Recensie van Manual Samuel: Last Tuesday Edition (Xbox Series X|S & pc)

Linkerbeen. Rechterbeen. Knipper. Adem. Knipper nog een keer. Ga zitten. Ga staan. Koppeling. Versnelling. Rem. Adem. Sterf. Sta op. Linkerbeen. Rechterbeen. Knipper. Falen. Lach. Huil. Sterf opnieuw.

Als je je afvraagt waar we het hier eigenlijk over hebben, kan ik alleen zeggen dat het een reeks gebeurtenissen is die het grootste deel, zo niet alles van Manual Samuel’s zestigminutenreis beslaat. Het is, om het zacht uit te drukken, incompetentie ten top—aangenaam, maar ook hoogst irritant interactief spel waarin jij de monumentale taak hebt om opnieuw te leren lopen. Lopen, evenals ademhalen, knipperen en plassen, om er maar een paar te noemen van de basisfuncties van een mens. Denk Getting Over It ontmoet Baby Steps, en je hebt een ruw idee van waar we het over hebben.

Manual Samuel, als een klassieke rage-baiting film in zijn kern, nodigt je uit om in de schoenen van Samuel te stappen—aangenaam rijk en enigszins onhandig erfgenaam van een robotimperium, natuurlijk—terwijl hij probeert een hele dag handmatig zijn eigen leven te leiden na een vloek van het hiernamaals te hebben ontvangen. Hij kan niet lopen, en hij kan zichzelf niet wassen. Om de waarheid te zeggen, hij kan niets. Of tenminste, niets dat jouw taak, als de zelfbenoemde wever van draden, gemakkelijker maakt.

Het begint met een breuk, een auto-ongeluk en een louche deal met de dood—aan een hoodie geklede rebel die, om een of andere reden, meer geïnteresseerd is in het leren van de perfecte kickflip dan in het teruggeven van je luxueuze levensstijl. Een voorwaarde ontstaat, en voordat je het weet, bevind je je terug op aarde met een eenvoudig doel: leren overleven op je eigen voor een enkele dag. Als je het 24 uur kunt overleven, kun je de mogelijkheid elimineren om een echte baan in de hel te vinden, en kun je terugkeren naar je oude leven. Op papier klinkt het eenvoudig — lopen, ademhalen en praten. De waarheid is echter dat niets onnodiger ingewikkeld kan zijn.

Op een soortgelijke manier als een traditioneel rage-baiting spel, Manual Samuel dwingt je om een prompt toe te wijzen aan elk deel van je lichaam. Bijvoorbeeld, één knop bedient het linkerbeen, en een andere bedient het rechterbeen. Als je niet knippert, wordt het scherm wazig, en als je niet ademhaalt, wordt je gezicht blauw en, na een tijdje, val je flauw. Helaas geldt dit probleem voor het grootste deel van de gameplay. Bijvoorbeeld, als je onder de douche moet, moet je zeep grijpen—een daad die, vreemd genoeg, een stuk moeilijker is dan het zou moeten zijn. Bovendien moet je je lichaam rechtop houden, zodat je niet per ongeluk vouwt en je ruggengraat breekt. Niet dat dit een ongewone gebeurtenis is in Manual Samuel, trouwens.

In de zestig minuten die je met Samuel doorbrengt, heb je een reeks doelen die je moet voltooien, waarvan sommige vereisen dat je handmatig voedsel verteert, een handgeschakelde auto bestuurt, een baan hebt bij een robotbedrijf en deelneemt aan een reeks slider-gebaseerde minigames. Praat, bijvoorbeeld, vereist dat je de klinkers op een slider overeenkomt. Als je de juiste prompts niet raakt, dan belachelijkt een verteller je fout en dwingt je om, nou, het allemaal opnieuw te doen. En het is die zelfde verteller die, als de Stanley Parable-achtige geweten van de wereld, je op je reis volgt.

Het spreekt voor zich, maar Manual Samuel is geen serieus spel. Nee, het is een dom, zinloos en soms irritant avontuur dat, af en toe, in staat is om je grappig te maken en je iets te laten lachen. De animatie, evenals de personages en voice-overs zijn even grappig als ze minimalistisch en herinnerend aan een oude Flash-game zijn. En wat betreft alles wat deel uitmaakt van zijn korte verhaal, nou, de duivel zit in de details. Het is kort, dom en toch grappig genoeg om je te laten twijfelen aan de volgende taak.

Natuurlijk is er weinig gameplay hier. In feite besteed je het grootste deel van je tijd hier aan het wisselen tussen drie of vier verschillende knoppen. Je loopt, valt, valt flauw en zit doelloos te prutsen met verschillende triggers voor een uur, en dan verlaat je de wereld met het gevoel dat je iets spectaculairs hebt bereikt. In werkelijkheid, echter, spam je knoppen en hoop dat je iets vindt dat het waard is om voor te vechten. Of tenminste, totdat de dood het leren van een kickflip onder de knie heeft.

Het doet bijna pijn om het te zeggen, maar er is een ongebruikelijk vermaak spel hier. Toegegeven, het is even nonsensicaal en mechanisch onbegrijpelijk als Getting Over It-doppelgangers. Dat gezegd hebbende, als je voorbij de rommelige buitenkant kunt kijken en ervan kunt genieten om de gimmicks die het met zich meebrengt, dan moet je hier je geld waard krijgen.

Uitspraak

Ik zal mijn hand opsteken en zeggen dat, ondanks mijn beste pogingen om uit een lucide droom te komen met een verwend en hoogst onhandig joch en een dood met een skateboard en een godcomplex, Manual Samuel nog steeds in mijn hoofd huurt. Het heeft zo’n krachtige aanspraak op mijn hersenen, dat elke keer als ik het woord “feces” hoor, ik onmiddellijk denk aan de pijn, het lijden en de monotonie van het leren lopen, praten en ademhalen opnieuw. Het is niet dat ik geen genoegen schepte in het idee om Samuel te leren staan op zijn eigen benen; het is dat ik niet kon begrijpen hoe zo’n belachelijk idee voor zo’n leuke tijdverspilling kon zorgen.

Met alle respect voor Perfectly Paranormal, denk ik niet dat ik Manual Samuel kan belonen met veel lof, omdat het een nicheservaring is die evenzeer in staat is om fans aan te trekken als om ze af te schrikken. Maar, dat is een beetje waar je voor betaalt: een lachwekkend middelmatig rage-spel dat weet hoe het moet lachen om zijn eigen sterktes en zwaktes. Met dat in gedachten, zou ik niet verwachten dat een spel als dit de kroon voor Best Indie op The Game Awards zou winnen. Een toename in populariteit van de naam Sam, aan de andere kant, is, voor beter of voor erger, gegarandeerd.