Starfield Recensie (Xbox Series X/S & PC)

Na het behalen van succes met The Elder Scrolls en Fallout-series, heeft Bethesda besloten om nog een blockbuster-hit te creëren. Natuurlijk heeft de studio 29 jaar nodig gehad om een volledig nieuwe IP uit te brengen, maar dat maakt de lancering alleen maar spannender. Tot nu toe is het verhaal van de stad dat Starfield de nieuwe The Elder Scrolls V: Skyrim in de ruimte zal zijn. Dat, in combinatie met de vele jaren dat we hebben moeten wachten tot de lancering, maakt deze recensie nog leuker om in te duiken.

En dus, net als een labrador die met zijn staart kwispelt en wacht op het verlangde commando om zijn eten te eten, konden wij niet wachten om alles wat er te liefhebben, leuk te vinden en te haten over de zogenaamde verheerlijkte looter shooter met RPG-elementen te ontleden. Hier is onze Starfield-recensie, duik erin.

Easy Does It

Ik heb ervan genoten om een snelle opeenvolging van gebeurtenissen te zien, net als veel gamers, denk ik. En ik bedoel niet alles in de eerste helft serveren en niets overlaten om op te kauwen in de laatste. Nee. Ik bedoel, recht van de start, laat me weten waar ik aan begin, zodat ik kan beslissen of dit een reis is die ik wil volhouden, of het nu regent of schijnt. Starfield is allesbehalve… Het begint langzaam, en ik bedoel echt langzaam. Misschien was het de hoge verwachtingen die ik had toen ik begon, die me deden vragen: “Waar begint het leuke spul?”

Ik denk dat Bethesda’s E.M.O. altijd een immersieve wereld is geweest. Je gaat Skyrim binnen en voelt alsof je echt een deel van de Tamriel-pie bent, alsof je echt daar thuishoort. Starfield, daarentegen, voelt niet immersief aan. Ik kan mijn vinger niet precies leggen op waarom, omdat de wereld zelf niet echt vreselijk is. Het is niet de meest baanbrekende, ook. Maar ik denk dat het de manier is waarop lopen op aarde niet aantrekkelijk aanvoelt, het boarden van de trein, het besturen van het ruimteschip of het snel reizen van de ene planeet naar de andere.

Skyrim in de Ruimte?

Als je naar een winkel op een andere planeet wilt gaan, bijvoorbeeld, druk je op de “M”-toets om het galaxy-map-scherm te openen, dan klik je op de ster die je wilt, de planeet, de maan van de planeet, de landingsplaats, en dan ga je zitten en wacht je tot de snelle reis, het boarden, het dokken enzovoort cutscenes en zwarte schermen zijn geladen. Maar je zet nooit echt voet aan boord van het schip. Je kunt de langere route nemen en aan boord van je schip gaan, naar de cockpit lopen, je vastgespen en het navigatiescherm openen, een planeet selecteren, toekijken hoe je schip naar je bestemming springt, en dan een landingsplaats selecteren om je ruimteschip neer te zetten. Op welke manier dan ook, het klinkt niet leuk, hè? Niet wanneer een enorm aspect van exploratie snelle reizen van planeet tot planeet via cutscene na cutscene is.

Een spel zoals No Man’s Sky, bijvoorbeeld, laat je je schip starten, door de atmosfeer van een planeet breken als je op ongekarteerde ruimtegrond aankomt, en dan terugvliegen naar de ozonlaag op de volgende. Je voelt alsof je echt door de sterren beweegt, met kippenvel over je hele arm. Er zijn andere dingen die suggereren dat Starfield misschien niet bedoeld was als een exploratiespel, zoals het ontbreken van zwemmen, in plaats van over het water te glijden.

Verder dan het Oog Kan Zien

Er is geen twijfel over of dit Bethesda’s grootste wereld ooit is. Er is zo veel grond om te bestrijken. Letterlijk, je hebt meer dan 1.000 planeten en 100 sterrensystemen die je kunt verkennen. Dit kan zelfs een van de grootste spellen van 2023 zijn. Je zult plaatsen hebben met unieke weersomstandigheden, soorten en ruimtestations. Het is waar dat sommige planeten barre woestijnen zijn. Maar je bent niet verplicht om ze te verkennen. Je kunt je houden aan de handgemaakte inhoud en nog steeds genieten van een enorme streep van Starfield’s universum. En dus, denkend aan het potentieel dat Starfield heeft om gamers echt te laten voelen als ruimte-explorers, is dat verloren gegaan.

Behalve een gebrek aan immersie, Starfield lijkt ook een gebrek aan intrige te hebben. Ik zal niet diep ingaan op het verhaal, omdat het een rechttoe rechtaan verhaal is. Van de droge koloniale dominantie van de ruimte tot de strijd om de leidende frontier in wetenschap en technologie te worden door ongekarteerde ruimtegronden te verkennen en gebieden te claimen voor mijnen, onderzoekscentra en wat niet, ik voel dat ik het verhaal in één zin kan samenvatten en het daarbij laten. Starfield is een verovering van artefacten. Oké, coole artefacten. Dat is het.

