Into the Dead: Onze Donkerste Dagen Recensie (macOS & PC)

Into the Dead: Onze Donkerste Dagen isn’t PikPok’s eerste rodeo. Het studio ontwikkelde de eindeloze zombie survival runner series Into the Dead (2012) en Into the Dead 2 (2017) voor mobiele platforms waar je zombies moet ontwijken en doden om te overleven en je familie te redden. Nu keren ze terug met Onze Donkerste Dagen, dat de 2.5D sidescrolling shelter survival genre ingaat, evenals het lanceren op PC en consoles. 

Niet elke ontwikkelaar slaat een homerun als ze overstappen van het ontwikkelen van games voor mobiel naar PC en consoles. Ondertussen is het zombie survival genre al een tijdje op de treadmill. Dit wekt veel argwaan op over hoe PikPok van plan is om zich te onderscheiden. Zelfs als je het spel opstart, gaan je wenkbrauwen omhoog over of het je echt zal boeien. Maar helaas, als de credits rollen, Into the Dead: Onze Donkerste Dagen boeit meer dan verwacht. 

Het laat me met een sterke soort spanning achter, en ik kon niet anders dan terugkeren om te zien hoe ver het spel mijn zintuigen kon exploiteren. In werkelijkheid is het geen zombie survival game voor de zwakken, wat me doet denken aan sombere, post-apocalyptische survival management games zoals State of Decay en This War of Mine. Inderdaad, sommige gameplay-elementen zullen vertrouwd zijn vanuit deze games. Toch is PikPok erin geslaagd om een unieke ervaring te creëren die je lang zult onthouden na de credits. 

Als je overweegt om een zombie-uitbraak te overleven met weinig middelen in een samenleving die op het punt staat in te storten, hier is een diepgaande Into the Dead: Onze Donkerste Dagen review om je op de hoogte te brengen van wat je kunt verwachten.

Walking Zombie

Into the Dead: Onze Donkerste Dagen speelt zich af in het fictieve Walton, Texas, waar een zombie-uitbraak elk normaal leven vernietigt. Weinig overlevenden barricaderen zich in verlaten winkels en schroothopen. Met de stad in ruïnes, is je enige hoop om lang genoeg te overleven om te ontsnappen. Je hebt een paar startpersonages die je kunt kiezen, elk met unieke achtergronden. Je hebt de overbeschermde vader, de toegewijde therapeut, en meer. De vader komt met zijn dochter, elk met sterke en zwakke punten die van invloed zullen zijn op hoe je Walton verkent en overleeft. De therapeut komt met zijn patiënt, en zo verder.

Als zodanig wil je elk personage zorgvuldig overwegen en hun sterke en zwakke punten combineren met je speelstijl voor een kans om te overleven. Je zult merken dat bepaalde voordelen, zoals het kunnen dragen van meer middelen of minder schade oplopen, extreem belangrijk zullen zijn voor verschillende scenario’s in exploratie en management. Na het kiezen van je startpersonages, ga je naar de basis, waar je waardevolle tools zult maken, koken, slapen, enz. Je basis zal onderhoud en upgrades nodig hebben, allemaal onder een effectieve management simulator. 

Highway to Hell

Into the Dead: Onze Donkerste Dagen heeft een dag- en nachtcyclus. Je kunt elk personage alleen één activiteit koppelen aan elke cyclus. Het kan beperkend klinken, en het kan soms zo aanvoelen. Echter, het managementgedeelte van de gameplay kan potentieel overweldigend zijn, vooral voor nieuwkomers. Dat komt omdat elk personage vier balken heeft om bij te houden: gezondheid, geestelijke gezondheid, honger en slaap. Het beheren van de gezondheid is eenvoudig. Alles wat je hoeft te doen is ervoor zorgen dat je personage minder schade oploopt en, als ze dat wel doen, dat ze een medkit bij de hand hebben om hun gezondheid te herstellen. 

De geestelijke gezondheid neemt af als ze worden blootgesteld aan trauma en wanhoop, zoals wanneer een overlevende sterft tijdens het verkennen van Walton. Overlevenden kunnen ook depressief worden als je niet voldoet aan hun voedsel- en slaapbehoeften en, in ruil daarvoor, niet in staat zijn om bij te dragen aan het overleven van de hele groep. De laatste belangrijke “balk” om bij te houden is de sterkte van de barricade rond de basis waar je overlevenden schuilen. Na verloop van tijd zullen zombies dichter bij je positie komen, waardoor de barrière afneemt als de nacht valt. Dus, het verdedigen van je barrière is ook van groot belang. Maar ook, verdediging kan alleen zo lang duren als je overleeft op schaarse middelen, wat de druk verhoogt om een nieuwe schuilplaats te vinden – snel.

Tripping for You

Het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan vanwege de beperkte middelen in de wereld. Into the Dead: Onze Donkerste Dagen heeft nauwelijks het voedsel, medkits of munitie die je nodig hebt om de overlevenden in stand te houden. Zombies overrennen de plaatsen die fatsoenlijke voorraden hebben, die je kunt bestuderen door het risicoverhouding van de zombie-bedreiging versus de middelen die je kunt winnen. Je kunt weinig kogels over hebben, maar hebt geen keuze dan door te gaan zodat de overlevenden op de basis het voedsel krijgen dat ze nodig hebben. Je kunt op het punt van geen terugkeer komen en tegenover meerdere zombies komen te staan, die je gemakkelijk kunnen overweldigen. Of je kunt je gezicht redden en wegrennen.

