Kong: Survivor Instinct Review (PS5, PS4, Xbox Series X/S, & PC)

Wanneer kolossale beesten over de wereld razen, zit je midden in de vuurlinie. Toch moet je door de chaos vechten om je vermiste dochter te vinden. In tegenstelling tot wat de titel van het spel zou kunnen suggereren, is er minimale survival gameplay. In plaats daarvan kiest ontwikkelaar 7Levels zich te richten op platformuitdagingen. Het resultaat is een Metroidvania-stijl gameplay die ongeveer zeven uur duurt om uit te spelen. Je navigeert door puin en instabiele gebouwen terwijl er op de achtergrond cinematische Titan tegen Titan gevechten plaatsvinden. Op sommige momenten zullen de Titan-beesten de gebouwen waar je in schuilt binnendringen. Of beter gezegd, de gebouwen verder afbreken, wat sommige obstakels voor je vernietigt maar je ook mogelijk aan stukken scheurt. Dit is niet het langverwachte monstergevechtsspel van de MonsterVerse-franchise. Het is ook geen gevechtsintensief spel waarin je tegen de monsters zelf vecht of, nog beter, ze wordt. Nee. Kong: Survivor Instinct is een sidescrolling platformer die een duidelijke stap vooruit is ten opzichte van de teleurstellende Skull Island: Rise of Kong uit 2023. Het is bijna een voorproefje van wat komen gaat, waarbij 7Levels de MonsterVerse start met een low-budget platformer. Als ze meer middelen in de gevechtsgedeelten van het spel steken en je Kong zelf laten besturen, zou dit wel eens de aanjager kunnen zijn voor meer bevredigende MonsterVerse-games in de toekomst. Als je nog twijfelt of je het spel moet spelen, hebben we hieronder alle details verzameld die je nodig hebt voor een definitieve beslissing in onze Kong: Survivor Instinct recensie.

Moraal van het Verhaal

Meerdere titans breken door het oppervlak van de aarde en veroorzaken chaos in de stad. De meeste mensen zijn erin geslaagd te ontsnappen voorbij de stadspoort. Sommigen zitten echter vast in puin en instortende gebouwen. Je protagonist volgt echter een heel andere draad met de verantwoordelijkheid om zijn vermiste dochter te vinden. Je moet terug de chaos in navigeren en de overlevenden die je tegenkomt redden. Sommigen rouwen om het verlies van hun dierbaren, terwijl anderen op de rand van hopeloosheid staan. Hoe dieper je in het verhaal komt, hoe complexer het wordt. Je ontdekt de rol die een criminele organisatie speelt in de gebeurtenissen van het verhaal. De eco-terrorist Alan Jonah uit de MonsterVerse-franchise keert terug. Hij leidt de huurlingengroep, de Hyena’s. Deze keer leiden ze een ander duivels plan. Je merkt dat er veel bewegende onderdelen in het verhaal zitten, degelijke en significante onderdelen die een enorm potentieel hebben om zware angst en vernietiging te veroorzaken.

Licht, Camera, Actie!

Maar ondanks alle beloftes van het verhaal, bereikt het zelden zijn volle potentieel. Dit komt door verschillende factoren die gecombineerd de impact die we hadden kunnen genieten afzwakken. Ten eerste doet de stemactie net genoeg om de klus te klaren. Het is nauwelijks meeslepend, net als de soundtrack, die beter had kunnen zijn. Samen met de geluidseffecten is de auditieve kant van het verhaal vertellen uiteindelijk maar matig. Ondertussen zul je sommige verhaalmomenten voorspelbaar vinden. Het einde, in het bijzonder, komt te snel en is het soort oplossing dat je van mijlenver aan ziet komen. Gelukkig zijn de visuals en omgevingen spectaculair. Je zult de tijd nemen om de intense gevechten tussen kolossale beesten op de achtergrond te waarderen. Kong, Abaddon en meer Titans vechten het uit, tot groot plezier van de speler. Ze breken dingen en gooien bussen alsof het stukjes cake waren. Tegen de tijd dat ze klaar zijn met vechten, is de wereld om hen heen veranderd in niets dan vervallen overblijfselen van wat ooit was. Dit zijn misschien wel de beste delen van Kong: Survivor Instinct, waarbij bijna altijd enorme spektakels van gevechten je tocht door de instortende stad aanwakkeren. Sterker nog, de gevechten waren misschien wel te majestueus, genoeg om te wensen dat je deel uitmaakte van de actie.

Vlees op de Botten

Hoe dan ook, je zult bezig zijn in de platformgedeelten van het spel. Deze bevatten lichte puzzels, nog lichtere gevechten en algemene verkenning. In het begin worstel je met basisplatforming die responsief aanvoelt. Je rent, klimt en springt door met puin gevulde levels. De levels zijn vaak divers, met interactieve elementen en destructieve omgevingen. Soms is het moeilijk te zien welke gebieden interactief of destructief zijn. Ook zijn er de puzzels, die vrij eenvoudig zijn. Mogelijk moet je de omgevingen verkennen waar schroevendraaiers deuren kunnen openwrikken of sleutels om toegang te krijgen tot gesloten deuren. Of je sleept containers om op te klimmen en jezelf op hogere platforms te hijsen; allemaal vrij eenvoudig. Op dit punt hoop je dat gevechten de reddende engel van de gameplay zijn. Want met de simpele puzzels blijft er alleen maar rennen en klimmen door puin over. Nou, gevechten gebruiken een snelle en zware aanval, evenals een blokkering en tegenaanval. Je kunt vijanden neerschieten met een handig pistool dat je kunt upgraden om meer munitie te dragen. Er zijn echter geen andere wapens die je kunt hanteren, wat nauwelijks logisch is wanneer vijanden op je af kunnen komen met shotguns. In ieder geval nemen vijanden in kracht en aantal toe. Al snel vecht je tegen hordes menselijke en spinnachtige vijanden, en vaak raak je zonder munitie, wat je in het nauw drijft om alleen op hand-tot-hand gevechten te vertrouwen. Of als je echt wanhopig bent, kun je vijanden van richels duwen.

