Resident Evil Requiem Review (PS5, Xbox Series, Switch 2, & PC)

Op welk moment je je ook hebt aangesloten bij de cult van Resident Evil-fans, de nieuwe Resident Evil Requiem-editie heeft iets speciaal voor jou samengesteld. Zelfs nieuwkomers zullen iets bijzonders vinden. Natuurlijk is het proberen aan te sluiten bij ieders interesse en smaak de ondergang geweest van veel grote franchises. Maar er blijft vaak toch een algemeen sentiment overeind waarover men het eens kan zijn. En dat is dat Requiem een ronduit rillingen-over-de-rug-gevende aangelegenheid is. 

Voor een groot deel te danken aan drie decennia aan verfijning en polijstwerk, zonder twijfel. Maar ook aan een interessante aanpak om de ervaring gedurende je verblijf hier verfrissend te houden. Ja, het is een must-play. Maar waarom? Laten we dat ontdekken in onze Resident Evil Requiem review.

Terug naar de Plaats delict

Het is inmiddels oud nieuws dat Resident Evil Requiem twee protagonisten volgt, elk op verschillende paden die uiteindelijk samenkomen tot één verhaal. FBI-analist Grace Ashcroft, dochter van Alyssa Ashcroft uit Resident Evil Daybreak. En Leon S. Kennedy, een beginnende politieagent uit Resident Evil 2, inmiddels getransformeerd tot actieheld en doorgewinterde protagonist van de franchise. 

De twee protagonisten bieden interessante instappunten voor nieuwkomers en series-veteranen. Aan de ene kant heb je nieuwelingen die voor het eerst de verschrikkingen van Raccoon City ervaren. Aan de andere kant heb je mensen die keer op keer hun handen vuil hebben gemaakt door bloedspattende zombies neer te maaien zonder zich er iets van aan te trekken.

Hoe graag ik het ook niet wil toegeven, het werd ontgevoelig om de dag te redden in door zombies geteisterde plaatsen die beangstigend zouden moeten zijn, en dat in zekere mate ook blijven. Maar terugkeren naar Raccoon City met een frisse blik, zelfs als het die van Grace Ashcroft is en niet per se onze eigen, helpt zeker om een soort eerste-keer-ervaring te creëren. 

Wanneer Grace aankomt in het hotel waar haar moeder onder mysterieuze omstandigheden stierf, samen met andere overlevenden van Raccoon City, om de aanwijzingen en mysteries te ontdekken die al zoveel jaren verborgen lagen. Mysteries die misschien beter onaangeroerd hadden kunnen blijven. Maar nu de doos van Pandora geopend is, kunnen we ons maar beter schrap zetten voor een nieuwe wereldorde.

Een wereldorde waarin verre voetstappen en kraakvloeren een zeker teken zijn om je te verstoppen en geen geluid te maken. Waar het kleinste beetje argwaan serieus wordt genomen, omdat het zomaar kan leiden tot een confrontatie met je ergste nachtmerrie. Elke bocht om een hoek of afdaling door een claustrofobische gang gaat gepaard met een zelfbewustzijn en alertheid die vaker wel dan niet de overmatige angst en vrees waard blijken te zijn.

Hulpeloos

Voor Grace is het een kwestie van overleven in elk vrij moment dat ze besteedt aan het zoeken naar antwoorden over de moord op haar moeder. Ze wordt ontvoerd en komt zo vaak dicht bij de dood dat het ronduit iets wordt om je constant zorgen over te maken. Samen met Resident Evil‘s meesterschap in suspense en een benauwende, zware sfeer, plukt Requiem de vruchten op een gedurfde en impactvolle manier. 

Temeer met de standaard first-person instelling bij het navigeren door de doolhoven van griezelige gangen en door zombies geteisterde gebouwen. De puzzels en mysteries houden je geïntrigeerd over wat het betreden van de volgende gebieden met zich mee zou kunnen brengen. Het is duidelijk dat je aanval en verdediging opzettelijk belachelijk zijn, en dat elk contact met vijanden het beste vermeden kan worden.

Toch neemt het die momenten niet weg waarop je de controle over je angst wilt nemen. Waarop je korte gelegenheden aangrijpt om een vijand van achteren aan te vallen. De paar wapens die je verwerft kunnen ook nuttig zijn, maar laten je nog steeds voorzichtig zijn over hun beperkingen. Munitie kan opraken in het aangezicht van de zekere dood. Of je aanvallen zijn simpelweg nutteloos tegen de tankachtige, onstuitbare soort. En dan kom je tot het besef dat je weet wat, misschien is volledig stealth gaan toch de enige manier. 

Ik Zal Je Vinden

Leon S. Kennedy’s kant van de gebeurtenissen is ondertussen om alles weg te vagen. Hij heeft dit eerder gezien. Hij weet precies wat ervoor nodig is. En zelfs dan kent hij de grenzen van zijn arsenaal. Dus bereidt hij zich van tevoren voor. Een machtige kettingzaag om elk weer oplevend deel van de zombies die je omringen aan stukken te rijten. Een handkanon voor een zekere manier om ze voorgoed uit te schakelen. En wanneer je wapens zonder munitie zitten, is een krachtige, rondtrap, ik zweer het, vreemd genoeg handiger dan sommige wapens. 

