Little Strays 2 Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch & PC)

Ik zou graag willen zeggen dat Little Strays 2 het ideale liefdesbriefje was (een waardige geestelijke opvolger van de likes van Stray, zelfs) voor feline-avonturenverhalen. Toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om het te zeggen. Initieel dacht ik dat het alle juiste snaren zou aanspreken en me iets zou geven om verliefd op te worden. Ik hield van de openingssequentie – de fotorealistische setting en het concept, grotendeels. Maar toen, in plaats van een laserpen om achteraan te jagen, hoestte het een van de ergste haarballen op die ik ooit had gezien. Een wholesom verhaal over zwerfkatten en hun levensonderhoud werd op de een of andere manier verpest door een saaie en frustrerende reis – een furry exploit die, zonder hulp van de eigenaren, volledig bestond uit slechte camerawerk, slordige mechanismen en god-awful UI die me weinig tot geen indicatie gaf van waar ik heen moest gaan of wat ik moest doen. En dat was allemaal in de eerste zeven minuten, geloof het of niet.

Little Strays 2 was snel om me te bedriegen door me te laten geloven dat het een geweldige game was die alleen maar nodig was om te worden uitgepakt om van te genieten tot het uiterste. Helaas, ik geloofde het, me herinnerend dat, met uitzondering van Stray, kat-georiënteerde IPs ongebruikelijk waren, en dat als ik niet op een gegeven moment mijn geloof in een van hen stopte, ik dan gewoon terug zou zijn in de Dead City om boodschappen te doen voor robots overal opnieuw. Met hindsight, had ik moeten blijven bij B-12 en de ginger tabby, weet je. Het was niet dat ik de fout maakte van vergelijken Little Strays met Stray; het was dat het faalde om zijn belofte te leveren om een goede avontuur te brengen naar de tafel. Het sloeg de spijker op de kop met de speelbare kitten, dat geef ik toe. Echter, het faalde om mijn interesse lang genoeg te wekken om de breedte van zijn wereld te verkennen. Misschien was het de bewegingsziekte, of misschien was het gewoon vanwege het feit dat het weinig had om het op te nemen tegen de nieuwheidsfactor. Hoe dan ook, ik kon het niet uithouden. Little Strays 2 verloor me in de eerste ronde, en het deed niet veel om me te overtuigen om terug te keren naar de poten van zijn fur-addled protagonist.

Het duurde niet lang voordat de krassen begonnen te irriteren. Veertig, misschien vijftig seconden, en ik was niet alleen aan het vechten tegen slordige mechanismen die passend waren voor een PSX platforming game, maar ook tegen een camerasysteem dat vaak botste met elk object, elke muur en bijna elk bouwwerk dat Little Strays had om te delen in zijn kleine wereld. Ik dacht, als ik het raam uit kon komen en beginnen met het krabben door een reeks taken, dan zouden de trainingswielen wonderbaarlijk afvallen en ik zou vrij kunnen rondzwerven, zonder het gewicht en zonder de last van het dragen van de rommel op mijn schouders. Maar, zelfs na een aantal minuten, veranderde niets. Ik was nog steeds aan het vechten tegen de UI, en ik was nog steeds mijn eigen staart aan het najagen in de hoop dat het me ergens anders heen zou brengen. En datzelfde patroon droeg me voor de duur van het hele verhaal.

In wat voelde als een bergopwaartse strijd om te binden met Little Strays’ houten kitten en zijn ogenschijnlijk gebroken wereld, heb ik waarschijnlijk een dozijn of meer problemen doorstaan. Behalve dat de camera constant door meubels of gebouwen heen klippte, had ik ook de extra luxe van het moeten uitzoeken van hoe ik een einde kon maken en dieper in het verhaal kon doordringen. Aanvankelijk kon ik het wel aan. Maar toen, naarmate de tijd verstreek en de problemen meer apparent werden, hield het op een uitdaging te zijn en begon het meer te voelen als een slechte hoofdpijn die ik maar niet kwijt kon raken. Nogmaals, hield ik van het idee, maar ik kon me gewoon niet vertrouwd maken met de tandpijn.

Little Strays zou een goede game moeten zijn. Van buitenaf gezien, reflecteert het die kwaliteit die je verlangt wanneer het gaat om het scherpen van kat-georiënteerde avonturen. Om in staat te zijn om in de poten van een kat te zinken en een grote wereld te verkennen klinkt als het perfecte concept voor elke kitten-liefhebbende gamer. En tot op zekere hoogte doet de game precies dat. Het laat je rondzwerven door de straten, en het laat je spelen de rol op een manier die authentiek apt aanvoelt. Bovendien geeft het je de kans om de hoeken en gaten van een wereld te verkennen die een goede hoeveelheid objectieven en vreemde dingen bevat om te ontgrendelen en te verkennen. Maar het is de uitvoering, helaas, die je wegtrekt van de lieflijke kwaliteiten en je dwingt om te maken met de slechte ontwerpkeuzes.

Met alles wat hierboven is gezegd, is Little Strays 2 waarschijnlijk om een paar jeukende plekken te krabben, vooral als je op zoek bent naar een feline-georiënteerde avonturenspel die je laat verkennen en vreemde taken laat uitvoeren met kat-achtige reflexen. Bedenk wel, ik zou geen perfecte game met vlekkeloze mechanismen verwachten hier. Het is nog steeds een schattig en wholesom spel met een goede hoeveelheid gewicht, maar om het de rechtmatige erfgenaam van Stray te noemen zou een enorme overdrijving zijn.

Uitspraak

Als je op zoek bent naar een feline-georiënteerde avonturenspel die eruitziet als Stray en, belangrijker nog, speelt als het, dan zou ik voorstellen dat je een andere post zoekt om je klauwen in te zetten, want dit is niet het allesomvattende van kat-georiënteerde spellen dat je wilt. Het is niet dat het een verschrikkelijke spel is, of zelfs dat het een onspeelbaar spel is. Dat gezegd hebbende, is het een moeilijk spel om van te genieten, voornamelijk vanwege het feit dat het worstelt om een overtuigende wereld te vangen zonder per ongeluk over zijn eigen staart en talloze technische problemen te struikelen. Het is een schande, eigenlijk, aangezien er kon een geweldige kleine reis zijn om te ondernemen hier. Maar het zijn de problemen – het slechte camerasysteem, de houten beweging en het lege verhaal dat weinig doel of belangrijke aantrekkingskracht heeft, die het moeilijk maken om aan te bevelen.