The Bathrooms Recensie (Xbox Series X|S & PC)

The Bathrooms’s invalshoek op Backrooms mythologie is een verademing, om het zachtjes te zeggen. Zelfs nu we een gedurfd nieuw tijdperk betreden waarin ontwikkelaars actief het Backroom-ethos omarmen om verweven passages en ondoorgrondelijke labyrintische verhalen te creëren om de kern verder uit te breiden, voelt het nog steeds alsof we nog zoveel te verkennen hebben. En ik veronderstel dat dat precies is waar Bathrooms ingrijpt, niet met de bedoeling de natuurlijke loop te veranderen, maar om zijn eigen twee centen toe te voegen aan zijn cortex met een portie zeep, schuim en psychotische clowns.

Het kostte me niet veel om te beseffen dat The Bathrooms een low-budget onafhankelijke game was. Verdorie, het duurde minder dan drie of vier minuten om de puntjes op de i te zetten en de lekkende leidingen in de badkamer te vinden. Het was geenszins visueel inspirerend, en veel van de fijnste details lieten, vanzelfsprekend, te wensen over. Toch, onder de entry-level vakmanschap schuilde een verrassend boeiende ervaring met tal van angstaanjagende implicaties. De clown was slechts de kers op de taart, terwijl de sfeer het enige was dat me voortduwde met mijn staart stevig tussen mijn benen geklemd.

Als je bekend bent met Slender: The Eight Pages, dan weet je hoe een spel als dit werkt. In plaats van je doelloos door de dichte bossen te laten dwalen op het ritme van een trommel, kiest het er echter voor je in een vertrouwde omgeving te plaatsen — een schooltoilet, vreemd genoeg — en je de hokjes, de piepschoon kamers, evenals de hallucinogene, droomachtige spleten te laten doorzoeken, en potten vol goud en sleutels te vinden. Want blijkbaar heb je een taak: een uitweg vinden uit het schuimende hellevuur en genoeg goud verdienen om jezelf praktisch uit te kopen. Het is een tamelijk basaal concept dat niet blijft hangen, maar het vervult zijn doel als een heldere ervaring die je op de korte termijn kan boeien.

In deze liminale wereld geëtst staat natuurlijk een moordende clown. In de geest van een traditionele survival‑horrorfilm vereist het spel dat je actief de badkamers doorzoekt, je goud verzamelt en een formidabele vijand ontwijkt die je omgeving als een klok mechanisch besluipt. Er is hier weinig ruimte om een kleine oorlog te voeren, en inderdaad kun je jezelf niet simpelweg verzetten en verdedigen met twee rokende vaten. Het goud en de sleutels zijn je enige kans, en alles wat de hokjes en hun meerkleurige hoeken bevolkt, is slechts een hinderpaal. Maar dat is een Backroom-spel voor jou, in een notendop.

Het algemene doel van The Bathrooms is simpel: je betreedt een betegelde ruimte waarin je hond gevangen zit, met een zuiger die gouden munten kan aantrekken, en een bol die je in staat stelt gevaar te detecteren en, als je geluk hebt, de sleutels van het hok van je geliefde viervoeter. Daarmee heb je een tamelijk bekende taak. Eenvoudig gezegd kunnen gouden munten nieuwe kansen onthullen, en sleutels kunnen het hok van je huisdier openen. Je beschikt over een reeks gokautomaten die je een kans geven je verdiensten te verdubbelen, en uiteraard een actieve roofdier dat zich tegoed doet aan het idee om op elk moment je nek te grijpen. En geloof me als ik zeg dat dit vrij vaak gebeurt. Voorstanders van coulrofobie, wees gewaarschuwd, in principe.

Hoe cliché en belachelijk The Bathrooms ook is, het levert, geloof het of niet, een merkwaardig spannend avontuur op. Hoe kortzichtig en narratief vlak het ook lijkt, het biedt een oprecht vermakelijke kijk op een anderszins voorspelbare verzamelmarathon. Zeker, het kan profiteren van veel extra technische verfijning, evenals van een uitgebreidere verhaallijn, een sterkere karakterontwikkeling en een multiplayer-modus. Want laten we eerlijk zijn, dit is een budget‑indie die, hoewel nog steeds boeiend, niet echt haar potentieel als een Backrooms-project benut. Hoewel het duidelijk leuk is in een kort formaat, blijft het een ervaring die helaas afloopt zodra het begint zijn ritme te vinden.

Om het punt te verduidelijken, is er hier niet veel gameplay om je tanden in te zetten. Voor entry‑level horror werkt het zoals bedoeld, met een eenvoudige haak, een duidelijk doel, en een reeks gimmicky elementen die je vanzelfsprekend in elke doorsnee horror zou verwachten. Als je bijvoorbeeld niet op zoek bent naar goud of een sleutel voor een deur, dan bijt je op je tong, glijd je in en uit het gezichtsveld van de vijand, en hoop je wanhopig onopgemerkt te blijven terwijl je ronddwaalt. Dit is zeker prima voor een streambare ervaring, maar dat is ongeveer alles wat het te bieden heeft. Er zijn geen garanties voor een diepere verhaallijn, geen verleidelijk plotwendingen om je te shockeren, en geen naspeel‑scenario’s voor wie op zoek is naar een grotere variëteit aan uitdagingen.

Met al het bovenstaande gezegd, voor de lage vraagprijs heb je wel een volkomen redelijke hoeveelheid content om doorheen te ploegen. Zelfs zonder de extra vullingen—het opgeblazen plot, de veelzijdige personages en de grootschalige wereld—blijft er hier een bruikbare horror over die alle gebruikelijke elementen van een Slender‑achtige verzameltocht bevat. Dankzij het procedureel gegenereerde biotoom biedt het bovendien een behoorlijke replay‑waarde. Verandert het genoeg om je te laten twijfelen? Nee. Ga je toch nog een tweede, derde of vierde keer je handen wassen? Waarschijnlijk.

Conclusie

De Bathrooms is even zo komisch als het angstaanjagend is. Hoewel het zeker de diepgang, veelzijdigheid en complexiteit van een big‑budget survival‑horror mist, past het verrassend goed in het Backrooms-genre, met een liminale toon die even claustrofobisch als verontrustend is, en een alledaagse vijand die, hoewel enigszins bekend en cliché, meer dan genoeg energie levert om je hart sneller te laten kloppen terwijl je wanhopig naar een uitgang zoekt. Het is een goede budget‑horror, althans, en dat op zich is al een geweldige zaak. Een briljante zaak, nee — maar een degelijk werk dat genoeg doet om het zweet te laten stromen, desondanks.