Psychroma Recensie (PS5, PS4, Nintendo Switch, Xbox One, Xbox Series X|S, PC)

Voor fans van indie-titels, Psychroma kan een vertrouwde naam zijn. Het spel werd voor het eerst getoond in 2022 tijdens de Future of Play-showcase. Kort daarna brachten de ontwikkelaars een demoversie uit op Steam. Nu bieden de ontwikkelaars de volledige ervaring met de definitieve release.

Als een narratief-gedreven side scroller, combineert de titel cyberpunk met horror. Het is niet ongebruikelijk om zo’n combinatie te hebben, gezien games als Resident Evil die deze troebele wateren zijn ingegaan. however, Psychroma gaat de extra mile met zijn boeiende verhaallijn. Elk moment en elke stap zit vol ontdekkingen die het mysterie ontrafelen en een paar goed geplaatste jump scares. Als dit jouw kopje thee is, laten we dieper duiken in wat deze titel te bieden heeft in onze Psychroma-review.

Een galactische reis

Psychroma volgt het verhaal van Haze, een digitale medium met geheugenverlies. Het spel begint met haar die op een bank ligt terwijl een figuur in de buurt staat en onbeschofte woorden schreeuwt. Ze wordt wakker met geen herinnering aan hoe ze daar terecht is gekomen. Voordat we het mysterie ingaan, geeft het spel wat achtergrondinformatie over het verhaal.

Het jaar is 2489, en de herinneringen van de mensheid zijn grotendeels gewist door een ramp genaamd de Grote Ineenstorting. Deze catastrofe bood een kans voor een team van wetenschappers genaamd The Cerulean Group. Ze wilden onsterfelijkheid bereiken door menselijke herinneringen naar gegevensopslag te verplaatsen (wat een enorme opluchting zou zijn in de huidige wereld). however, een brand verwoestte hun faciliteit en vernietigde het grootste deel van hun werk. Nu staat de mensheid aan de rand van kwetsbaarheid.

Naar het heden, verhuizen nieuwe huurders naar het huis. Een stel dat van plan is om de mensheid te redden door onderdak te bieden, is zich niet bewust van de diepe geheimen die de brand hebben overleefd. Dit zet de scène voor onze protagonist, Haze, die stukjes van haar geheugen moet reconstrueren. Haze is een non-binaire cybernetisch medium dat ook lijdt aan PTSS.

Naarmate de verhaallijn zich ontvouwt, herbeleven we delen van Haze’s verleden, van ontvoeringen tot geestelijke controle. Haze heeft aanzienlijke trauma’s doorstaan, maar haar flashbacks zijn slechts het begin van de terreur die in het huis wacht.

Fouten en spoken

Psychroma gooit je in een spookhuis, afgesloten en gehuld in halfduisternis vanwege een gebrek aan stroom. Dit side-scrolling avontuur laat je elke hoek en spleet van het huis verkennen om de mysteries te ontrafelen en zin te geven aan je situatie. De beweging is naadloos, je hoeft alleen maar vooruit of achteruit te gaan. Wanneer je een interessant item tegenkomt, kun je op ‘interactie’ drukken om het te onderzoeken. Dit kan een tv, computer, generator of zelfs iemand zijn die in een cel zit.

De titel houdt zich dicht bij het complexe verhaal, geeft je beetje bij beetje informatie. Het geeft je geen duidelijke doelen, maar laat je zelf ontdekken hoe dingen werken. Aanvankelijk lijken de meeste items die je kunt benaderen ontoegankelijk, voornamelijk vanwege het gebrek aan stroom, wat je eerste missie subtiel presenteert: het huis van stroom voorzien. Dit houdt in dat je naar de generatorruimte moet gaan, die natuurlijk is afgesloten. Je moet naar de sleutel zoeken, die nergens te vinden is.

Elke taak houdt in dat je de verschillende verdiepingen en kamers moet doorzoeken om nieuwe of ontgrendelde items te ontdekken. Het spel heeft een atmosferische spanning, en de side-scrolling-mechanica maken navigatie rechttoe rechtaan en immersief. Haze loopt met gratie door elke kamer, zich niet bewust van wat achter elke deur ligt. Bovendien zet elke ontdekking je dieper in de donkere geschiedenis van het huis.

Spoken zijn een intrinsiek onderdeel van de verhaallijn. Soms ervaar je vreemde verschijningen, alsof je personage op een waanzinnige psychedelische trip zit. Er is ook een tijdslus waarin Haze elk keer dat ze iets verontrustends meemaakt, weer op de bank terechtkomt. Dit kan frustrerend zijn, om het zacht uit te drukken. Maar als een kernonderdeel van de gameplay, houdt het dingen interessant.

Alles, overal, tegelijk

Psychroma’s gameplay is wat ik zelfgestuurd zou noemen. Er is geen druk om verborgen items te ontdekken of een timer die je op je tenen houdt. Bovendien heeft het spel een verscheidenheid aan puzzels die je moet oplossen om vooruit te komen. Deze puzzels zijn rechttoe rechtaan en vereisen misschien dat je ontbrekende items vindt. Bijvoorbeeld, het inschakelen van de generator vereist een kabel en een stroomcel. De procedurally gegenereerde niveaus complementeren deze puzzels, omdat items alleen beschikbaar komen na het tegenkomen van een puzzel. Sommige puzzels kunnen het manipuleren van de omgeving, het gebruik van gevonden objecten of het ontcijferen van codes inhouden.

De puzzels hebben een directe correlatie met de verhaallijn, die de belangrijkste plotpunten of achtergrondverhalen van personages onthult. however, sommige puzzels zijn anders dan je typische zoek-en-vind-puzzel. Als medium kun je met spoken communiceren via een Ouija-bord. Maar sommige puzzels zijn beter gedaan in persoon, dus het laten bezitten van een spook door jou zal ongetwijfeld een duidelijker beeld geven waarin je alles vanuit hun perspectief ziet.

