Starfield Recensie (Xbox Series X/S & PC)

Na succes te hebben behaald met de The Elder Scrolls en Fallout series, ging Bethesda op weg om nog een blockbuster hit te creëren. Natuurlijk heeft de studio er 29 jaar over gedaan om een volledig nieuwe IP uit te brengen, maar dat maakt de veelbewogen lancering alleen maar spannender. Tot nu toe was het gesprek van de dag dat Starfield de nieuwe The Elder Scrolls V: Skyrim in de ruimte zou worden. Dat, gecombineerd met de vele jaren dat we geduldig moesten wachten op de releasedag, maakt deze recensie des te leuker om in te duiken. En dus, zoals een Labrador die met zijn staart kwispelt, wachtend op het vurige bevel om zijn eten op te eten, konden wij ook niet wachten om alles uit elkaar te halen wat er te liefhebben, leuk te vinden en te haten valt aan de zogenaamde verheerlijkte looter shooter met RPG-elementen. Hier is onze Starfield recensie. Eet smakelijk.

Rustig Aan

Ik ben gaan genieten van een snelle opeenvolging van gebeurtenissen, zoals veel gamers, denk ik. En ik bedoel niet alles in de eerste helft uitdelen en niets voor mij overlaten om op te kauwen in de laatste. Nee. Ik bedoel, laat me meteen weten waar ik aan begin, zodat ik kan beslissen of dit een reis is waar ik bij wil blijven, kom wat er ook gebeurt. Starfield is allesbehalve… Het begint traag, en ik bedoel echt traag. Misschien waren het de hoge verwachtingen die ik had waardoor ik mezelf bleef afvragen: “Dus, waar begint het leuke gedeelte?” Ik denk dat Bethesda’s E.M.O. altijd een meeslepende wereld is geweest. Je betreedt Skyrim en voelt alsof je echt een stukje van de Tamriel-taart bent, alsof je daar echt thuishoort. Starfield voelt echter helemaal niet meeslepend. Ik kan er mijn vinger niet precies op leggen, want de wereld zelf is niet bepaald verschrikkelijk. Het is ook niet de meest baanbrekende. Maar ik denk dat het komt doordat het lopen over de aarde niet vertederend aanvoelt, het instappen van de trein, het besturen van het ruimteschip, of het snelreizen van de ene planeet naar de volgende.

Skyrim in de Ruimte?

Als je bijvoorbeeld naar een winkel op een andere planeet wilt gaan, druk je op de “M”-toets om het sterrenstelselkaartscherm te openen, klik je vervolgens op de gewenste ster, de planeet, de maan van de planeet, de landingsplek, en leun je achterover en wacht je tot de snelreis-, instap-, koppelings- en dergelijke cutscènes en zwarte schermen zijn geladen. Maar je stapt nooit daadwerkelijk het schip op. Je zou de langere route kunnen nemen en je schip binnengaan, naar de cockpit lopen, je vastgespen, het navigatiescherm openen, een planeet selecteren, kijken hoe het schip naar je bestemming springt, en dan een landingsplek selecteren om je ruimteschip neer te zetten. Hoe dan ook, het klinkt niet leuk, toch? Niet wanneer een groot aspect van verkenning snelreizen van planeet naar planeet is via cutscene na cutscene. Een spel zoals No Man’s Sky laat je bijvoorbeeld de motor van je schip opstarten, door de atmosfeer van een planeet breken terwijl je op onbekend ruimtegebied arriveert, en dan terugvliegen naar de ozonlaag naar de volgende. Je voelt alsof je daadwerkelijk tussen de sterren beweegt, vergezeld door kippenvel over je armen. Er zijn andere dingen die suggereren dat Starfield misschien niet bedoeld was als een verkenningstpel, zoals het ontbreken van zwemmen, in plaats van over het water glijden.

Voorbij het Zichtbare

Het staat buiten kijf of dit Bethesda’s grootste wereld tot nu toe is. Er is zoveel grond te bedekken. Letterlijk, je hebt meer dan 1.000 planeten en 100 sterrenstelsels die je kunt verkennen. Dit zou zelfs een van de grootste games van 2023 kunnen zijn. Je hebt plaatsen met uniek weer, soorten en ruimtestations. Het is waar dat sommige planeten barre woestenijen zijn. Maar je wordt niet gedwongen ze te verkennen. Je kunt je houden aan de handgemaakte inhoud en nog steeds genieten van een enorme uitgestrektheid van Starfield’s universum. En dus, als ik denk aan het potentieel dat Starfield heeft om gamers zich echt als ruimteverkennaars te laten voelen, gaat dat aan mij voorbij. Naast een gebrek aan immersie, lijkt Starfield ook intrige te missen. Ik zal niet veel ingaan op het verhaal omdat het een rechttoe rechtaan verhaal is. Van de uitgemergelde koloniale dominantie van de ruimte tot het streven om de leidende grens in wetenschap en technologie te worden door het verkennen van onbekende ruimtegronden en het claimen van gebieden voor mijnen, onderzoekslaboratoria en wat al niet, ik heb het gevoel dat ik het plot in één statement kan samenvatten en het daarbij laten. Starfield is een zoektocht naar artefacten. Oké, coole artefacten. Dat is het.

