Tamashika Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Ik heb net twee paracetamolpillen ingenomen, twee liter water gedronken en een lange wandeling in het bos gemaakt. Ik had het nodig na Tamashika. Als ik het niet had gedaan, zou ik nu waarschijnlijk met dubbele tong praten en op een tweede-graad-niveau typen. Hoewel, om eerlijk te zijn, ik waarschijnlijk perfect in het plaatje had gepast, gezien Tamashika in feite de digitale equivalent is van een peuter zijn idee van een meesterwerk: levendig, chaotisch en evenzeer nonsensicaal als een kronkelende mirage met een LSD-esthetiek. En ja, het doet nog steeds pijn om eraan te denken.

Ik ben voorstander van het idee van experimentele corridor shooters. MULLET MADJACK, als voorbeeld, is een briljante ode aan arcade boomer shooters. Maar Tamashika is een hele hoop werk, en het is iets dat veel mentale energie vereist om te begrijpen. Het is niet zo dat het narratief opgeblazen is; het is gewoon dat het geen moeite doet om je in te lichten over de details. Het geeft je gewoon een wapen en duwt je in een procedurally gegenereerde wereld waarin kindertekeningen rondzwerven en dingen een akelige gewoonte hebben om bergafwaarts te gaan bij het aanraken van een knop.

Niet om je ballon leeg te laten lopen of zo, maar als je wanhopig op zoek bent naar een corridor shooter die rijk is aan plotpunten en boeiende personages, dan kun je beter elders kijken, want Tamashika is allesbehalve een narratief scherpzinnige ervaring. Gezien het je niet meteen verleidt met provocerende plotwendingen of morele dilemma’s, is het geen spel dat waarschijnlijk je nieuwsgierigheid zal wekken. Maar wat het wel waarschijnlijk zal doen, is je irriteren — veel.

In de meeste gevallen zou je worden geïntroduceerd aan een reeks personages, een wereld van problemen en een actieplan. In Tamashika, word je echter geen van bovenstaande dingen gegeven. In plaats daarvan krijg je een tweedehands mes, een pistool en een excentrieke corridor die bloedt zoete beelden en onzin. Je hebt geen idee wie je bent, of zelfs wat het is dat je probeert te bereiken. Gewoon, je hebt een vaag idee van hoe de wereld werkt en een overschot aan tekeningen om uit te roeien in een reeks procedurally gegenereerde precisiegebaseerde gevechten. Dat, echt, is wat Tamashika is, en het probeert niet om iets anders te zijn.

Het hart van Tamashika ligt niet in zijn plot, maar in zijn gevechtssysteem. In tegenstelling tot je traditionele run-and-gun boomer shooter, is het spel allemaal over het onthouden van sequenties, het afwisselen tussen kogels, blokken en teleportatietechnieken en het herhalen van veel van dezelfde fouten terwijl je langzaam hellevuur regent over de Teletubbies van een kogelgedreven koortsdroom. En ja, het is veel om te begrijpen.

Tamashika brengt corridor shooters terug naar hun roots in een poging om onnodige vulling en opgeblazen plot-elementen te verwijderen, met snelle, onvoorspelbare en precisie-gebaseerde schietpartijen die zich richten op snelle uitvoering en cruciale momenten van gewelddadige uitbundigheid. Weer, het kan aanvoelen als een enorme hoofdpijn, gezien het je een gewoonte geeft van het voeden van je met veel koortsdroomenergie. Maar, zodra die oefenwielen uit elkaar vallen en de wapensmid zijn ritme vindt, wordt het een wilde rit van hoogst verslavende, voorbijgaande momenten.

Als je allemaal voor een snelle uitbarsting van zintuiglijke overbelasting bent, dan ben je in voor een echte traktatie met Tamashika. Terwijl het spel absoluut geen tijd spendeert aan het je inleiden in zijn wereld en al zijn technicolor-kuren, zul je vinden dat de eerste fasen best moeilijk zijn om te beheersen. Maar het is niet alleen de levendigheid van de omgeving die een doorn in je zijde is; het is ook de natuur van het spel en hoe het vaak vertrouwt op je snelle uitvoering om zijn kern te leveren. Als je een schot mist, een beweging verkeerd inschat of een bedreiging niet herkent, dan vind je jezelf in wezen terug bij het vorige controlepunt, geladen en klaar om dezelfde dodelijke wreedheden te herhalen.

Tamashika mag dan niet de meest elegante corridor shooter zijn, maar het is er een met inhoud. Met een schat aan dagelijkse niveaus om door te snijden en een willekeurig gegenereerde setting om je op je tenen te houden, kiest EDGLRD voor kwantiteit boven kwaliteit, met genoeg vreemdheid en kogel-gehangen excentriciteit om je pols omhoog te houden en je hart te laten racen. Maar dat is zowel een zegen als een vloek, eigenlijk; het ontbreekt aan de complexiteit van een narratief-gedreven ervaring, maar het komt schoon met een verbluffende hoeveelheid gevechtsequences en leaderboard-voordelen. Het feit dat het nog steeds dagelijkse updates ontvangt, suggereert ook dat er nog ongebruikte kansen zijn die kunnen worden benut.

Natuurlijk kan ik niet zeggen dat Tamashika een briljant spel is met genre-veranderende kwaliteiten, want het ontbreekt duidelijk aan diepte en flair om het goed te doen met de grote honden. Dat gezegd hebbende, als je de occasionele hoofdpijn kunt verdragen en een blinde oog kunt sluiten voor de algemene kuren van alles, dan zou je in staat moeten zijn om een aardig deel ervan te halen. Het mag dan niet het beste spel zijn dat je in handen krijgt, maar het is er een dat je je zult herinneren, voor beter of voor erger.

Verdict

Tamashika is een beetje als het naspel van een hoofdpijn: opluchting, maar nog steeds enigszins poignanter. Gemengd met een cocktail van mirages en kleurrijke schetsen, het blijft in je hoofd hangen als een slechte koortsdroom. Tegen alle verwachtingen in, houdt het zich aan zijn belofte om een grondig leuk corridor shooter-ervaring te bieden die, hoewel chaotisch en zonder enige diepgang, het beste in oude arcade-shooters naar boven haalt. Misschien is dat genoeg om de getijden in zijn voordeel te keren, misschien niet.

Als het niet was voor de dagelijkse niveaus, had Tamashika me misschien allang verloren. Dat gezegd hebbende, ik ben bereid om het de voordeel van de twijfel te geven en te belonen voor zijn vermogen om actief te blijven in een haaien-infesterend ecosysteem. Het mag dan niet de technische kwaliteiten van een geweldig spel hebben, maar met genoeg variatie in zijn levelontwerp en een gevechtssysteem dat zowel intuïtief als tactisch aanvoelt, maakt het een vreemd leuk tien-seconde-brandstof-ervaring.