Exit 8 Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Ik moet de zelfde gang wel een dozijn keer hebben gelopen voordat ik besefte dat een eenvoudige vermoeden me niet dichter bij de trap van Exit 8‘s witgekalkte kamer zou brengen. Jongen, ik kan nog steeds niet geloven hoeveel tijd ik heb besteed aan het ontcijferen van Japanse posters op een muur, of zelfs hoeveel minuten ik verloren ben door naar een witte baksteenmuur te staren in de hoop dat het de weg naar voren zou tonen. Eerlijk gezegd, ik ben te veel tijd kwijtgeraakt aan Exit 8‘s eindeloze cyclus, niet omdat ik wilde, maar omdat het me nooit liet gaan.

Ik dacht, als de hele wereld bestond uit één gang, zes posters, een concoursenbord en een wandelende zakenman, dan kon ik gemakkelijk anomalieën ontdekken en door de acht hoeken lopen in vijf minuten of minder. Maar, ondanks mijn beste pogingen om te geloven dat het een wandeling in het park zou zijn, Exit 8 werkte niet zo. Ik zou een wandeling maken, getuige zijn van dezelfde gebeurtenissen, en dan plotseling weer terug zijn bij af – de onderste verdieping van een acht verdiepingen tellend station. Soms voelde het alsof ik vooruitgang boekte; een plotselinge vonk van inzicht zou de weg vrijmaken naar het volgende niveau. Maar dan, uit het niets, zou iets me terugwerpen – een eenvoudige miscalculatie of een wispelturige geluid om mijn oordeel te vertroebelen. De cyclus zou opnieuw beginnen en ik zou terug zijn bij af.

Exit 8 is niet het makkelijkste van observatiespellen op de donker verlichte concourse, dat is zeker. Zelfs als het een van de meest liminale van zijn soort is, is het een dat een vrij complexe uitdaging biedt. Het idee, net als die welke eraan voorafgingen, is meer of minder identiek: ontdek een breuk in de sfeer – een “anomalie” die de anderszins gewone scène verstoort – en neem een beslissing over of je vooruit wilt gaan of terug wilt keren naar de vorige gang. Als iets uit de toon valt, ga je terug. Maar als je een normale scène tegenkomt, ga je verder. Als je geen anomalie ontdekt of de verkeerde afslag neemt, begint de cyclus opnieuw en herhaalt de cyclus zichzelf, alleen met meer anomalieën om te ontdekken.

Natuurlijk levert Exit 8 geen angstwekkende observatie-ervaring, noch verhoogt het de schrikfactor om The Cabin Factory te doen zwijgen. Als zodanig voelt het meer aan als een puzzelspel met lichte horror-elementen. De muren zouden kunnen bloeden en een klap op de deur zou me kunnen doen sidderen, maar op geen enkel moment gaat Exit 8 ooit zijn grenzen als horror-spel te buiten. Het laat je schrikken op zijn best, maar dat is alles. En helaas gebeurt dat niet vaak genoeg, gezien de zesendertig anomalieën die wijd uit elkaar liggen en de plotselinge schrikmomenten die schaars zijn.

Helaas is Exit 8 even frustrerend als het onnodig moeilijk is. De scène – één gang met zo weinig als een paar deuren, een handvol posters en een middelbare zakenman – is niet zo ongebruikelijk. Maar het zijn de kleine details hier die je vaak moeilijk kunt vinden. Bijvoorbeeld, in verschillende loops, is de scène identiek aan de vorige, maar één klein detail – een lichte draai van een camera of een verkleurde tegel op de vloer, bijvoorbeeld – zal vaak over je ogen heen gaan en je doen besluiten de verkeerde afslag te nemen. En ik zal eerlijk zijn, het heeft me meerdere pogingen gekost om te begrijpen hoe het allemaal werkte. Soms was het duidelijk, maar vaker wel dan niet was het pijnlijk onduidelijk wat er ontbrak aan de gang.

Maak me niet wijs, ik hield van de korte momenten van horror – de verwrongen zakenman, het plotselinge geluid van water dat door het station stroomt en de sombere ogen van een vreemdeling die door de spleten van een tunneldeur staren. Maar, het kostte me veel heen-en-weer-gaan om die tere momenten te ontgrendelen. Verdomme, ik zou zeggen dat slechts één van elke tien loops iets nieuws te bieden had. Andere dan dat, was het een vrij langzame ervaring. Het was zo langzaam, eigenlijk, dat ik vaak op zoek ging naar een anomalie die me iets zou geven om over te schrijven. En wanneer er een eindelijk uit het houtwerk kwam, was het een welkome aanblik die ik openlijk kon begroeten. Maar opnieuw, gebeurde het niet vaak genoeg.

Laat het gezegd zijn dat, voor zover observatiespellen gaan, Exit 8 enkele creatieve manieren heeft om je bloed te laten stromen. In één geval zou ik naar het einde van de gang lopen, alleen om plotseling het geluid van voetstappen te horen. Ik zou snel achterom kijken en een zakenman vinden die naar me keek, ademde in mijn nek. Het waren momenten als deze waarop het leek alsof Exit 8 eindelijk zijn natuurlijke horror-wortels omarmde. Maar toen zou de cyclus opnieuw beginnen en zou het me opnieuw voorzien van nog eens negen loops van absolute nietsheid. Ik wilde meer en ik wilde bang zijn voor wat er aan de andere kant van de volgende gang lag. Exit 8 leverde dat niet. Of tenminste, niet genoeg om me wakker te houden voor de duur van zijn korte twintig minuten durende reis.

Met alles wat hierboven is gezegd, is Exit 8 nog steeds een uitstekend spel en niet te vergeten een pionier op het gebied van observatie. Het mag dan niet zo eng zijn als andere spellen van hetzelfde type – I’m on Observation Duty, bijvoorbeeld – maar het is een ervaring die al zijn kaarten op de juiste plaats heeft. Daarom zou ik zeggen dat het de moeite waard is om een trip te maken, als je tenminste ziet waar het anomaly-jachtgenre zijn nieuwe potentieel in de markt vond.

Verdict

Exit 8 mag dan niet de meest indrukwekkende horror-ervaring in zijn liminale wereld bieden, maar het staat wel als symbool voor een steeds populairder wordend genre – een serie die, eerlijk gezegd, vaak onder dezelfde paraplu valt als zijn Exit 8-tegenhanger. Als een van de weinige pioniers in het anomaly-veld, schittert het zeker als een weerspiegeling van hoeveel potentieel er is in de categorie. Als horror-spel, niet zo veel. Maar dan weer, je kunt niet alles winnen.

Natuurlijk is het de moeite waard om Exit 8 te bekijken als je toevallig op zoek bent naar een anomaly-spel met een vertrouwde ruggengraat en skeletstructuur. Het mag je dan niet bang maken, maar het zal zeker je hersenen doen werken voor dertig of veertig minuten.