Terminal Shift Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Ik zou een luchthaven niet direct als een eng plek beschouwen, maar Terminal Shift doet me geloven dat het wel zo is. In elk ander geval zou ik een terminal zien als een comfortabele bestemming. Maar in dit geval zie ik het als een donkerdere, iets mysterieuzere locatie die niet als een soort tussenstop moet worden behandeld. De nietszeggende instapkaarten; de lege rijen stoelen; en de achtergelaten bagage die geen eigenaar, geen ontvanger en nergens heen kan, behalve de stilstaande lopende band. Het idee van een vakantie klinkt geweldig, maar met anomalieën in het hart van de terminal, voelt zelfs de douane als een obstakel.

Om het duidelijk te zeggen, ik houd van een goed anomaly hunting spel. Maar wat ik niet leuk vind, is een anomaly hunting spel dat voorkeur geeft aan zinloze schrikmomenten boven echte horror en spanning. Gelukkig kiest Terminal Shift voor een andere route die iets gunstiger is – een pad dat voornamelijk bezaaid is met lichte fragmenten van terreur en verleidingsgebaseerde gameplay. De taak mag dan hetzelfde zijn – om rimpels in de atmosfeer te identificeren en objecten te lokaliseren die je dichter bij je eindbestemming kunnen brengen – maar het proces voelt berekend, verfijnder en minder rommelig.

Terminal Shift gaat niet zozeer over het opsporen van anomalieën in de wereld als wel over het opgraven van cijfers in de donkerste terminals om een complete code te formuleren. In elk ander geval zou je op zoek zijn naar dingen die logica tarten. Maar hier ben je op zoek naar kleine maar ogenschijnlijk significante formaties die een cijfer vertegenwoordigen. Tien cijfers zijn nodig om de deur te ontgrendelen, maar elke lus rond de terminal brengt een tweede dimensie met zich mee om over na te denken. Het ziet er misschien hetzelfde uit, maar met elke stap die je zet, nog een golf-effect verschijnt. Het is gewoon jouw taak om de veranderingen te zien en de altijd ontbrekende code in te voeren.

Er is nog een probleem hier: de entiteit. Afhankelijk van de moeilijkheidsgraad die je kiest, heb je ook een ander milieuprobleem om mee om te gaan. In het geval van Terminal Shift heeft een stalkende vijand de mogelijkheid om je stappen te traceren en te voorkomen dat je elke cijfer in het wachtwoord invoert. Hoe langer je doet over het vinden van een cijfer in een lus, hoe groter de kans dat dezelfde entiteit je locatie vindt en je vooruitgang verstoort. Maar afgezien daarvan, zie je hier wat je krijgt: een anomaly spel dat, zonder de gebruikelijke schrikmomenten en bovennatuurlijke verschijningen, je iets geeft om je op te concentreren.

Er is een bonuspunt hier dat Terminal Shift’s creativiteit vertegenwoordigt. Oh, het is nog steeds duidelijk aangepast aan de “één stap”-aanpak, met zijn gebrek aan variatie in de instellingenafdeling. Dat gezegd hebbende, voor wat het probeert te brengen naar zijn enkele locatie, vindt het veel verrassend creatieve manieren om de omgeving te polariseren. De cijfers voor de code, bijvoorbeeld, zijn niet gekrabbeld op gewone notities of stukjes papier, maar deel van de instelling en in het gebied ingebed. En dus, in plaats van dat het je zoekt naar dezelfde aanwijzingen, probeert het de gegevens te verhullen in verschillende vormen.

Wat betreft zijn gameplay-stijl, Terminal Hunt ontvouwt zich op een soortgelijke manier als Exit 8 of, zeg, The Cabin Factory. Daarmee geeft het je niet veel context. In plaats daarvan zet het je neer in een somber luchthavengebouw en geeft het je de vrijheid om het op je eigen gemak te verkennen. Soms onthult het iets buitengewoons, zoals een stapel koffers die in een figuur van acht zijn opgesteld, bijvoorbeeld. Het is gewoon jouw taak om de cijfers op te graven en de code in te voeren.

Net als bij de meeste anomaly-spellen, zijn er maar zo veel vliegmijlen die je echt kunt tellen voordat de luchtwegen hun aantrekkingskracht verliezen. Helaas is het hetzelfde geval met Terminal Shift. Meer in het bijzonder, aangezien je slechts tien cijfers hebt om te vinden en slechts één gebied om te verkennen, roept het de vraag op of er genoeg is om je bezig te houden. Gelukkig doet het een proceduraal gegenereerd cijfersysteem, wat betekent dat je altijd een nieuwe code hebt om te ontcijferen met elke lus. Dat is een goed ding. Hoewel, net als de meeste anomaly-spellen van dit type, is het ook een idee dat, zodra je het hebt onder de knie, uiteindelijk zijn waarde verliest naarmate je je meer aan de locatie blootstelt.

Er is een solide atmosfeer hier die werkt op de zintuigen. Met een sombere ondertoon en een verontrustende entiteit die je op je tenen houdt tijdens het proces van cijfer zoeken, Terminal Shift maakt, als spel, een excellente Exit 8-achtige ervaring. Gegeven, het zou zeker profiteren van een beetje extra ademruimte, aangezien het hele spel zich afspeelt in het ene samengeperste luchthavengebouw. Maar dat is een anomaly horror in een notendop: liminaal, licht en verontrustend genoeg om je aan het twijfelen te brengen over elke stap.

Voor de vraagprijs zou ik zeggen dat Terminal Shift genoeg doet om de prijs te rechtvaardigen. Dat gezegd hebbende, er zijn tientallen alternatieve anomaly-horror-spellen die hetzelfde doen, beter. Het is geen Cabin Factory, maar het doet wat het op de doos belooft, en dat telt voor veel hier.

Oordeel

Terminal Shift neemt de Exit 8-formule naar de luchthaven in een geheel nieuw anomaly-gebaseerd deductie-spel dat, net als veel van zijn soort, kiest om je in het donker te laten als het zijn geheimen, aanwijzingen en bovennatuurlijke gebeurtenissen uit de schaduw weeft. Met een verontrustende atmosfeer, een turbulentie-lus en enkele echt creatieve cijfer-gebaseerde puzzels, levert het een bevredigende anomaly-horror die, opnieuw, misschien niet de hoogte in schiet, maar genoeg biedt om een paar extra vliegmijlen te rechtvaardigen.

Laat het gezegd zijn dat, terwijl er iets van een budget-vriendelijke indie hier is, Terminal Shift doet precies wat het op de doos zegt, en dan nog wat. Om die reden alleen zou ik zeggen dat, als je op zoek bent naar een nieuw tien-seconden anomaly-horror-spel om je tanden in te zetten, je hier moet kijken.