High on Life 2 Recensie (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Humor is subjectief. Waarschijnlijk waarom het zo moeilijk kan zijn om komediegames te vinden die eigenlijk goed zijn. Maar om de zoveel tijd vind je komediegames die erin slagen om, op zijn minst, boven de rest uit te steken. Iets dat de aandacht trekt van meer dan genoeg gamers, genoeg om het te laten voortbestaan en een sequel te krijgen. Dat is High on Life voor je, een komedie FPS waarvan de grappen ofwel de juiste plek raken of je doen huiveren van ongemak. Fans van Rick en Morty zullen van hun tijd met High on Life hebben genoten, gezien ze dezelfde co-creator en gevoel voor humor delen. Maar Rick en Morty, en High on Life, zijn niet voor iedereen. En dat was zo na de release van het eerste spel.

Maar met co-creator Justin Roiland uit beeld, kunnen we mogelijk te maken krijgen met veranderingen die groot genoeg zijn om nieuwkomers aan te trekken. Het personage, Kenny, is allang verdwenen. En het script zal zeker een overhaul ondergaan met de verschuiving bij Squanch Games. Of dat voor het goede of het slechte is van de toekomst van High on Life, moet nog worden gezien met de adoptie van de sequel. Maar naar mijn mening denk ik dat de serie de goede kant op gaat. Het was makkelijk voor het origineel om afgeleid te raken door zijn zware neiging naar humor, vooral wanneer het zo voor de hand ligt, vaak aanstootgevend, grof en rechttoe rechtaan vulgair. En wanneer het ten koste gaat van de kwaliteit van combat en gameplay, dan moet er echt een herstrategie zijn van de manier waarop het verder gaat.

Gelukkig luisterde Squanch Games naar feedback en fine-tunede de sequel naar een resultaat waar ik niet boos over ben. Hier is onze High on Life 2 review. GPak je hoverboard, laad die pratende geweren op en ga mee met me als we schieten, skaten en lachen onze weg door deze chaotische sequel.

Intentioneel humor

In de voetsporen van het eerste spel, High on Life 2 neemt ons mee op een andere absurde intergalactische avontuur. Buitenaardse invasies, naast dolle, maar creatieve ideeën, om mensen te gebruiken als drugs. Ja, de aliens in het eerste spel ontdekken dat mensen goed zijn voor wiet. En jouw personage, niet blij met het, wordt een bounty hunter en redt de dag. Terwijl ze genieten van hun daaropvolgende overwinning, beroemde status en ontgrendelde fandom, worden ze meegesleept in een andere humanitaire crisis. De aliens zijn weer bezig, behalve dat ze een manier hebben gevonden om mensen legaal te gebruiken als drugs.

Er ontstaat een destabiliserende crisis met satirische ideeën over Big Pharma die winst maximaliseren ten koste van mensenlevens. En het is in deze algemene boog dat High on Life 2 een stabiele voet vindt. Wanneer het eerste spel zich suf en absurd voelde, breekt de sequel meer relatable en overtuigende thema’s af. Het richt zijn verhaallijn op behoorlijk zware onderwerpen, zonder te vergeten om de draak te steken met zijn satirische kijk op Big Pharma. Dit is nog steeds hetzelfde over-the-top intergalactische avontuur, vechtend tegen aliens en excentrieke NPCs, maar ook met realistische, corrupte politici, gierige miljardairs en geniale wetenschappers.

Niet alleen pratende geweren

Humor blijft het centrum van High on Life 2, maar nu meer intentioneel en realistisch. Misschien door de pratende geweren, die, in plaats van gewoon chatty objecten van afleiding, nu meer complexe persoonlijkheden en interessante achtergronden hebben. In plaats van de irritatie van hun eindeloze gepraat, vind je jezelf eigenlijk geïnvesteerd in hun verhalen en vooruitgang. Ja, sommigen hebben interessante verhaallijnen die ze laten groeien en ontwikkelen waarden die hen betere mensen maken. Of het nu je broer of gebrokenhartige echtgenoot is, de pratende geweren zijn niet alleen, nou ja, wapens die kunnen praten, maar ook behoorlijk humane metgezellen waarvan je het een genoegen vindt om bij ze te zijn.

Aan het begin heb je alleen een paar pratende geweren. Maar het roster groeit al snel diverser naarmate je meer speelt. Je kunt kiezen om je te focussen op de missies, die op zichzelf een behoorlijk bevredigende rit zijn. Ze zijn gevarieerd en schieten het verhaal gestaag vooruit. Op een gegeven moment zal je je zus opsporen. Op een ander moment zal je tegen je eigen mensen vechten om je zus te beschermen, onder andere verrassende omwegen. In tegenstelling tot High on Life is de sequel minder lineair, dus je kunt altijd weggaan van de missies en ontdekken waar de wereld van gemaakt is. Een meest kleurrijke en uitnodigende wereld, zeker, met zijn veelheid aan creatieve omgevingen en details.

