Ik Heb Enkele Naaktslakken 3 Recensie (PC)

Geloof het of niet, iemand daarbuiten heeft bewust besloten om de incubatie van vijftien individuele schilderijen te commissieren die twee natuurlijke onderwerpen zouden incorporeren: naaktslakken en sla. En niet alleen één naaktslak of sla, maar 1.500 van hen. Dat klopt, meer dan duizend naaktslakken, in slechts vijftien afbeeldingen. Dat is Ik Heb Enkele Naaktslakken 3 in een notendop: een bijna zinloze tentoonstelling van koortsdroom-achtige kunst die handenvol van verborgen tuinslakken, groenten en hallucinogene elementen laat zien. Als je benieuwd bent waarom of hoe zo’n idee ooit het licht heeft gezien, dan sluit je je aan bij de club — we hebben jassen en loepen.

Het goede nieuws is dat Ik Heb Enkele Naaktslakken niet alleen een reeks liefdesbrieven aan Gastropoda is. Oh nee, het blijkt dat er binnen deze vijftien schilderijen een spel zit, om het even. Het is eigenlijk Where’s Waldo, alleen als Waldo had deelgenomen aan enkele twijfelachtige activiteiten naast een paar andere excentrieke figuren. Het is niet het LSD-geïnspireerde portret dat ik ervan maak, maar je snapt het idee. Hierin ligt een “raar” point-and-click-ervaring die zijn hart op zijn mouw draagt en zijn onnatuurlijke fixatie op phylum mollusca in de slijmerige ingewanden van vijftien onorthodoxe schilderijen.

Als al dit klinkt als een whal van een leuke tijd voor je, dan moet je zeker even bij ons blijven terwijl we wat dieper graven in de scheppers ogenschijnlijk eindeloze liefde voor tuinplaag en konijnenvoer. Schuif opzij, Waldo — je bent overbodig totdat nader order. Of tenminste, totdat we besluiten dat het genoeg is en dat 1.500 naaktslakken 1.368 te veel zijn. Het een of het ander, je weet wel?

Volgend het Spoor

Vooral en vooral, laten we het visuele aspect van het spel onderzoeken — het kloppende hart van de meeste, zo niet alle point-and-click verborgen object puzzels. Terwijl het zeker geen renaissance-schilderij is met goddelijke kleuren en adembenemende visuele effecten en wat dan ook, is het boek van kleurrijke kunstwerken hier eigenlijk best aangenaam om naar te kijken. Krab dat maar — het is een feest voor de ogen. Het is abstract en het is hypnotiserend — absurd complex, zelfs.

De waarheid is dat ik zou worstelen om het middelpunt te bepalen voor elk van de vijftien schilderijen die het spel in zijn collectie heeft, want de kunst hier bevat niet noodzakelijkerwijs focale punten, maar eerder een waterval van meerdere statische stukken, waarvan elk weinig tot geen relatie heeft met de omliggende delen. Is het een vogel? Is het een vliegtuig? Wie weet? Het is een optische illusie die zwaar leunt op surrealisme en illogische aannamen. Nogmaals, een feest voor de ogen, voor beter of voor erger.

De breedte van de gameplay is niet anders dan je standaard verborgen object spel. Waar het om gaat, is dat er duizenden objecten zijn om te vinden, en niet alleen een paar primaire onderwerpen die op elke pagina van een relatief kort boek staan. Met 750 naaktslakken om te vinden en 750 sla om op te graven, kun je zeggen dat de maker heeft gestreefd naar kwantiteit boven kwaliteit. En ik ben geneigd om daarmee in te stemmen, gezien het feit dat, buiten de twee kernobjecten, er niet veel anders is om te vergroten of te elimineren van de pagina. Maar hey, tenminste houdt het zelfs de snelste spotters bezig voor veel langer dan de gemiddelde zoek-en-vind-marathon.

Naaktslakken Langs

Ik zou liegen als ik zei dat het vinden van alle 1.500 onderwerpen niet een complete worsteling was, hoewel, om eerlijk te zijn, de toevoeging van een nuttig ingebouwd hintsysteem en meerdere saveslots wel hielp om enkele van die langdurige secties op elke vijftien schilderijen te doorbreken. Er was nog een functie, ook — een tool die me toeliet om willekeurig een handvol naaktslakken en sla te pakken en ze terug te brengen naar hun rechtmatige plaatsen, zodat ik ze opnieuw kon vinden. Het was geen overbodige functie, hoewel ik ook zou liegen als ik zei dat ik erop vertrouwde om meer tijd uit de ervaring te halen. Het had die extra ruimte niet nodig; het was genoeg.

Als alles is gezegd en gedaan, is Ik Heb Enkele Naaktslakken 3 niet het ultieme verborgen object spel, maar is het wel een solide bijdrage aan de collectie, ondanks dat het een van de duizenden soortgelijke stukken is. Het is duidelijk dat er veel waarde voor je geld zit, en dus, als je de tijd hebt om bijna alles uit de barrel te schrapen, dan moet je in staat zijn om je geld waard te krijgen. En zelfs als je niet de hele boel meemaakt, dan kun je tenminste genieten van de kans om je even onder te dompelen in enkele absurd complexe schilderijen voor een korte tijd. Dat rechtvaardigt een bezoek aan het canvas, toch? Toch?

Uitspraak

Ik Heb Enkele Naaktslakken 3 onthult nog een laag van zijn slijmerige canvas om duizenden meer van zijn kenmerkende onderwerpen te onthullen met een royale collectie van verse kunstwerken en abstracte ontwerpen. Het is niet enorm anders dan zijn voorganger, hoewel, om eerlijk te zijn, het tenminste een poging doet om nieuwe schilderijen en een originele verzameling objecten te vangen. Maak je geen zorgen, het is nog steeds hetzelfde oude recept. Dat gezegd hebbende, het is nog steeds een lovenswaardig kunstwerk dat enige erkenning verdient, als het niet als spel, dan als een gedachtenprookerend kunstinstallatie van enige mate.

Natuurlijk, als je het type gamer bent die houdt van het idee om te verdwalen in een bodemloze poel van ongemarkeerde checklist en chaotische puzzels, dan heb ik geen twijfel in mijn geest dat je een kick krijgt uit het overdenken van de schelpen en bergs van deze ongeordende tentoonstelling voor een paar uur of zo.