Sort Them Ducks Recensie (PC)

Als je net naast een volledige toeristische valstrik woont, weet ik maar al te goed dat, als je wel de drempel tussen de London Eye en Big Ben overschrijdt, je een van de meest zinloze, zij het onnodig populaire winkels in de stad zult vinden: de rubberen eend winkel. Tegen alle verwachtingen in bestaan zulke winkels wel in de meest gewilde delen van het land. Persoonlijk heb ik nooit meegesleept in de hype rond badspeelgoed en rubberen zonnebrillen — maar ik weet dat er een enorme markt voor bestaat. Het is ofwel rubberen eenden, ofwel tovenaarsuitrusting — toch een andere niche waar Londen en het grootste deel van Groot-Brittannië om bekend staat. Bedankt, Potter.

Het ervaren van Sort Them Ducks is een beetje alsof je een Londse eendenwinkel binnenloopt nadat een rellen is uitgebroken en de winkelstraat in puin heeft achtergelaten. De winkel ziet er uit zoals je zou verwachten, maar er is een hoop rommel die het een beetje minder uitnodigend maakt en eerder de verkeerde menigte aantrekt. De eenden liggen overal, en de toeristen kunnen zich geen zorgen maken over de chaos. Maar jij, aan de andere kant — je krijgt hier geen woord in. De eenden moeten gesorteerd worden, en jij bent blijkbaar de enige die de klus kan klaren. En, als je bent begonnen te twijfelen of Sort Them Ducks vergelijkbaar is met Librarian — dat is het. Zie het maar zo — een andere sort‑‘em‑up‑game.

Zoals het blijkt, zijn eenden niet gebonden aan kleuren, vormen en maten. Integendeel, ze zijn bekend om duizenden verschillende patronen, combinaties en stijlen te hebben, geen van welke logisch zijn. In Sort Them Ducks, heb je niet alleen planken met blauwe, groene en roze badspeelgoed, maar 4.000 rubberen eenden, die elk hun eigen “speciale” kenmerken hebben. Neem welke tijdsperiode of cultuur je wilt, en de kans is groot dat er minstens één eend is die daarbij past ergens in deze specifieke winkel. Cowboys, ridders, en Romeinse gladiatoren, bijvoorbeeld. Het spel heeft de gewoonte om je duizenden eenden te geven — en laat niets weg, ook niet. Waarom? Nou, omdat rubberen eenden het spiritdier van de wereld zouden zijn, blijkbaar. Vraag het maar niet.

Nadat ik pas de laatste plank in Tidy Up Together, had herschikt, voelde het alsof mijn vingers op de automatische piloot stonden voor Sort Them Ducks. Zonder zelfs maar naar de vloer, de planken of de omringende muren te hoeven kijken, wist ik dat de klus pijnlijk zwaar zou zijn, en waarschijnlijk veel langer zou duren dan de gemiddelde organisatie‑sim à la Tidy Up the Arcane Library of, om het compleet te maken, Cleaning Up The Puzzle Gallery. In elk ander geval zou ik het niet erg hebben gevonden om honderd producten urenlang in dezelfde cache te bundelen. Maar, ik wist dat er niet veel voor mij zou zijn in een winkel vol eenden. Het was niet alsof ik Rome aan het herbouwen was. Ik was gewoon…

Rubberen eenden zijn een nicheproduct, dat is zeker waar. En dus moet je een beetje begrijpen de markt om van een spel als Sort Them Ducks. te kunnen genieten. Voor de gemiddelde buitenstaander is het een zinloos item dat weinig logisch is. Maar voor degenen die ze verzamelen of behandelen als dierenriemtekens, is het een goede manier om je interesses en je nieuwsgierigheid voor een uur of vier te bevredigen. Natuurlijk hoef je niet van eenden te houden om er duizend in een doos te stapelen en de wereld opnieuw op te bouwen. Als je simpelweg geniet van het organiseren van delen van een winkel en de zeldzame beloningen van je arbeid plukt, krijg je waarschijnlijk een kick van het vullen van een eend‑voedende emporium. Flessen, boeken, zwaarden — het maakt eigenlijk niet uit, aangezien elk product rond dezelfde basisinfrastructuur draait. Als er een rommel is die schoongemaakt moet worden, en er is iemand die korte momenten van vreugde vindt in het sorteren ervan, dan is dat een perfecte combinatie.

Het was geen grote verrassing om te zien dat Sort Them Ducks, als de ondergeschikte van een grotere sfeer van organisatie‑sims, ook in het bezit was van veel van dezelfde vaardigheidstromen en upgradesystemen die beroemd werden gemaakt door Librarian. Vergelijkbaar in design gaf het me de mogelijkheid om upgrades te ontgrendelen — vaardigheden die ik kon benutten om mijn stapelkracht en snelheid te verhogen, bijvoorbeeld — en een eenvoudige doelstelling op basis van cijfers. Als ik genoeg eenden kon organiseren, kon ik een paar extra inkepingen op de riem verdienen, iets efficiënter worden in mijn positie, en over het algemeen de rommel veel sneller organiseren. Het was allemaal generieke stuff — tot het punt dat ik mezelf vaak moest herinneren dat ik niet Librarian, Tidy Up Together, of een van de andere zevenendertig schoon‑‘em‑up‑sims speelde.

Het laatste wat ik wil doen is Sort Them Ducks de koude schouder geven. Hoewel het duidelijk pijnlijk is dat het bijna alle dezelfde kenmerken als zijn verwanten draagt, is het nog steeds een aangenaam vermakelijk spel dat veel van de juiste vakjes afvinkt. Het is niet het geringste origineel, maar het is erg leuk om geleidelijk doorheen te werken. Is het het volgende beste alternatief voor Librarian? Nee. Vervult het zijn belofte om je te bevredigen met zijn incrementele charme? Eerlijk gezegd, ja, en dat is precies wat ik eruit wil halen.

Conclusie

Sort Them Ducks voegt zijn eigen elastiek toe aan een nichecategorie die, hoogstwaarschijnlijk, al verstikt door de druk van talloze andere producten die die door Librarian-versierde melkkoe willen uitmelken voor alles wat het waard is. Toch kan ik niet klagen, want het houdt zijn belofte om een diep bevredigende, stressverminderende ervaring te leveren, die (en zal waarschijnlijk) je veel langer bezig houden dan een gemiddeld puzzelspel. Het is misschien geen uniek spel, maar het is er één die alle juiste vakjes afvinkt om een grondig verlegen, zij het langdradig, klus‑core‑simulatie‑avontuur te bieden. Ducks, eh — wie had dat gedacht?