Jacht Binnen: De Muren Review (PC)

Als er één ding is dat we gemist hebben, was de kans om Maze Runner om te vormen tot een volwaardig spel. Het had een realiteit kunnen zijn. Heck, het had een realiteit moeten zijn. Toch was de dichtstbijzijnde benadering die we ooit hadden dat het werkelijkheid werd met Divergent. Maar zelfs toen ontbraken de monolithische muren en was de spanning van het moeten doorstaan van de gevaren van de omsloten ruimtes niet zo aanwezig als ze hadden moeten zijn. Maar dat schip was al lang geleden vertrokken. Of althans, dat dacht ik. Snel vooruit spoelen enkele jaren en, met een beetje geluk, kwam Hunted Within: The Walls uiteindelijk aan. Dat was de Maze Runner die ik wilde zien. Nou, het was het dichtstbijzijnde dat ik kon krijgen tot een authentieke emulatie, in ieder geval.

Terwijl Hunted Within: The Walls geen liefdesbrief is aan James Dashner’s cultanthologie zoals we die misschien wilden, is het een passende eerbetoon dat eer doet aan veel van de serie’s kernthema’s, waaronder de dystopische premisse, de torenhoge labyrintische muren en de huiveringwekkende avonturen die samenkomen in de schemerige secties. Het heeft meer dan dat, zeker, maar de Maze Runner-thema’s zijn hier levend en wel – en dat laat het zien. Natuurlijk is het niet het einde van alle aanpassingen, hoewel het wel komt met een hoop solide survival-gebaseerde gameplaymechanismen en memorabele uitdagingen. Misschien is dat genoeg om een reis naar de put te rechtvaardigen, of misschien niet.

Het verhaal hier is vaaglijk vergelijkbaar: een gevangene vindt zichzelf gevangen in een enorm labyrint met overhangende muren, en, met de hulp van tijdelijke gereedschappen en andere apparatuur, besluit een gewaagde ontsnapping te beramen. Een eenvoudige setup, zal ik toegeven. Maar, opnieuw, er is meer hier dan op het eerste gezicht lijkt.

De Vierde Muur Doorbreken

Hunted Within: The Walls neemt een blad uit het gebruikelijke survival-obsessieve leerboek en voegt zijn eigen inktvlek toe aan de gebruikelijke pulp-troepen, met een monolithische, enigszins dystopische plateau als setting en een twist op het klassieke torentype-formule. Het grootste deel van het spel is echter ontzettend eenvoudig – “craft, explore en verdedig” eenvoudig. Net als uw traditionele survival-crafting IP, verspreidt Hunted Within zijn assets over twee gameplay-ervaringen, een die draait om het verkennen van de wereld en het verzamelen van middelen voor craft-doeleinden, en een andere die zich richt op nachtelijke jacht en verdediging. Denk aan Dying Light, en hoe zijn wereld om zijn as draait zodra de zon ondergaat, en je hebt een ruw idee van hoe dit werkt. Het is hetzelfde basisidee, maar met ghoulish vijanden en achtbenige monsters in plaats van vleesetende zombies. Oh, en een stenen labyrint in plaats van een post-apocalyptische metropool.

Het doel van Hunted Within: The Wall is om, nou, van de muur te ontsnappen, zogezegd. Om dat te doen, hebt u een aantal doelen die u moet bereiken voordat u op uw reis gaat, waarvan de meeste het vinden van belangrijke artefacten in de wereld, het maken van gereedschappen en wapens van de materialen die u verzamelt, en het confronteren van kwaadaardige vijanden die in het donker loeren en u actief achtervolgen. Daaromheen zit een relatief eenvoudige gameplay-lus die de gebruikelijke progressiehaakjes frequent die we talloze keren eerder hebben gezien. Met andere woorden, als u geen betere materialen aan het opgraven bent om betere wapens te maken, dan gebruikt u uw apparatuur om een beetje dieper in de wereld te graven en meer van zijn geheimen te ontsluiten. Er is niet veel meer aan dan dat.

Wat Loomt Achter het gordijn?

Hunted Within: The Wall tooit zichzelf als een hybride van drie belangrijke werken van mainstream-kunst: Maze Runner, Dying Light en Outlast. Eerlijk gezegd kan ik de Outlast-thema’s hier niet zien, maar ik kan wel zien wat de ontwikkelaars probeerden te vangen met zijn stealth-gebaseerde gameplaymechanismen. Combat-wise, eh, het is een hit-and-miss ding; het is vloeiend en het is bevredigend, maar het is ook chaotisch en vreemd ontbloot van finesse en gratie. En hoewel het geen lackluster-ervaring is – het feit dat je een vijand zijn gezicht inslaat met een bijl – is het een ervaring die ophoudt van plezier te zijn na zo veel uur. Maar dat is een kleine prijs om te betalen voor een verder boeiende reis die ontzettend vermakelijk is, niettemin.

Als ik deze kleine nitpicking-problemen zou wegnemen, dan zou je eigenlijk een vrij solide survival-spel hebben, en belangrijker nog, een indie die verdient om te worden gekoesterd, tenminste voor een tijdje voordat het volgende survival-crafting-spel naar voren komt om een slag te slaan op het podium. Terwijl het geen perfect spel is, noch een spel dat iets bijzonders nieuws brengt, is het een spel dat veel vakjes aanvinkt en een goede poging doet om door onbekende wateren te waden en in kruisbestuiving-gebieden te komen die we niet al te vaak hebben gezien.

Uitspraak

Hunted Within: The Walls neemt een klassiek dime-a-dozen-concept en mengt dat met de signature Dying Light-combat met een Maze Runner-achtige twist om zijn eigen crafting-horror-hybride te formuleren. En het beste van dit is dat het verbazingwekkend goed mengt, met de toevoeging van een schone, zij het enigszins liminale omgeving die fungeert als een kers op de top van zijn hoge fundament.

Er is veel te liefhebben aan Hunted Within. Maar er is ook niets bijzonders over het algemeen. Aan de ene kant doet het zijn werk op een effectieve manier, en het doet genoeg om een jeuk of twee te krabben. Aan de andere kant valt het voor een van de grootste uitdagingen van het moeten vasthouden van een kaars in een zee van brandende vlammen. Met andere woorden, het heeft het probleem van het moeten grijpen van een platform om zijn grootste kwaliteiten en distinctieve kenmerken te laten zien. En met zo veel van deze survival-crafting-eigenschappen, komt dit niet als een verrassing, helaas.

Met alles wat hierboven is gezegd, is Hunted Within nog steeds een geweldig spel met veel fantastische componenten. Behalve dat het een visueel aantrekkelijk kunstwerk is, is het ook een spel dat in staat is om een handvol uren van je te stelen, zonder twijfel vanwege zijn rijkdom aan inhoud en upgrade-bomen, dystopische premisse en labyrintische ontwerp. Als dat soort dingen je doen tikken, dan zul je waarschijnlijk genieten van het kloppen op de stenen muren van Hunted Within.