PEAK Recensie (PC)

We worstelen ons een weg naar boven over de derde berg, in een wanhopige poging te bedenken hoe de laatste restjes energiedrank en de overblijfselen van een marshmallow ons genoeg kracht zullen geven om de laatste top te beklimmen. Met een laatste beklimming om te overwinnen, lijkt het erop dat de kansen om de PEAK te bereiken sneller slinken dan de klimijzers opraken. In dit tempo zullen wij vieren het niet halen. Gezamenlijk is ons uithoudingsvermogen verbijsterend laag, net als de vlakke terreinen en beheersbare omstandigheden. Maar er is hoop — of dat is tenminste wat ons is voorgehouden. Als we nog een klein stukje verder kunnen klimmen, dan wachten er beloningen—een enorm gevoel van voldoening, het recht om op te scheppen en een handige badge om trots te tonen, bovendien. De vier in-game biomen vormen niet te veel een bedreiging. Nou, dat is zolang er een groep gelijkgestemde wandelaars is die onder de omstandigheden efficiënt en veilig kunnen samenwerken. Er komt veel klauteren en klimmen bij kijken, en niet te vergeten een immens grote hoeveelheid obstakels om te overwinnen, waarbij elk afzonderlijk bioom sterk verschillende weersomstandigheden, terrein, uitrusting en voorraden biedt. En juist daarom is PEAK niet zozeer een solo-onderneming als wel een gezamenlijke onderneming. Er is een optie om deze top als een eenzame wolf te beklimmen, dat klopt — maar het is niet haalbaar, aangezien het spel sterk leunt op teamwork en coördinatie om zijn as te ondersteunen. Het is desalniettemin een optie, zij het een nogal ontmoedigende en eenzame met veel, veel kanttekeningen. Zoals ik al zei, we zijn nog maar een kort stukje verwijderd, en de piek roept onze namen bovenop een baken van licht. We zijn dichtbij, maar er moet nog zoveel gebeuren voordat we de troon en de eeuwige glorie kunnen opeisen.

Ga Wandelen

PEAK is een fysica-gebaseerd klimspel voor vier spelers—een cartoonachtige titel waarin je enige doel is om vier biomen te beklimmen, en om welke uitrusting en overgebleven middelen je ook maar kunt opgraven te gebruiken om je overlevingskansen tijdens de klim te vergroten. Terwijl je één obstakel aanpakt, neemt een glimp van je uithoudingsvermogensbalk af, wat je presenteert met een jongleertaak: consumptiegoederen en stat-verhogende oppeppers opgraven terwijl je tegelijkertijd gevaarlijke prestaties op een efficiënte manier voltooit. Simpel gezegd, hoe zwaarder de taak, hoe meer uithoudingsvermogen je verliest. Ik denk dat je kunt zeggen dat het, althans tot op zekere hoogte, een beetje lijkt op Jusant, met de bijpassende klimijzers, pitons en energiemeters die het algehele ontwerp aanvullen. Er is hier iets van een verhaal, hoewel ik niet zou zeggen dat het de moeite waard is om over te praten, gezien hoe openlijk transparant de ervaring is. Voor de duidelijkheid vertelt het in wezen het verhaal van vier verdwaalde scouts die, in hun zoektocht naar veiligheid, proberen de vier secties van een top te doorkruisen en naar de hoogste piek te klimmen. En dat is, kortom, jouw taak: samen te komen met drie vrienden via uitnodigingen, en de berg op te klimmen, waarbij je alle fysica-gebaseerde obstakels aanpakt die tussen je team en de top staan.

Een Moeilijke Opgave, Gezien de Omstandigheden

Weet je hoe ze zeggen dat teamwork de droom laat werken? Nou, zo’n citaat kan niet beter passen bij een spel als PEAK. Kijk, er zijn rollen die elke speler hier moet vervullen, waarbij één fakkel- of toortsdrager verantwoordelijk is voor het gebruik van bepaalde gereedschappen om ankerpunten te maken; een navigatie-expert, wiens taak het is om de weg vrij te maken voor de overige teamleden; en twee ondersteunende spelers, die beiden dienen om anderen te helpen bij hun zoektocht om moeilijke obstakels te overwinnen, of het nu een grote kloof is of een abnormaal steile rotsformatie. Tenminste, dat is hoe wij besloten de top aan te pakken. De waarheid is echter dat je niet per se een strategie nodig hebt om PEAK te verslaan; het is gewoon een beetje makkelijker als je wel je rol speelt en de verantwoordelijkheden dienovereenkomstig toewijst. Als dat niet lukt, dan is er niets dat je ervan weerhoudt om alle voorzichtigheid overboord te gooien en gewoon, weet je, het op gevoel te doen. Om de vraag te beantwoorden of PEAK een leuk spel is om met vrienden te spelen — ja, dat is het. Het is nog steeds een ietwat belastende ervaring, vaak vanwege de twijfelachtige aard van de UI, dat geef ik toe, maar dat hoort ook bij het leerproces. En het is verrassend goed, om eerlijk te zijn — het uitzoeken van de knoppen, het afwisselen tussen verschillende strategieën en rollen, en het experimenteren met uitrusting en consumptiegoederen. Het feit dat PEAK er ook voor zorgt dat elke nieuwe sessie op de een of andere manier uniek is, is een andere reden waarom ik er zo sterk over voel. Natuurlijk zijn er maar een beperkt aantal keren dat je een vastgestelde hoeveelheid obstakels kunt aanpakken voordat de proeven een beetje, ik weet niet, voorspelbaar beginnen aan te voelen. Maar ja, als Fall Guys het kan, waarom kan PEAK het dan niet? Dat is echter de heilige gave van multiplayer, denk ik.

Oordeel

PEAK gebruikt zijn liefde voor grote hoogten en fysica-gebaseerde gameplay om een redelijk goed uitgebalanceerde co-op-prestatie te formuleren die zowel uitdagend als merkwaardig bevredigend aanvoelt om te overwinnen. Er is nog veel ruimte voor verbetering, dat geef ik toe, met verschillende onderdelen van zijn wereld die een gepolijste uitstraling missen en een paar strakke bouten om de zaken intact te houden. Desalniettemin is er voor een multiplayer-rotsklimsimulator een behoorlijk solide fundament om op voort te bouwen, met genoeg pitons en ijzers om zijn biomen en andere integrale kenmerken verder uit te breiden in toekomstige updates of misschien zelfs een DLC. Hoewel de “alleen op uitnodiging”-optie een deel van de opwinding uit de ervaring haalt door het traditionele online matchmakingproces uit te sluiten, slaagt PEAK er toch in om een uitstekende gelegenheid te bieden voor hechte gamers om hun moed en compatibiliteit te testen met een nieuw systeem dat barst van originele verrassingen en dynamische ontwerpelementen. En dus, als je een team hebt dat je op de proef wilt stellen, dan moet je misschien overwegen om de touwen en pitons aan te trekken in deze hoogtevrees-obsessieve cortex van toppen.