Pigeon Simulator Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Laten we eerlijk zijn, het is niet nodig om een pessimist te zijn om tot de conclusie te komen dat een spel als Pigeon Simulator niet waarschijnlijk is om enige grote onderscheidingen te ontvangen bij The Game Awards. En noch is er een niche-publiek voor deze vreemde ideeën. Neem Goat Simulator, bijvoorbeeld — een spel dat letterlijk zijn premise centreerde rond een rammen boerderijdier met een godcomplex. Het is hetzelfde basisconcept hier, alleen neem je niet de teugels van een sadistische ruw, maar een duif met een neiging voor stealth en het ontrafelen van overheidsgeheimen en/of samenzweringen. Vreemd, maar we zullen ermee doorgaan.

Pigeon Simulator is niet wat je denkt dat het is. Nou, het is wel, maar er zijn verschillende lagen die hieronder liggen die, eerlijk gezegd, je niet natuurlijk zou verwachten te vinden in zo’n Goat Simulator-achtige wereld. Oh, als je toevallig voorbij de buitenste schil van deze vrij domme rotsduif-centrische universum keek, dan zou je een spel vinden dat niet alleen over het nabootsen van de bewegingen van een van de meest gehate parkdieren ter wereld gaat, maar een spel dat andere aspecten onder zijn vleugel neemt. Er zijn anomalieën om te verslaan, geheime bestanden om te extraheren en, bovenal, excentrieke poepen om uit je achterste te laten. Een beetje een gemengde zak hier, eigenlijk.

Voordat we dieper in deze vrij ongebruikelijke duivenhol kruipen, is het waard om op te merken dat Pigeon Simulator niet van een soortgelijke stijl is als Goat Simulator of Bee Simulator. Er is echter een soortgelijke vreemdheid aan die, eerlijk gezegd, je kunt verwachten over de duur van zijn korte maar onorthodoxe levensduur. De vraag is, is het waard om te vliegen, of is het een ervaring die je beter kunt vermijden? Laten we erover praten.

Dove vleugels

Pigeon Simulator ziet je en maximaal drie vrienden de lucht in gaan van een vrij grote borough om te vinden, te extraheren en effectief precisie-dumps te doen op verschillende anomalieën die de wereld bevolken. En ja, dit is een spel. Wat is het, als het niet een knipoog is naar de likes van Phasmophobia? Waarom, een eenvoudige extractieschutter met vleugels, eigenlijk.

Het idee hier is eenvoudig: ga op pad naar een van de verschillende gebieden als een duif en doe enorme dumps op je doelen voordat je ze extrahiert en terugbrengt naar een afleverlocatie of iets dergelijks. Simpel gezegd, hoe meer anomalieën je extrahiert en hoe meer niveaus je doorloopt, hoe moeilijker de anomalieën en omgevingen worden. Hierin ligt een eenvoudige stage-locked progressielus, maar een vrij saaie en repetitieve een die, eerlijk gezegd, niet veel te bieden heeft voor de solo-speler die wil een epische queeste van een soort beginnen. Dit is het niet.

Er is een noviteitsfactor hier die, toegegeven, je zult vinden vrij amusant voor de eerste handvol uren of zo. Verder dan dat, is er echter niet veel om je tanden in te zetten, want het spel is meer of minder een eenmalige onderneming die al zijn potentieel uitput voordat het zijn tanden in je zet. Je extrahiert, en je reist naar een nieuwe locatie, waar je vaak de middelen vindt om je gereedschap te upgraden — een Enterhaak, van alle dingen — voordat je nog een missie start om, nou, het zelfde te doen opnieuw in de hoop dat je meer upgrades en een nieuw lease op het leven zult krijgen. Dat is het.

Vlieg als een arend?

Terwijl de vliegmechanica niet zo slecht zijn hier, zijn de wereld en de omgevingen waar je je tijd doorbrengt saai en kort. Wat ik bedoel te zeggen, is dat, hoewel de daad van doelloos rondvliegen door de grijstinten boroughs kan een hoop plezier zijn (met vrienden, maar niet in je eentje, helaas), de spelwereld niet veel doet om je te laten verkennen buiten de basis taken. Er is een beetje chaos om zijn kale locatie te verhogen, zeker, maar het feit is dat het de wow-factor mist om je te entertainen voor de lange vlucht.

Pigeon Simulator is niet gezegend met klassieke goede looks of de gratie van een thematisch aantrekkelijke zandbak. Nee, als Pigeon Simulator iets is, is het een kort en niet zo waardig co-op spel dat de juiste toon treft om een giechel te extraheren, maar valt kort van een volledige buiklach. En na een tijdje verandert die giechel in een vrij trieste excuses voor een half-bakken reactie, die dan leidt tot een deprimerend moment van stilte. De niveaus zijn uitgebreid, maar de plezier, echt, is er niet om je gezelschap te houden.

Misschien is er een goed spel hier, of misschien is er een slecht spel dat het momentum heeft om zijn zwakste componenten op te graven en ze opnieuw op te bouwen. Om eerlijk te zijn, weet ik niet of er iets hier is. Het is Pigeon Simulator met een gebrek aan veren en een vreemde fixatie op anomalieën en dumping. Ik zou me kunnen voorstellen dat iemand, ergens, dit vreemde idee amusant vindt. Ik denk, als alles is gezegd en gedaan, dat ik niet een van die mensen ben.

Uitspraak

Pigeon Simulator draagt de last van een noviteit die, na uitgeput te zijn door het proces van flappen en zweven door zijn boroughs, langzaam saai en saai wordt. Maak je geen zorgen, het heeft een klein beetje iets speciaals onder zijn vleugels, maar het mist de kracht om te vliegen en op te stijgen als een beter, meer geraffineerd vliegervaring dan zijn soortgenoten. Er is belofte, maar ik zou niet zeggen dat het opvalt als een echt geweldig of onvergetelijk spel, aangezien het de diepte van een volwaardig simulatiespel en de finesse van een stevige haak-ladder mist.

Met alles wat hierboven is gezegd, Pigeon Simulator is waarschijnlijk aantrekkelijk voor zijn doelgroep — dezelfde mensen die genieten van het verpletteren van voetgangers als een geit of het wassen van honingraten als een bij, dat wil zeggen. Als je toevallig in die categorie valt, zul je waarschijnlijk genieten van het schrapen van de bodem van al zijn anomalieën in Pigeon Simulator. Oh, en dan een grote, stinkende hoop van een mestkever op hen.