Shoot The Wall Recensie (Xbox Series X|S & PC)

“Ga je echt je tijd verspillen aan dit?” vroeg hij. “Dat is mijn muur. Er is niets aan de andere kant voor jou.”

Met hindsight had ik waarschijnlijk naar de narrator moeten luisteren. Toch spoorde iets me aan om opnieuw te laden, een ander wapen te zoeken en gewoon door te gaan met het schieten van kogels op een muur die, in mijn ogen, de ijzeren poort was naar een land van ongekende geheimen en schatten. Ik had het moeten laten. Ik kon het hebben gelaten. Met nog een zak geld en een snelle reload zou ik me echter weer op dezelfde plek bevinden, met een riem vol munitie, een aanvalsgeweer en meer dan genoeg stenen om me urenlang bezig te houden. Ik wilde—nee, moest—weten wat er aan de andere kant was. Ik besefte alleen niet dat ik meer dan alleen patronen en upgrades zou moeten lossen om bij de kern te komen.

Shoot The Wall is een spel dat je, tja, in de eerste twintig seconden of zo al kunt doorgronden. Een kogelvrij muur staat voor je, en een terminal zit aan de achterkant, met verschillende wapens en upgrades. Je laat je woede los op een barrage van stenen en, beetje bij beetje, verdien je kleine bedragen om in te investeren, tja, meer wapens en upgrades. De cyclus herhaalt zich, en jij, aan de rand van het mes, begint de subtiele verschillen in het terrein te zien terwijl je langzaam dieper in de steeds winderige, met stenen gevulde doolhof graaft.

Als je een tweede laag verwacht, dan moet ik je helaas teleurstellen, maar die is er niet. Shoot The Wall is net zo transparant als de meeste saaie incrementele idle clickers van hetzelfde type, in die zin dat het zich houdt aan dezelfde set regels en dat het zijn hele gameplay-schematische centrum rond dezelfde cyclus draait. Daarom heb je hier geen bottomless spel, maar eerder een test. Kogels ricocheren door de muren, en punten tellen op in tandem met zwak verlichte gezondheidsbalken. Terwijl je een steen vernietigt, verdien je kleine bonussen, die je toegang kunnen geven tot betere wapens met een hogere schade-uitvoer. Maar natuurlijk snap je het idee.

Het is moeilijk om Shoot The Wall te verkleden als iets meer dan een zinloze oefening. Omdat laten we eerlijk zijn, er is geen punt. In tegenstelling tot, zeg, Backyard Digger, heb je geen begraven schatten om op te graven, noch heb je een plot om over een bepaalde periode te ontrafelen. In plaats daarvan heb je vier verschillende biomen, vier eindes en een lus die gemakkelijk kan worden samengevat in een e-mail. De vraag is, is het de moeite waard om te spelen, als het alleen maar voor de korte periodes van vreugde die voortkomen uit het neerhalen van een muur met een shotgun? Eh, een beetje.

Shoot The Wall doet niet alsof het iets is wat het niet is, noch houdt het je voor de gek met de bedoeling om je geest te dempen tijdens het laatste hoofdstuk. Nee, het laat je de weg zien, en het kleintje je openlijk voor elke input, hetzij met een hatelijke opmerking of een vraag. Waarom doe je dit, bijvoorbeeld, heeft de neiging om elke keer weer op te duiken.

Hier is het slechte nieuws: Shoot The Wall is geen visueel opvallende first-person shooter. Heck, het is echt geen first-person shooter. Als het al iets is, is het een cartoon-achtige kasstroom die, irritant genoeg, ook vreemd bevredigend is om doorheen te spelen. Gezien het een fotorealistische uitstraling of iets wat daar zelfs maar in de buurt komt mist, is het een nogal saaie en enigszins kale ervaring die net zo veel plezier biedt als het kijken naar verf die droogt op een koude middag. Toch heeft het een irritante charme. Oh, je weet dat je je tijd verspilt, en dat er miljoenen andere dingen zijn die je kon doen. Irritant genoeg grijpt het je aandacht en trekt het je naar binnen wanneer je het het minst verwacht. Je laadt opnieuw, en je blijft schieten.

Als het idee om getallen te zien druppelen uit muren klinkt als je idee van een leuke tijd, dan is het heel waarschijnlijk dat je het leuk zult vinden om ongeveer veertig minuten te besteden aan het afschieten van je munitie in deze wereld. Het is echter de moeite waard om alles met een enorme korrel zout te nemen. Shoot The Wall is geen goed spel; het is een impulsieve aankoop die je zult haten om van te houden, maar die je jezelf ook zult betrappen op het spelen, ondanks alles. De muur heeft geheimen, en je zult ze vinden, zelfs als het betekent dat je zesentachtig patronen geweerammunite moet lossen onderweg.

Als je de gebrek aan technische glans en visuele kwaliteit kunt vergeven, dan kun je Shoot The Wall waarschijnlijk wel waarderen voor de kale basis die het biedt. Met dat gezegd, ik zou niet verwachten dat het een briljant first-person shooter is. Een spel dat je ongeduldige vinger actief kan houden en je geest bezig, ja — maar niets meer. Sorry, Dexter Manning.

Verdict

Shoot The Wall is het videospel-equivalent van het kijken naar magnolia-verf die droogt op een plank: saai, pijnlijk en toch vreemd therapeutisch. Om het een goed spel te noemen, zou dat niet verder van de waarheid kunnen zijn. Het is een aanvaardbare manier om een jeukende vinger te krabben, maar dat is zo ongeveer het enige. Zinloos vermakelijk in korte uitbarstingen, zeker, maar niet helemaal het einde van de wereld van incrementele first-person shooters.

Er valt niet veel meer over te zeggen, maar Shoot The Wall is net zo nietszeggend en zonderdoel als videospellen komen. Dat gezegd hebbende, het maakt voor een vreemd amusante ervaring. Met vier eindes om te ontgrendelen en genoeg stenen om je vingers op de trekker te houden voor een lange tijd, het levert op zijn belofte om je tijd te verspillen met zijn eigen assets. Het doet misschien niet veel meer om je te laten voeden uit de palm van zijn hand, maar ik kan getuigen van zijn vermogen om saaie karweitjes meer lonend te laten voelen — al is het maar een beetje. We laten je beslissen of dat voldoende is om de aankoop te rechtvaardigen.