In het begin is het onduidelijk hoe Leon’s verhaal zou kunnen samenvallen met dat van Grace, met een aanvankelijk wat onsamenhangend, traag begin. Maar al snel kruisen hun paden en krijgt het verhaal tempo. Er staat hier veel op het spel, wat je ziel en emoties meesleurt in de fictieve wereld. Maar het is Grace’s survival horror en Leon’s onverbloemde geweld die je het meest vermaken. Ik ben niet helemaal zeker wiens kant beter is, echter. Het zou kunnen afhangen van je stemming en smaak. Houd je liever je adem in voor de spookachtige elementen waarmee Resident Evil Requiem zo zwaar beladen is, of blaas je liever zombies aan stukken die je kunt zien, nog steeds afschuwelijk grotesk, let wel.

En zodat je alle informatie hebt die je nodig hebt: de actieheld spelen als Leon maakt je niet per se almachtig. Er is nog steeds paniek, wanneer je wanhopig aanvallen pareert en probeert je razende hart genoeg te kalmeren om een schoon schot te nemen, wat niet altijd genoeg is om dikkere monsters uit te schakelen. Zoals je weet, hebben zombies een schone headshot nodig. Blaas de kop van een zombie eraf, en je kunt een minuutje rusten voordat de volgende naar je springt. Maar mis, en ze herrijzen, veel sterker dan voorheen. Je wilt geen Blister Heads-varianten tegenkomen met weinig munitie, geloof me.

En Ik Zal Je Redden

Dit alles heeft een doel, om een meisje te redden, wat een betere motivatie, en Grace. En dan samen een weg uit dit hellegat vinden. Maar hé, als het je bevalt om simpelweg een leuk schietfestijn te genieten, ga dan vooral je gang. En ik ben er zeker van dat de motorfiets ruimschoots goedmaakt voor eventuele rustige momenten in de actie. Motor achtervolgingen wachten, die geen expertise in het besturen vereisen. Sterker nog, ze tarten de fysica op hilarische, adrenaline-opwekkende manieren. Snel, soepel, maar roekeloos, precies zoals ik het graag heb.

Inderdaad, de actie en explosies zijn waar het plezier zit. Wanneer je zombies aan stukken schiet en hun bloed en ingewanden rondspatten. Bloederigheid is iets wat altijd aanwezig is, en opwindend, terwijl je kettingzaag door de ingewanden van logge beesten zoemt. Het is jammer dat sommige eindbazen niet zo opwindend zijn als confrontaties met gewone vijanden, noch bijna even uitdagend. Ik had verwacht dat eindbazen het een tandje hoger zouden leggen, door al het bloed, groteske lichaams-horror, en bijna frustrerend gestuntel en gekletter van vijanden te combineren. Als de hordes zombies zo’n last zijn, een spektakel van hoe het zou voelen om tegen hun leider te vechten.

Gepersoonlijkte Zombies

Identiteit is iets waar Resident Evil Requiem gewaardeerde aandacht aan heeft besteed. Altijd gehaat hoe, eenmaal veranderd, zombies alles vergeten wat ze waren. Maar die hier, jongen, die herinneren zich dingen. Ze mompelen over hun vorige levens en onthullen angstaanjagende details. Sommigen houden vast aan hun beroepen en werkgereedschap: artsen met scalpels, koks met messen, en wat al niet. En het is boeiend om te proberen te begrijpen wat ze moeten kunnen voelen en verwerken. Smeken ze om uit hun lijden verlost te worden of genieten ze van hun nieuwe, spookachtige versies van zichzelf?

Hoogst speculatief, maar toch interessant om aan de achterkant van je geest te blijven knagen, zelfs terwijl je hun hoofden met je bijl verbrijzelt. Een lichte terughoudendheid om permanent een einde te maken aan wat ooit iemand was, maar oog in oog met gevaar is het doden of gedood worden.

Conclusie

Survival horror heeft altijd stevig vastgehouden aan de ideeën en noties die Resident Evil Requiem heeft gecreëerd en verfijnd. De griezelige sfeer waarin je voorzichtig navigeert, constant geschud door de gedachte dat er iets uit de schaduwen kan kruipen. En dan, confrontaties overleven met beperkte middelen. Resident Evil Requiem bouwt voort op die spanning met Grace’s beperkte vaardigheden. Ze is geen Leon als het gaat om het opruimen van hordes zombies. Maar ze is veerkrachtig en vastberaden om de moord op haar moeder op te lossen. 

Leon’s deel blijft de chaotische en gewelddadige aangelegenheid die je je voorstelt. Geen moment om te stoppen en te beoordelen wat er voor je ligt, geen moment om op adem te komen, wanneer zombies je van alle kanten omringen. Het is een andere en welkome soort spanning