De Outer Worlds-achtige

Je pratende geweren zullen humor putten uit alles en nog wat, inclusief de omgevingen. Consumerisme. Corporate satire. Allemaal plausibele punten van humor. Maar het is niet altijd dat de humor slaat. Zeker, de meeste zullen misschien alleen maar een glimlach op je gezicht trekken. In tegenstelling tot het eerste spel, zijn de commentaren minder herhalend, waardoor er ruimte is voor de irritante om meer draaglijk te zijn. Voor hoe gewaagd High on Life 2 is met zijn humor, is het grappig hoe het naar zwart knipt wanneer potentieel seksuele of naakte scènes verschijnen, zoals in de copulatiekamer. Hoe dan ook, je zult zeker plezier hebben met rondzwerven in The Outer Worlds-achtige wereld van High on Life 2. Zijn gekke aard laat je zeker vrolijk en stressvrij.

Er zijn zijmissies waar je je mee kunt afleiden. Veel, eigenlijk, inclusief retro-arcadegames die je kunt zoeken, visminigames, bezoek aan menselijke dierentuinen en het tekenen van je eigen “Wanted”-poster. Sommige hebben onhandige mechanismen die uitbreiden tot gevechten, zoals vissen. Je zult verzamelobjecten en easter eggs vinden, ook. Maar verder zijn er niet veel verborgen geheimen om te ontdekken. Je weet, de schuilplaatsen die je tegenkomt, netjes opgestapeld, die je zeker weet dat de meeste mensen zullen missen.

Aan de andere kant zal de vierde-muur “Deadpool”-breuk me altijd krijgen, net als in het eerste spel. Wanneer personages met me praten, of het innovatieve wanneer een baas ontsnapt uit de gevechtsarena, alleen om mijn menu-scherm binnen te gaan en te beginnen met het instellen van de instellingen. Het is waarschijnlijk de beste aandachttrekker, net als commentaren op gamenormen of andere franchises.

Tony Hawk-momenten

Het grappelen van het mes is leuk en alles, maar het overtreft niet de Tony Hawk-momenten op je skateboard, die je vroeg genoeg in High on Life 2 krijgt. Het maakt alle verschil in het navigeren door de omgevingen en het vooruitgang boeken van het verhaal. Bovendien beheert het verrassend soepel dan ik had verwacht. Sprint gewoon om op je skateboard te springen en langs rails, muren en plaatsen te cruisen die je anders zou verspillen.

En wanneer je lucht dashes en dubbele sprongen combineert, voelt het nog meer bevredigend om trucs en stunts uit te voeren. O, het wordt nog beter wanneer High on Life 2 je laat vechten tegen vijanden terwijl je skateboardt. En op dat punt vind ik geen reden om High on Life 2 over te slaan, als je smaak in humor overeenkomt met het gekke en absurde, dit is een sequel die je zeker plezier in zal hebben.

En als, nog een disclaimer, je het niet erg vindt om de onstabiele prestaties te negeren. Oké, prestaties zijn enorm, vooral voor een FPS. Maar de chaotische gevechten tegen de excentrieke en diverse vijanden van High on Life 2 maken gevechten super ecstatisch. Het voelt nooit saai om altijd in beweging te zijn, proberend om die schade te landen. En zeker, de richting zal niet zo stabiel of responsief zijn als je zou hopen.

Erger? Het kan niet zo punchy voelen als concurrerende CoD en dergelijke FPS-titels. Maar het is leuk, zelfs met stotteringen en frame rate-drops hier en daar. Ondanks technische problemen, een paar zachte blokkades, bugs hier en daar, High on Life 2 blijft een leuk, gek klein nummer. En voor veel gamers is dat meer dan genoeg.

Oordeel

High on Life 2 weet precies wat het is, en misschien is het makkelijk om het te veel kansen te geven op basis van zijn gekke idee om pratende geweren te hebben. Maar hey, de pratende geweren zijn best grappig. En zelfs wanneer ze dat niet zijn, is het makkelijk om het af te schudden en door te gaan naar andere chaotische scènes in het spel. De wereld, de personages en alles wat ze vertegenwoordigen zijn een volledig absurde, maar vaak hilarische en vermakelijke avontuur om deel van uit te maken. Letterlijk, wanneer de personages de vierde muur doorbreken en je betrekken bij hun onzin.

Maar misschien is de grootste verbetering in deze sequel de meer intentionele verhaallijn en de focus op vooruitgang. Je geniet niet alleen van over-the-top humor, grof, vulgair en alles, maar je maakt ook vooruitgang in een verhaal dat waarde en relatabiliteit naar actuele kwesties draagt. Big Pharma is een pijnlijk onderwerp dat High on Life 2 kiest om aan te pakken op zijn gekke, gekke manier. Toch laat het ruimte voor corporate satire en een realistische kijk op zijn sleutelspelers. Zeg wat je wilt, maar er zit substantie in, samen met de beloofde pure, ongeoorloofde lol.