Het is een constante afweging als je verder gaat in de zombie-bevolkte wereld van Into the Dead: Onze Donkerste Dagen. Toch krijg je tools om je te helpen bij het navigeren door gevaarlijk terrein. Je kunt stealth gebruiken, bijvoorbeeld, dankzij de dichtheid van de zombies. Het is makkelijk om langs ze heen te sluipen, zolang je maar geen geluid maakt. Dit betekent het schieten van je geweer is vaak beter als laatste redmiddel. Je kunt door de deurknop kijken om te zien hoeveel zombies er in de volgende kamer zijn en beslissen of het gevaar de moeite waard is om onder ogen te zien. Als alternatief kun je zombies aanvallen met je mes, botte wapens die je in de kamers vindt zoals gitaren en honkbalknuppels, maar je wilt misschien alleen aanvallen als een zombie afgezonderd is van de rest. 

Creepin’ it Real

Het is deze delicate dans tussen gevaar en overleven die Into the Dead: Onze Donkerste Dagen zo’n lekkere rit maakt. Nou, het is leuk in de zin dat het constant je huid doet kruipen met de gilletjes en zombiegeluiden die door de lucht gaan. De audio is zo goed dat je soms kunt horen wanneer de zombies naderen. En de kunststijl is net zo geweldig, met zijn spookachtige, atmosferische vibe. Je zaklamp snijdt door de duisternis met significant effect, waardoor er net genoeg onzekerheid overblijft in het beperkte zicht om op hoog alert te blijven. En als een zombie of drie langs je zichtlijn glipt, kun je altijd snel verstoppen in de donkere ruimtes of achter laden. 

Maar stealth zal niet altijd werken, en je zult soms gedwongen worden om tooth en nail te vechten om te ontsnappen aan de greep van onverbiddelijke zombies. Ze kunnen je permanent doden of vice versa, waardoor het een absolute strijd voor leven en dood is. Je kunt geluk hebben en rondrennen om de zombies heen, terugkerend naar de basis. Maar vaker wel dan niet, kunnen meer dan twee zombies je gemakkelijk overweldigen, vooral als je wapens te vaak breken en je munitie snel op is. Dan zal je terugkeren naar de overgebleven overlevenden, sommigen van wie je hebt gered, om de reis voort te zetten om een veilige haven te vinden. Elk personage dat je hebt toegewezen om te plunderen, zal bestuurbaar zijn terwijl de anderen terug op de basis blijven om te herstellen of te slapen.

Rough Edges

Into the Dead: Onze Donkerste Dagen is niet perfect. De runs zijn vaak hetzelfde. Als je overlevenden sterven, verlies je je basis en alle vorderingen daarvan. Dus, je begint eigenlijk een nieuw spel om te proberen te ontsnappen uit Walton. En op een bepaald punt kan het repetitief worden. Ook kunnen de graphics soms schokkerig zijn. En de gevechten kunnen meer polish gebruiken. Wapens die breken, heeft zin in een overlevingsspel. Maar sommige zijn te broos om iets impactvols mee te doen. 

Alles hiervan staat te worden aangepakt in de gedetailleerde content update roadmap die PikPok van plan is om te volgen in de komende weken en maanden. Overlevenden zullen in staat zijn om terug te keren als zombies als ze zijn geïnfecteerd, wat voor enkele interessante verhaallijnen kan zorgen. Op dit moment is het verhaal nogal zwak, zonder voice-acting of personage-ontwikkeling. Je connectie met personages is via de gameplay, en ik geef toe, het verlies van hen heeft evenveel invloed op je als op de overgebleven overlevenden. Toch zou het leuk zijn om een overtuigend verhaal te hebben dat je motiveert om onverbiddelijk je zoektocht naar een ontsnapping uit Walton voort te zetten.

Verdict

Into the Dead: Onze Donkerste Dagen is verrassend een succes. Zelfs met zijn retro 2.5D sidescrolling thema, weet het zijn plek te veroveren onder de beste zombie survival games. Om te worden vergeleken met games zoals This War of Mine en State of Decay is een prestatie op zich. En het beste nieuws is dat dit niet het eindproduct is.

PikPok zal content updates uitbrengen in de komende weken en maanden. Deze zullen ongetwijfeld de al bevredigende gameplay naar het volgende niveau tillen. Als, op dit moment, je hart racet en je bloed krachtig pompt elke keer dat een mogelijke zombie-ontmoeting aan de horizon is, kan men alleen maar zich voorstellen wat het eindproduct in petto heeft. 

Er zijn zeker gebieden die PikPok nog wat kunnen polijsten. De gameplay kan potentieel repetitief worden. Ondertussen kan de gevechten wat shallow aanvoelen voor gamers die zichzelf willen uitdagen. Hopelijk pakt PikPok deze aan, naast de lopende content updates, voor een echt opmerkelijke ervaring.