Paver: Tidy Up Together Recensie (PC)

Ik ben blij dat Paver: Tidy Up Together niet in het VK is gesitueerd, want als dat wel zo was, zou het voornamelijk bestaan uit kuilen en losse bestratingsplaten met halfvoltooide wegwerkzaamheden die zich langs het trottoir uitstrekken. Een plein voor een majestueus kasteel, daarentegen, is een passende plek om een spel als Paver. te plaatsen. Want als het ergens anders was, zou ik waarschijnlijk de baan opgeven voordat ik mijn eerste salaris thuiskreeg. Het is misschien niet Rome, maar het is een stuk aangenamer voor het oog dan een industrieel park in het centrum van Digbeth.

In elk geval zou ik zeggen dat je geen nodig een goede setting nodig hebt om een kruimeltaak-simulator uit te werken. Met een spel dat letterlijk zijn kern bouwt rond het plaatsen van bestratingsplaten in een plein, is locatie echter alles. En voor de duidelijkheid, Paver doet wel een goede poging om je iets te geven om gedachteloos naar te staren; het magische kasteel omlijst de wereld mooi, en het vult een anders saaie gameplay-ervaring aan. Want laten we eerlijk zijn — niemand wil meerdere uren besteden aan het leggen van bestratingsstenen in een plein. Met een adembenemend uitzicht dat je ogen afleidt, is het echter een baan die je kan voorkomen dat je in slaap valt bij het geluid van een rollende woestijnplant.

Het is makkelijker om Paver te zien als één enorm legpuzzel, alleen met meer trapezen en hexagonen dan traditionele mozaïekstukken. Het basisconcept is echter hetzelfde: je krijgt meer dan vierduizend legstukken (of bestratingsplaten, in dit geval) en een afbeelding van het volledige project. Met je twee blote handen moet je de juiste plek voor elk stuk vinden en, door veel vallen en opstaan, alle platen op de juiste positie klikken om een bruisend plein met wisselende patronen en kleuren te creëren.

Natuurlijk klinkt het als een eenvoudig project, en een dat je gemakkelijk een uur of twee kunt uitschakelen. In zekere mate is het tamelijk simpel, vooral omdat het verschillende upgrades bevat die je kunt ontgrendelen en benutten, waarvan sommige je de mogelijkheid geven automatisch de juiste plek te vinden, andere die je toestaan meer van dezelfde plaat vast te houden, enzovoort. Daarmee heb je een bekende taak die doet denken aan jouw gebruikelijke Librarian imitatie. Het kan een alternatief universum en complexere legstukken bevatten, maar het idee blijft hetzelfde. En dus, zeg wat je wilt, maar het feit is dat Paver echt niet zo verschilt van je gemiddelde organiseringssim.

Gelukkig Paver doet tenminste een poging om de formule een beetje te wijzigen. In plaats van vierduizend vierkante bestratingsplaten voor je neer te gooien, maakt het gebruik van allerlei verschillende vormen om je taak iets moeilijker te maken. Natuurlijk houdt het de gebruikelijke vierkante stukken, maar het vindt ook genoeg ruimte in zijn tas om een breed scala aan achthoeken, driehoeken, hexagonen, en, ja, je begrijpt het. Het punt is dat het niet zomaar een “andere” vergeetbare puzzel is; het is een ingewikkeld patroon dat je vaak dwingt buiten de gebaande paden te denken en geleidelijk de vormen en kleurcombinaties te leren. Is het een snelle en relatief pijnloze oefening? Eh, dat is het én het is dat niet.

Aangezien er meer dan vierduizend platen moeten worden toegewezen, kun je helaas verwachten dat je hier je deel van de kinderziektes tegenkomt. Omdat veel van de platen handmatig in lagen moeten worden geïnstalleerd, is het niet ongewoon dat verschillende platen in- of uitfaden in de omgeving of, in het slechtste geval, helemaal verdwijnen. Het is geen groot probleem, want je kunt, in de meeste gevallen, je positie aanpassen of hulpeloos op de vloer klikken totdat de betreffende tegel wonderbaarlijk uit het puin tevoorschijn komt. Toch zijn er een paar grafische bugs die de ervaring vaak verstoren. Het is niet het ergste dat ik ooit heb gezien, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het een complete wandeling in het park is. Plaza, sorry.

Buggen buiten beschouwing, Paver levert een verrassend goede opruimsimulator. Hoewel de upgrades schaars zijn, wordt er hard gewerkt om het gebrek aan diepgang te compenseren met een verscheidenheid aan modi. Bijvoorbeeld, er is een optie om het spel te spelen zoals bedoeld, met alle gebruikelijke voortgangsgebonden vaardighedentrijen. Er is ook een optie om de Sandbox-modus te betreden, waar je vanaf het begin toegang hebt tot alle vaardigheden, en een derde optie die je alle vaardigheden verwijdert zodat je het plein kunt aanpakken met niets meer dan één hand en een kaart. Voeg de online co‑op-modus toe aan de vergelijking, en je hebt hier genoeg om jou en een vriend een paar uur bezig te houden.

Het spreekt voor zich op dit punt, maar als je een fan bent van organiseringssimulators die hulde brengen aan Librarian en andere incrementele puzzels, dan zul je hier genoeg vinden om die jeuk een tijdlang te krabben. Hoe niche en voorspelbaar het ook is, Paver is nog steeds een goed spel dat het knusse gevoel van een klassieke legpuzzel combineert met het bevredigende karakter van het stap voor stap voltooien van een puzzel. Daarom, als je de tijd over hebt en het geduld om je vingers tot op het bot te laten werken, zul je waarschijnlijk genieten van het uitbouwen van dit plein.

Conclusie

Paver: Tidy Up Together bouwt zijn plein op uit dezelfde bestratingsplaten als de gemiddelde Librarian clone om een vertrouwde maar even aangename creatieve ruimte te creëren die, hoewel nog grotendeels gebrek heeft aan diepgang en boeiende vaardigheidstakken, ontzettend leuk is om te verkennen. Technische bugs buiten beschouwing, levert het alles wat nodig is om zich te onderscheiden als een grondig plezierige organiserende ervaring. Is het de beste in zijn soort? Nee. Biedt het nog steeds een diep bevredigende ervaring? Absoluut.