Geen Mens is een Eiland

Gelukkig hoef je niet alle planeten alleen te verkennen. Je kunt een metgezel meenemen. Ze hebben “oké” ontwerpen. Ze kunnen zeker niet tippen aan de expressieve animaties van The Last of Us en God of War. Maar kunnen op zijn minst een behoorlijke hoeveelheid emotie tonen. Ze zijn ook goed geacteerd en gevarieerd genoeg om ze af te wisselen. De meeste hebben echter oninteressante persoonlijkheden, wat nogal jammer is omdat je metgezellen je ruimtebemanning vormen, en je bent vrij om zelfs een romance met ze aan te gaan. Die frustratie wordt tot op zekere hoogte verzacht door de karaktercreatie, waar je huidskleuren, haarkleur, gezichtshaar, oogkleur, kaak, kin, enz. kunt kiezen. Een leuk onderdeel is de vrijheid om de achtergrond en eigenschappen van je personage te kiezen. En dan kijken hoe je keuzes evolueren in het spel. Neon Steet Rat, United Colonies Native en Hero Worshipped zijn enkele voorbeelden van eigenschappen die je kunt kiezen. En dit waren de enige bronnen van charme waar ik op kon vertrouwen.

Bereid Je Voor

Laten we de pleister eraf trekken, zullen we? Er zijn dus klachten die behoorlijk moeilijk te negeren zijn. De meest overtuigende is het gebrek aan lokale kaarten. Je weet nooit de weg, tenzij je de lay-out van de steden uit je hoofd leert, die meestal enorm zijn. Ten tweede is er een gebrek aan een inventarissysteem, wat verbijsterend is aangezien een derde van Bethesda’s games meestal inventaris-rondvaarten zijn. Je zou kunnen eindigen met het hamsteren van spullen, allemaal opgeslagen in je zakken, opslagbasis of bij je metgezellen, maar geen gemakkelijke manier hebben om ze te verplaatsen.

Het Beste voor het Laatst

Met dat alles gezegd, is Starfield een spel dat je uren en uren achter elkaar kunt spelen. Dat komt vooral door de hectische, leuke, eindeloze missies – en vaak ook ondeugende. Je kunt ruimteschepen stelen, letterlijk iedereen van de bemanning tot aan de kapitein vermoorden en overnemen. Of, beginnen met het smokkelen van menselijke organen voor winst. Je kunt voor een misdaadbaas werken of hem omverwerpen om de grootste drugskoning die de sterrenstelsels ooit hebben gezien te worden. Omdat Starfield vrij vormgegeven is, waardoor je je eigen avontuur kunt creëren, realiseer je je halverwege het spel dat je niet het gebaande pad hoeft te volgen om het meeste uit je tijd te halen. Je kunt een ruimteschip kopen, je bemanning rekruteren en de ruimte in gaan om te doen wat je maar wilt. Om duidelijk te zijn, Starfield is missiegestructureerd. Maar de missies hebben geen vaststaande manier om ze aan te pakken. Als je het type gamer bent dat zich uit situaties praat, kun je dat doen. Toch kun je ook een directe en persoonlijke aanpak kiezen. Afhankelijk van het pad dat je kiest, kun je je overtuigingsvaardigheden opbouwen om met de tijd beter te worden of je gevechtskant meer te laten schitteren. Dat laatste is waar het plezier ligt, waar je nieuwe wapens en vaardigheden ontgrendelt en gevechtsontmoetingen explosiever worden, zo erg zelfs dat Starfield misschien beter een FPS-shooter genoemd kan worden.

Oordeel

Starfield is een van die games die hoge verwachtingen opbouwt en dan teleurstelt bij de lancering. Wanneer je een game adverteert als de volgende “Skyrim in Space,” gaan we een volledig meeslepend avontuur verwachten. En als we dat niet krijgen, is het oordeel nog harder. Vanaf het begin slaagt Starfield er niet in je aandacht te vangen. Of het nu het rechttoe rechtaan verhaal is of de saaie omgeving, je vraagt je constant af wanneer het beter gaat worden. Pas in de tweede helft begint de kern van de gameplay door te dringen. Je begint het saaie van het spannende te scheiden. Zoals de planeten die er meer dan 1.000 zijn, en alleen kiezen om naar de interessante te gaan. Of, de eindeloze missies, en alleen gaan voor de lonende. Want uiteindelijk is Starfield een vrij vormgegeven spel dat je je eigen pad laat kiezen. Na verloop van tijd beginnen de eigenschappen van je personage vorm te krijgen in je reis. En je keuze van gameplay begint de gameplay-ervaring naar jouw smaak te cureren. Natuurlijk zou Starfield veel beter zijn als het niet uren zou duren om zijn verborgen juweel te ontdekken, wat leidt tot de conclusie dat het spel sympathiek is maar niet per se baanbrekend.