Bovendien wordt het cyberpunk-aspect van het spel tot leven gebracht met tijdsprongen. Met behulp van cybernetische geheugenkaarten kun je terug in de tijd springen om het verleden vanuit het perspectief van andere personages te begrijpen.

Naast het feit dat je een medium bent, zal je ook chirurgische ingrepen uitvoeren. Natuurlijk, dit heeft nog steeds een puzzel-uitzicht, waarbij je bijvoorbeeld een röntgenmachine gebruikt om een anomalie te vinden en zorgvuldig weg te halen.

Een spookhuis op de heuvel

Psychroma draagt zijn Haunting on Hill House-inspiratie op zijn mouw. Als je niet bekend bent met de show, hier is een korte samenvatting: de Netflix-hitserie kijkt naar het leven van volwassenen die in hetzelfde huis zijn opgegroeid. Ze worden individueel geconfronteerd met spookachtige episodes, die hen terugbrengen naar het huis. Om het spookhuis te ontsnappen, moeten ze hun angsten onder ogen zien en interactie hebben met de griezelige anomalieën.

De overeenkomst ligt duidelijk in de verhaallijn, waar Psychroma een soortgelijke aanpak volgt. Bovendien gebruikt het spel de show als referentie voor een van de favoriete boeken van een personage. Bovendien is er een opvallende overeenkomst in de thematische focus. Beide raken aan trauma en rouw en laten het huis zien als metafoor voor de innerlijke tumult van het personage.

Ook gebruikt de serie een niet-lineaire verhaallijn, net als het spel zijn gebruik van flashbacks. Ze onthullen langzaam de geheimen van het huis en laten Haze’s verleden zien. Net als Hill House, Psychroma verkent waarschijnlijk thema’s van isolatie, maar meer vanuit een intern, psychologisch perspectief dan een fysiek perspectief.

Alles wordt netjes verpakt in de atmosferische en sombere scène van de titel. Het spel gebruikt verstoord realisme, hallucinaties en andere geestverruimende effecten om de grens tussen realiteit en illusie te vertroebelen. Dit aspect van de gameplay is ontworpen om een gevoel van onbehagen en spanning te creëren, waardoor je constant op je hoede bent.

Een trots moment

Psychroma verkent queer-thema’s op een moedige manier. Het doet dit via zijn non-binaire protagonist, Haze. Haze’s reis naar zelfontdekking begint wanneer ze Foxxe ontmoet, een personage dat in de kelder van het huis zit. Hun interactie spiegelt echte scenario’s die in de queer-gemeenschap worden ervaren.

Aanvankelijk is Foxxe natuurlijk niet geneigd om te geloven dat Haze haar vroegere zelf is. Ze vermoedt dat een entiteit Haze heeft overgenomen en is terughoudend om met hen te communiceren. however, Foxxe laat uiteindelijk haar guard vallen. Ze doet dit wanneer ze beseft dat Haze geheugenverlies heeft. Ze probeert dan Haze’s geheugen opnieuw aan te wakkeren door over hun verleden te praten. Uit hun dialoog blijkt het duidelijk dat Foxxe en Haze eerder geliefden waren voordat Haze haar geheugen verloor. Foxxe is voorzichtig in het uitleggen van hun relatie. In retrospect, toont deze scène subtiel de geïnternaliseerde schaamte en de zoektocht naar zelfacceptatie van de gemeenschap.

Bovendien verkent het spel de band tussen Agatha en haar trans-partner, Salem. Deze band speelt een vitale rol in het mysterie van het spel. Het toont de relatie met nuances, waarbij de unieke dynamiek van queer-partnerschappen wordt benadrukt.

Psychroma legt ook de nadruk op diversiteit, met een focus op BIPOC-personages. De achtergronden van de personages worden visueel weergegeven door middel van contrastende kleuren, waardoor het inclusieve thema wordt versterkt. Deze zorgvuldige representatie verrijkt het verhaal en zorgt ervoor dat de wereld van het spel veel identiteiten en ervaringen erkent en viert. Bovendien, wat is een betere tijd om dit spel uit te brengen dan Pride Month?

Ziet er goed uit en klinkt goed

Psychroma blinkt uit in zijn visuele presentatie voor een indie-titel, waarbij de spookachtig mooie scènes worden benadrukt. Het spel gebruikt licht en schaduw om een sombere sfeer te creëren en diepte toe te voegen aan griezelige scenario’s. Dit wordt aangevuld door de onheilspellende muziek en plotselinge signalen die de horror-ervaring verhogen.

Uitspraak

Psychroma is een prachtig gecreëerd meesterwerk. Het biedt een rijke, immersieve gameplay in het bovennatuurlijke. Tegen een cyberpunk-achtergrond, worden spelers geconfronteerd met onheilspellende horrors waar een dunne lijn bestaat tussen realiteit en illusie.

Bovendien is het verhaal van het spel boeiend. Het zet de scène perfect, houdt spelers urenlang geboeid.

Misschien is zijn meest belangrijke functie de moedige omarming van queer- en BIPOC-personages die inclusiviteit bevordert. Deze representatie is niet alleen symbolisch; het is diep verweven in de verhaallijn en karakterontwikkeling, waardoor het een authentiekere en boeiendere ervaring wordt.

De spookachtig mooie graphics en huiveringwekkende geluiden van het spel verhogen de griezelige ervaring. De eenvoudige mechanismen zijn intuïtief, waardoor een soepele verkenning en interactie met de omgevingen van het spel mogelijk wordt. Dit maakt het spel toegankelijk voor gamers met uiteenlopende ervaringen.