Shady Job Recensie (PC)

Zeg wat je wilt, maar laat me je verzekeren dat er niets verdachts is aan vier bouwvakkers die hun werk doen. Vraag maar zoveel over de mensvormige zak — er is absoluut niets dubieus aan. Zelfs als je de lading ziet kronkelen, kun je het terugbrengen tot een verzinsel van je verbeelding — een tijdelijke blinde vlek in je perifere gezichtsveld. Shady Job heeft geen zaken met de maffia — helemaal geen.

Het duurde de jury minder dan zeventien seconden om te doorzien dat ik natuurlijk een klein leugentje vertelde toen ik hen over de bouwklus en de bijbehorende taken vertelde. Achteraf was het pijnlijk duidelijk, ook gezien het feit dat de ̶b̶o̶d̶y̶ ̶b̶a̶g̶ bakstenen een vreselijke gewoonte hadden om mensen de levenskracht uit te schoppen. Het was zelfs niet de moeite waard om te ontkennen. Natuurlijk hadden we het op de maffia kunnen schuiven en de schuld op de pakjes tirannen kunnen afschuiven, maar dat zou het resultaat nooit hebben veranderd. We waren de tussenpersonen in het gevecht, en, als ik eerlijk ben, we waren verschrikkelijk in ons werk.

Stel je even in onze schoenen. Stel je dit voor: de maffia wil dat je een “lijk” naar de top van een bouwplaats brengt en het in beton begraaft. Het enige probleem is dat het geen lijk is, maar een levend, ademend slachtoffer dat, vreemd genoeg, gewoon wil leven. Dus, wat doe je in zo’n situatie? Vlucht je van de locatie en confronteer je de maffia, alleen om een strengere straf te krijgen, of zie je de klus tot het bittere einde door? Alles is al ingepakt en gelabeld — je hoeft alleen de “lading” naar het doelgebied te vervoeren en een oogje dicht te doen.

Op papier klinkt Shady Job makkelijk — samenwerken met drie vrienden en een zak naar de top van een toren brengen. In de werkelijkheid, is het echter een ramp in de maak. Zie, terwijl het idee relatief eenvoudig is — een verdacht zware zak naar het hoogste punt van een bouwplaats brengen — de stappen die nodig zijn om dat bereiken zijn allesbehalve onschadelijk. De toren, zelfs onder toezicht van professionals, ligt in puin, en de overgang tussen de bodem en de top is in stukken. Oh, en die zak  — die beweegt ook veel. Zet twee en twee op elkaar, en je hebt een flinke hoofdpijn om mee om te gaan.

Net als elke goede, woede-opwekkende platformavontuur, draait Shady Job om jezelf tot het uiterste te drijven — om te zien hoe ver je kunt gaan voordat de stress de overhand krijgt en de controller in je handen wonderbaarlijk “verdwijnt” in het niets. Omdat dit niet je gewone A-naar-B koeriersklus is, heb je hier veel meer om je zorgen over te maken, namelijk een flauwe lijkzak die niets liever wil dan je taak een beetje moeilijker te maken door te spartelen en te slingeren net wanneer je denkt dat je de perfecte oversteek hebt gebouwd. En dat is in wezen wat Shady Job is: een co‑op koeriersklus die, trouw aan de geest van zijn naam, een tikkeltje dubieus is.

Zo gaat het: de maffia heeft je opgedragen een lijk te verwijderen op de top van een bouwplaats. Als gevolg van dit directe bevel bevind je je in een nogal plakkerige situatie, met een groep onbekwame vakmensen, een onafgewerkte toren, en een vis-uit-het-water zak. Jammer genoeg ben je niet een gladde antiheld in een klassieke misdaadserie, maar een gewone (en enigszins idioot) bouwer die, om de een of andere reden, het gewicht van de wereld op een paar flauwe schouders moet dragen. Met die nogal dunne pan om je boven water te houden, kun je bruggen bouwen, slordige muren construeren, en ogenschijnlijk willekeurige objecten samenvoegen tot begaanbare paden. Het enige wat je niet kunt doen is een lichaam begraven zonder een vlindereffect te veroorzaken.

Shady Job is geen spel dat wildat je wint, noch is het een spel dat je dwingt een gewoonte te ontwikkelen om je te belonen voor je acties. Integendeel, het is een spel dat je graag straft voor, nou ja, je werk doen. Als je bijvoorbeeld een brug of een geïmproviseerde constructie bouwt die je in staat stelt een nieuw deel van de kaart te betreden, is het zeer waarschijnlijk dat iets je terug zal duwen. En met iets, bedoel ik, nou ja, het lichaam in de zak. Het is inderdaad de doorn in je kant die je nooitkunt ontvluchten. Als vrijwilligers in een onderliggend maffiaplot, ben je echter niet echt in een positie om vragen te stellen of klachten te uiten.

Het spreekt voor zich dat Shady Job is een beetje een last in de kont om te navigeren. Net als Stumble Guys of Rubber Bandits, is je personage ongeveer zo nuttig als een papieren servet, voornamelijk omdat ze niet kunnen bouwen om hun eigen huid te redden, en alles wat ze doen uit de zak trekken, is vaak gekoppeld aan een of andere voorwaarde. Constructies breken, bruggen storten in, en natuurlijk sterven collega’s in een bodemloze afgrond — veel. Als een nietsnut van het vak, moet je simpelweg optimaal gebruik maken van je betrouwbare zuiger en een heleboel ijzeren balken om het beste uit een slechte situatie te halen. En nee, het loopt zelden volgens plan.

Voor een spel dat zo niche is als het inpakken en labelen van een lijk op een bouwterrein, is Shady Job  ontzettend leuk om doorheen te strompelen met een paar vrienden die aan je gereedschapsriem hangen. Frustrerend op momenten, zeker, maar over het geheel genomen verrassend vermakelijk. Hoewel het misschien niet veel meer biedt dan een slordige koeriersklus, maakt het het beste van wat het heeft, met komische visuals, ragdoll-fysica en een redelijk grote omgeving die volledig is uitgerust met vormbare setpieces en sandbox‑elementen. Toegegeven, het kan moeilijk zijn om te onderscheiden wat mechanisch kapot is en wat niet, aangezien, nou ja, alles hier kapot gaat. Maar dan, denk ik dat dat wel de bedoeling is. Het is een rommelig spel, en toch draagt het zijn slordige ontwerp als een erebadge.

Conclusie

Shady Job voegt een zweem van morbide plezier toe aan een verder vredig ragdoll-achtig co‑op spel, met slechts een zwarte lijkzak, een onbekwame arbeidskracht, en een afbrokkelende toren van ijzer en rubber. Conceptueel is het nogal domkopachtig en belachelijk. Maar als we iets hebben geleerd van eerdere PvE‑spellen, is dat je meer plezier kunt hebben als de premisse simpel en rechtlijnig wordt gehouden. Shady Job is precies dat, en het pretendeert ook geen groter te zijn.

Uiteraard, als je van games zoals RV There Yet? of Friendly Steps, houdt, is de kans groot dat je een flinke kick krijgt van het verdoezelen van een bloederige moord in Shady Job. Het zal je misschien niet verbazen , maar het geeft je in ieder geval iets om om te lachen. Wel, tot de lijkzak wegglijdt of je van een brug duwt die je eons hebt gebouwd, in elk geval. Dat is een heel ander verhaal.