Pih 2 Recensie (PC)

Pih 2 zette meteen een statements neer, waarin het beweerde dat het meer ambitieus, meer geraffineerd en meer baanbrekend zou zijn dan Grand Theft Auto VI. Als ik ernaar keek, kon ik niet geloven dat het zo’n hautaine opmerking zou maken en zichzelf in zijn eigen varkenshok zou verstoppen, gezien het feit dat het weinig meer te bieden had voor zijn opgeblazen godcomplex dan een groep varkens, een luchtballon en een sluipschuttersgeweer. Zien dit, en beseffen dat het slechts een koortsachtige droom was die in de huid van een slecht first-person shooter was gehuld, dacht ik dat ik er maar in zou duiken, als ik zou zien of het zijn beloften nakwam. Vreemd genoeg deed het dat.

Als je het erop laat aankomen, is Pih geen spel dat je kunt definiëren. Terwijl het zichzelf in zijn eigen vuilheid baadt als een “zorgvuldig gecreëerd” first-person shooter, is het feit dat het niet zo traditioneel is als je gemiddelde kogel-gedreven film. Maak je geen zorgen, het deelt veel van dezelfde basisingredienten – het wapenwiel, de kogel-sponzen en het lichte Doom-achtige platformjank. Maar het kiest ervoor om de stroom af te snijden die het verbindt met een conventioneel project. De vijanden zijn absurd en ongegeneerd krachtig, en het wereldontwerp is allesbehalve gewoon. Het is een vreemd spel, en het weet dat zelf ook. Maar dan, vreemd genoeg, werkt dat in zijn voordeel.

Er is een enorme hoeveelheid vreemdheid over een spel als Pih. Op papier klinkt het als een interessant, zij het onorthodox first-person shooter over een varkenshok van meedogenloze varkens en een netwerk van schijnbaar bewoonbare diorama’s die geen enkele relatie hebben met een boerderij-omgeving. Maar als je de lagen verwijderd, wordt het een beetje vreemder. De forse kogel-sponzen nemen nieuwe huiden aan, en de algemene flow van het spel verandert in een vreemde reis van verlegen kogel-salvo’s en vreemde hindernisbanen. Het vertelt je nooit waarom je doet wat je doet, noch vlees het de details uit met enige plotpunten of karakterontwikkelingsbogen. In plaats daarvan geeft het je een wapen, en het zegt je om te beginnen met het spuiten van kogels op overgevoelige varkens.

Het duurt niet lang voordat Pih uit het houtwerk springt en een enorme hap uit je achterste neemt. Net als het vorige hoofdstuk, geeft het je een eenvoudige mantra: dood of word gedood. Een schot – dat is alles wat het kost om je inspanningen te weerleggen. Als je een kogel in je knie (of enig ander ledemaat) krijgt, moet je je gevaarlijke achtervolging vanaf het begin opnieuw starten. Het is verschrikkelijk onvergevingsgezind, en het houdt je hand niet vast als je leert hoe je de varkens naar de slachtbank moet sturen. In feite is het net zo bloedig als first-person shooters krijgen. Laat de schone boerderij-esthetiek je niet voor de gek houden; de varkens zijn een leugen, en de luchtballon is een nachtmerrie om te bedienen.

Elk niveau in Pih 2 ziet je worstelen over een gevaarlijk en schijnbaar eindeloos pad, sommige waarvan alleen toegankelijk zijn via een luchtballon – een vaartuig dat, waarheidsgetrouw aan de barbaarse aard van het spel, net zo gemakkelijk te hanteren is als een cinderblok op een ijsbed. Tijdens deze roekeloze momenten, geeft het spel je de taak om te leren over vijandelijke tactieken, om je aan te passen aan hun habitat, en om te ontdekken hoe je de sluier moet doorboren voordat een kogel je belachelijk maakt en je die beroemde climax geeft. Het is allemaal verschrikkelijk chaotisch, maar, geloof het of niet, verbazingwekkend verslavend.

Als ik al zei, is er niet veel punt in het uitleggen van Pih 2, omdat het niet het soort spel is dat context vereert. Natuurlijk zul je vragen hebben, maar op geen enkel moment zal het spel je de antwoorden geven. Op een moment kun je doelloos door de wolken zweven en gelukkige headshots maken met een sluipschuttersgeweer, terwijl je op een ander moment te maken hebt met een overgevoelig vleesblok dat geen plaats heeft in een wereld waarin forse varkens rondrennen. Maar natuurlijk is het niet jouw taak om vragen te stellen. De wereld biedt je een voorstel aan op een zilveren schaal, en je gaat daar graag mee akkoord.

Als je een stukje van je verstand kunt missen en voorbij de stupiditeit van het alles kijken, dan moet je, met een beetje geluk, in staat zijn om de gedachte te entertainen om Pih te betreden met een open mind. Het is geen mooi spel, en het is zeker geen voorstander van perfectionisme. Het is slordig – maar in de beste zin van het woord. Zo nonsensicaal en zo brutaal als het is, biedt het een verbazingwekkend vermakelijke ervaring die zowel brutaal verfrissend als verschrikkelijk deprimerend is. En dat zegt veel over een spel dat, letterlijk, over varkens gaat.

Mits je niet met hoge verwachtingen en een onsterfelijk verlangen naar een spel dat de gelijken van Doom kan vernietigen, het spel binnenwandelt, zullen de kansen dat je van het hele debacle geniet, hoog blijven. Nogmaals, het is een belachelijk spel, en het omarmt die gekkigheid als een lang verloren kind. Natuurlijk, als je die connectie kunt waarderen, moet je in staat zijn om een band te vormen met zijn wereld en iets te vinden dat het schrijven waard is.

Verdict

Pih 2 omarmt zijn eigen gekkigheid met een onorthodoxe first-person shooter die, hoewel het ontbreekt aan zin en zorgvuldige details, een verbazingwekkend vermakelijke, zij het overbodig moeilijke ervaring biedt die je (en waarschijnlijk zal ) op een neerwaartse spiraal zet en je veracht boerderijdieren. Terwijl het een beetje vergezocht en grafisch absurd is, blijft het feit dat Pih 2 een verbazingwekkend goed spel is. Is het een briljant spel dat alle juiste vakjes aanvinkt? Nee. Is het een spel dat je gedachteloos zult blijven spelen? Absoluut.

Als je toevallig het originele hoofdstuk in de serie hebt gemist, dan kun je dit beschouwen als een kans om de barbaarsheid van Pih te ervaren. Het zal je enthousiasme voor de varkensstal mogelijk niet aanwakkeren, maar het moet je iets geven om over te glimlachen voor een handvol uren – voor wat het waard is.