Reddende Genade

Je zou gevechten interessant kunnen maken door vijanden in de voet te schieten om ze kwetsbaar te maken voor daaropvolgende aanvallen. Of je kunt vijanden grijpen en als menselijk schild gebruiken. Maar verder is er niet veel dat je in gevechten boeit. Zelfs de close combat en afstandsaanvallen hebben weinig kracht. Sterker nog, gevechten zien er saai en lomp uit en voelen ook zo aan. En als je lang hebt gespeeld, kan het frustrerend beginnen te worden om erdoorheen te moeten komen. Je zou kunnen zeggen dat gevechten slecht zijn omdat Kong: Survivor Instinct in de eerste plaats een sidescrolling platformer is. Echter, zoals recente Metroid Prime en Hollow Knight ons hebben geleerd, kunnen gevechten zelfs in Metroidvania-stijl games nog steeds krachtig en bevredigend zijn. Misschien is de reddende genade van Kong: Survivor Instinct het vermogen om door muren te slaan en een voorhamer te gebruiken om door obstakels te breken. Maar nog bevredigender is het ORCA-apparaat dat je kunt gebruiken om bepaalde signalen te identificeren en vast te leggen. Zodra je een bepaald aantal signalen bereikt, krijg je het vermogen om een Titan om hulp te roepen bij het navigeren door platformuitdagingen. De betreffende Titan ruimt het obstakel voor je op. Je moet echter ook zeer alert zijn, want ze kunnen je net zo goed aan stukken scheuren. Platformen verandert in een kwestie van strakke timing en precisie die niet altijd naadloos goed overkomt in actie.

Tag Team

In diezelfde lijn kan een Titan je door de ramen van gebouwen spotten terwijl je je een weg baant door de instortende stad en je achtervolgen. Zoals je je kunt voorstellen, brengt Kong die door enorme stukken van omgevingen met meerdere niveaus breekt je in paniekmodus terwijl je naar veiligheid scharrelt. Je bent natuurlijk veel kleiner van formaat vergeleken met de Titans, wat je een zeer kleine kans geeft om zonder een kras te ontsnappen. Hoewel je zult genieten van het kijken naar verschillende Titans die door de stad razen, zul je waarschijnlijk opmerken dat Godzilla afwezig is. Het is waarschijnlijk vanwege licentieproblemen. Toch is het verontrustend, aangezien de MonsterVerse-franchise Godzilla voor de mensheid tegen Kong laat vechten. Hoe dan ook, Kong: Survivor Instinct heeft een degelijke line-up van bekende beesten, en wie weet, misschien haalt Godzilla de volgende wel.

Oordeel

Kong: Survivor Instinct voelt vooral gericht op het leveren van spektakel cameo’s van Kong en andere Titans. Deze magnifieke kolossale beesten vechten het uit op de achtergrond terwijl je platform door de ravage en vernietiging die in het kielzog van de strijd achterblijft. Wanneer je de actierijke setpieces van vechtende Titans wegstript, blijft er vrij basale gameplay over. Je springt, rent en klimt vaak door met puin gevulde gebouwen. Terwijl je door de vernietiging racet, los je simpele puzzels op en vecht je in nog simpelere gevechten. Het grootste deel van je playthrough is rechttoe rechtaan en boeit je nauwelijks in bevredigende gameplay. Het wordt erger wanneer platformen frustrerend wordt, dankzij lompe animatie en besturing. Op bepaalde momenten stoten de Titans de platforms waar je in schuilt omver, waardoor je naar veiligheid scharrelt. Dit zijn de reddende genade-momenten die zwaar leunen op perfecte timing en precisie. Ze voegen intensiteit toe aan je playthrough die je scherp houdt, maar slechts voor een korte tijd voordat de saaie gameplay hervat wordt. Ondertussen ontvouwt het einde van het verhaal zich plotseling en voorspelbaar. Het voelt als een gemiste kans om de geest te prikkelen en mogelijk het podium te zetten voor een vervolg. Over vervolgen gesproken, 7Levels zou kunnen oppakken waar Kong: Survivor Instinct is gebleven. Ze zouden echter de saaie en lompe gameplay moeten schrappen ten gunste van een meer meeslepend verhaal en intense playthrough. Of de intensiteit wordt opgevoerd door de Titans zelf te besturen, waardoor je midden in de actie staat, blijft ter discussie. Wat echter duidelijk is, is dat de zijlijn geen plek is voor gamers om de epische vernietiging in de MonsterVerse-franchise volledig te ervaren.