Ragdoll Boxing Recensie (PC)

Het had een schone rechte hoek moeten zijn — zoals een pijl die het doelwit raakt, of een kogel die de exacte plek raakt die een voertuigexplosie zou veroorzaken. Maar het zag er niets van — het was slap — grenzend aan rubberachtig, zelfs. Het was het soort jab dat UFC’s Dana White zou doen grimassen en in een buiklach zou uitbarsten. Met de kennis van nu, was het de flodder van een fysica-gestuurd systeem dat me deed geloven dat ik een kritieke hit kon uitvoeren die de swing zou verergeren. Ik dacht, als ik elk gewricht kon controleren en manipuleren, dan kon ik dezelfde bewegingen volgen die ik op tv had gezien. Maar dat was niet het geval, zoals Ragdoll Boxing me liet zien na het aanmelden voor de eerste expositiewedstrijd.

Ragdoll Boxing praat zeker de praat, maar als het erop aankomt, weet je, de wandeling maken, is het bijna alsof een rotsblok miraculeus verschijnt om het te voorkomen dat het zijn pad fladdert. Het wil real-life boksen emuleren en de technische flamboyantie van een prolifieke expositie, maar het heeft ook moeite om meer te zijn dan een komische pantomime met een multiplayer-modus. Het feit dat je fysiek jabs gooit en goed getimede ontwijkingsmanoeuvres uitvoert kan ontzettend bevredigend zijn, geef ik toe, maar het maakt niet dat je voelt de vaardigheid en de pizzaz die samenhangt met je combinaties. Het is allemaal een beetje verward in die zin. Ik denk, om het kort te zeggen, het is een beetje als twee rubber poppen die door een peuter tegen elkaar worden geslagen; het ziet vreemd grappig uit, maar op geen enkel moment lijkt het stijlvol of doelgericht.

Maak je geen zorgen, als een stoot aankomt — het komt aan. Voelt het altijd goed? Eh, nee. Maar ik zal je vertellen wat Ragdoll Boxing goed doet: het maakt claymation sidderen in zijn glibberige laarzen.

Neergeslagen & Uit

Hoewel ik niet zo ver zou gaan om te zeggen dat Ragdoll Boxing een complete kloon is van Celebrity Deathmatch, zal ik zeggen dat het, vanuit een mechanisch oogpunt, er ontzettend dichtbij komt. En dat is niet slecht; integendeel, het spel is eigenlijk ontzettend leuk, zelfs als het niet zo onwankelbaar of authentiek is als het nastreeft. Het is geen komedie in zijn hart, maar het is zeker meer een onafhankelijke lachfestijn dan een tegenstander van UFC. Misschien is dat niet wat het wil overkomen, maar als het iets moet zijn, is het veel beter om memorabel te zijn dan een schaamteloze iteratie van het zelfde oude ding. En voor het record, Ragdoll Boxing is niet UFC; het is Celebrity Deathmatch met minder klei en meer onvoorspelbare AI. Nogmaals, niet een slechte zaak.

Ondanks dat het een beetje minder formeel is dan een volwaardig boksspel, Ragdoll Boxing komt door met enkele verrassend goede functies — een adaptieve AI-gestuurde CPU, intuïtieve fysica-gestuurde mechanismen en een nuttige interface die zowel een toetsenbord als een controller bedient. Er is niet zo veel van een carrière modus om je tanden in te zetten, maar er zijn enkele opties om te tweaken en concurrerende modi om in te schakelen, waarvan de laatste twee fledgling vechters de kans geeft om hoofden te botsen en het uit te vechten in een reeks traditionele wedstrijden met redelijk schone instellingen en boksringachtergronden. Nogmaals, het heeft niet de complete carrousel van weelderige spelmodi en aangepaste zandbak-achtige scenario’s, maar het doet de basis leggen voor een snelle PvP-ervaring. En dat is genoeg… voor een paar dollar, tenminste.

Punching for a Pay-Per-View

Gameplay-wise, kan de speler toegang krijgen tot een traditionele reeks flexibele verdedigingsbewegingen, frontale jabs en andere offensieve opties, die allemaal kunnen leiden tot verschillende harde combinaties die de tegenstander kunnen doen zwabberen en kreunen of ontwijken en zich voorbereiden op een goed getimede counterattack. Wat de besturing betreft, is er niet veel te leren; zoals bij de meeste fysica-gestuurde gevechtsspellen, zijn hand-oogcoördinatie en timing fundamenteel belangrijk. Bijvoorbeeld, een snelle jab kan alleen maar impact hebben op de tegenstander als je volledig profiteert van een zwakke plek of een open raam in hun verdedigingslijn. Het idee is dus simpel: bereken je volgende bewegingen en voer een reeks aanvallen uit als en wanneer het hoogtepunt optreedt. Is het een gemakkelijke prestatie om te bereiken? Het kan zijn, met een beetje tijd en geduld, dat wel.

Overigens is de toevoeging van een multiplayer-modus een passende keuze voor een boksspel. In feite, met de offline-modus die enigszins saai en ontbreekt in carrière-gebaseerde materiaal of verhaallijnen, is iets als een universeel aanvaardbare online PvP-modus een welkome toevoeging. Gegeven, de gebruikersbasis is minimaal in vergelijking met andere PvP-titels op de markt. Dat gezegd hebbende, Ragdoll Boxing produceert net genoeg twee-voor-een-incentives om mensen ertoe te brengen de handschoenen op te pakken, met de aangepaste bokser suite en instellingen die een goede anker bieden voor diegenen die een paar uur willen doorbrengen met hun vrienden.

Uitspraak

Ragdoll Boxing zal je niet doen denken aan een authentieke sim, noch zal het ooit een kaarsje kunnen vasthouden aan je favoriete UFC zwaargewicht IP, in dat opzicht. Dat gezegd hebbende, dit is geen typische zwaargewicht gevecht; het is een lichtgewicht voor een kleinere, minder krachtige tegenstander — een tegenstander die, om eerlijk te zijn, ontbreekt aan dezelfde brute kracht en uithoudingsvermogen als een volwaardige kampioensbokser. Met andere woorden, als je erg vastbesloten bent om de ring in te stappen met een lovenswaardige tegenstander en veel technische versieringen, dan is het heel waarschijnlijk dat je teleurgesteld zult zijn door hoe weinig deze indie-underdog op tafel brengt.

Met al het bovenstaande in het openbaar, is er eigenlijk maar één vraag over om te beantwoorden, en dat is, is Ragdoll Boxing een totale knock-out? Nee, nee, het is het niet. Maar het is wel een solide kleine punchbag-simulator die ongetwijfeld boksliefhebbers en fysica-geobsedeerde beat-’em-up-fans zal vermaken voor een uur of twee terwijl ze wachten op die volgende belangrijke pay-per-view-expositie. En eerlijk gezegd, voor een paar miezerige dollars, kun je het veel slechter doen dan dit.