Geen Man is een Eiland

Gelukkig hoef je niet alle planeten alleen te verkennen. Je kunt een metgezel meenemen. Ze hebben “oké” ontwerpen. Ze komen niet overeen met de expressieve animaties van The Last of Us en God of War. Maar kunnen tenminste een goede hoeveelheid emotie laten zien. Ze zijn ook goed geacteerd en gevarieerd genoeg om ze om te wisselen. Echter, de meeste van hen hebben oninteressante persoonlijkheden, wat een beetje stinkt, omdat je metgezellen je ruimtebemanning vormen en je bent vrij om zo ver te gaan als ze te romantiseren.

Die frustratie wordt enigszins verzacht door karaktercreatie, waar je je huidskleur, haarkleur, baard, oogkleur, kaak, kin enzovoort kunt kiezen. Een leuk deel is de vrijheid om de achtergrond en eigenschappen van je karakter te kiezen. En dan toekijken hoe je keuzes evolueren in het spel. Neon Steet Rat, United Colonies Native en Hero Worshipped zijn enkele van de voorbeelden van eigenschappen die je kunt kiezen. En dit zijn de enige bronnen van charme waarop ik kon vertrouwen.

Maak Je Geschikt

Laten we de pleister eraf trekken, shall we? Dus, er zijn klachten die moeilijk te negeren zijn. De meest overtuigende is het ontbreken van lokale kaarten. Je weet nooit je weg, tenzij je je de lay-out van de steden in je geheugen prent, die meestal enorm zijn. Ten tweede is er een gebrek aan een inventaris-systeem, wat verbijsterend is, gezien een derde van Bethesda’s spellen meestal inventaris-cruises zijn. Je kunt eindigen met het hamsteren van spullen, allemaal opgeslagen in je zakken, opslagbasis of bij je metgezellen, en toch geen gemakkelijke manier hebben om ze om te schudden.

Best voor het Laatst

Met alles wat er is gezegd, Starfield is een spel dat je urenlang kunt spelen. Dat is voornamelijk te danken aan de hectische, leuke, eindeloze missies – en vaak gemene missies. Je kunt ruimteschepen stelen, letterlijk iedereen op de bemanning doden, van de kapitein tot de laatste man, en het overnemen. Of, begin met het smokkelen van menselijke organen voor winst. Je kunt werken voor een misdaadbaas of hem omverwerpen om de slechtste drugskoningpin te worden die de galaxie ooit heeft gezien.

Omdat Starfield vrij-vorm is, waardoor je je eigen avontuur kunt creëren, realiseer je je halverwege het spel dat je niet per se de gebaande paden hoeft te volgen om het meeste uit je tijd te halen. Je kunt een ruimteschip kopen, je bemanning rekruteren en de ruimte in gaan om te doen wat je maar wilt. Om duidelijk te zijn, Starfield is missie-georiënteerd. Maar de missies hebben geen vaste manier om ze aan te pakken.

Als je het type gamer bent dat uit een situatie kunt praten, kun je dat doen. Maar je kunt ook een persoonlijke en directe aanpak kiezen. Afhankelijk van het pad dat je kiest, kun je je overtuigingsvaardigheden ontwikkelen om beter te worden met de tijd, of je gevechtskant laten schitteren. Het laatste is waar de lol zit, waar je nieuwe wapens en vaardigheden ontgrendelt en gevechtssituaties meer explosief worden, zodat Starfield misschien beter een FPS-shooter genoemd kan worden.

Uitspraak

Starfield is een van die spellen die hoge verwachtingen creëert en dan teleurstelt bij de lancering. Wanneer je een spel aanprijst als de volgende “Skyrim in de Ruimte“, verwachten we een volledig immersieve avontuur. En wanneer we dat niet krijgen, is het vonnis nog harder. Vanaf het begin Starfield faalt om je aandacht te trekken. Of het nu het rechttoe rechtaan verhaal is of de saaie omgeving, je vraagt je constant af wanneer het beter wordt. Pas in de tweede helft begint de kern van de gameplay te bezinken.

Je begint te scheiden tussen het saaie en het leuke. Zoals de planeten die meer dan 1.000 tellen, en alleen kiezen om naar de interessante te gaan. Of, de eindeloze missies, en alleen de belonende missies kiezen. Omdat uiteindelijk Starfield een vrij-vorm spel is dat je je eigen pad laat kiezen. Na verloop van tijd beginnen de eigenschappen van je karakter vorm te krijgen in je reis. En je keuze van gameplay begint de gameplay-ervaring te cureren naar je smaak. Natuurlijk Starfield zou veel groter zijn als het niet uren duurde om zijn verborgen parel te ontdekken, wat leidt tot de conclusie dat het spel leuk is, maar niet noodzakelijkerwijs baanbrekend.