit punt dat ik meer wou. Vampire: The Masquerade heeft me aan het idee gezet om ’s nachts als vampier te sluipen. Hoe kan Rebel Wolves de kans niet benutten om stealth‑segmenten toe te voegen in de nachtmodus? Hoe kunnen ze je niet in vleermuizen laten veranderen in plaats van een wolf? Je hebt wel verhoogde zintuigen die je helpen bloedsporen te volgen. Maar de vampier‑vaardigheden en gameplay voelen niet tot het uiterste gedreven. Hetzelfde geldt voor de menskant, die zijn flair haalt uit het werpen van magische spreuken, en niet uit zwaardvechten. Het onderscheid tussen je mens‑ en vampierkant is de speciale saus die The Blood of Dawnwalker heeft, en dat voelt nog niet helemaal aanwezig.

Het gebruik van tijd als een hulpbron is innovatief op manieren die ik nog niet eerder heb gezien. Tijdslimieten waren een hinderpaal in andere games. Hier echter is het een middel om alleen te doen wat ertoe doet. RPG’s die honderden uren duren om te voltooien zijn tegenwoordig vaker. En wat The Blood of Dawnwalker hier voorstelt, is prioriteren. Je zult veel missen, afhankelijk van de paden die je kiest. Maar dat brengt ook spanning met zich mee, wanneer je een uniek pad voor jezelf uitstippelt en leeft met de keuzes die je hebt gemaakt. Ik wou alleen dat de side‑quests meer belonend waren. Sommige hebben impact, eerlijk gezegd, maar na een tijdje maakt het niet zoveel uit hoe je je “kostbare” 30 dagen besteedt.