Hemelse Lichamen Recensie (PC)

Als gewone mensen zien we zelden de andere kant van het heelal. Een telescoop kan ons een miljard sterren laten zien – een spectaculair ruimtevaartuiglancering, zelfs. Maar als er één ding is dat het niet kan onthullen, zijn het de gebeurtenissen die zich afspelen binnenin een ruimtevaartuig. In een boek wordt ons wijsgemaakt dat alles een glad en coherent geheel is, en dat astronauten de alwetende professionals van intergalactische wetenschap zijn. Maar in Hemelse Lichamen, wordt ons een ander verhaal verteld – een verhaal dat niet zo elegant of heroïsch is. Het herinnert ons eraan dat, net aan de andere kant van het heelal, zwaartekracht een boodschapper van chaos is, en astronauten zijn slechts onderwerpen in een meedogenloos spel.

Voor het record, Hemelse Lichamen is niet de beste plek om te wonen als je een fervent ruimtevaartenthusiast bent. In tegenstelling tot je gebruikelijke sciencefiction-avontuur, maakt het je niet het gevoel alsof je een bekwame astronaut bent, noch maakt het je nederig terwijl je zorgvuldig door de verre reaches van het heelal navigeert. In plaats daarvan dwingt het je om te geloven dat je een complete idioot bent. En het doet dit door elke enkele taak een absolute nachtmerrie te maken om op te lossen. Zie, Hemelse Lichamen geeft je niet de macht om met je maanlaarzen te pronken, maar in plaats daarvan moet je twee armen tegelijkertijd bedienen met twee afzonderlijke controles. Het vraagt je ook om samen te werken met andere zielloze poppen om verschillende technische banen te voltooien, waarvan vele alle van je ledematen vereisen, en meer geduld dan een hersenchirurg. Maar, meer daarover later.

Als je bekend bent met games zoals To a T, Baby Steps, of Manual Samuel, dan zou je je thuis moeten voelen bij Hemelse Lichamen. Vergelijkbaar in ontwerp, nodigt het spel je uit om aan boord van een ruimtevaartuig te gaan, een epische intergalactische reis te ondernemen en gevaarlijke plaatsen te verkennen die talloze puzzels en problematische componenten herbergen. Als kosmonaut moet je al je ledematen bedienen om een veld van sterren zonder zwaartekracht te navigeren en door een verzameling stress-verhogende objecten te zoeken die alleen maar dienen om je ego te laten leeglopen. En ja, dit is een rage game. Bedankt voor het zetten van de trend, Bennett.

Hoewel Hemelse Lichamen is ontworpen om zelfs op het beste moment verschrikkelijk frustrerend te zijn, is er een goed skelet aan. Van buitenaf gezien is het een gevaarlijke ervaring die alle ingrediënten heeft van een rampzalige ratrace. Maar in zijn kern is het een verrassend vermakelijke aangelegenheid die erin slaagt om zijn slechte eieren te compenseren met enkele echt interessante functies en creatieve puzzelsequenties. Neem de setting , bijvoorbeeld. Hoewel het komisch en visueel ontmoedigend is, brengt het in feite veel technische glans met zich mee, met enkele geweldige levelontwerp en een solide seventies-geïnspireerde touch.

De mechanica, die het hart van de ervaring vormen, zijn een losse kanon. Omdat je niet één probleem hebt, maar een handvol die buigen naar een wereld zonder zwaartekracht, heb je veel te doen. Met niets anders dan je armen, moet je drijvende obstakels ontwijken, je vasthaken aan voetsteunen en ogenschijnlijk gewone routineklussen voltooien, allemaal terwijl je samenwerkt met je metgezellen om het ergste mogelijke scenario te voorkomen. Daartoe heb je niet veel speelruimte. Maar wat je wel hebt, gelukkig, is tijd. En dat is de reddende genade in deze wereld: het feit dat je de macht hebt om dezelfde fouten meerdere keren te maken.

Als er een punt is met Hemelse Lichamen, is het om te bewijzen dat intergalactisch onderhoud kan een makkie zijn. In het geval van de campagnes zwevende operationele avonturen, heb je een reeks uitdagingen om te overwinnen, waarvan de meeste vereisen dat je gewaagde missies uitvoert, evenals apparatuur en andere technisch geavanceerde zonne-instrumenten in elkaar zet. Op papier klinkt het gemakkelijk. Maar als er één ding is dat Hemelse Lichamen niet is, is het een gemakkelijk spel. Niets is vastgemaakt, en alles wat je aanraakt is perfect (en irritant) in staat om je terug te brengen naar je oorspronkelijke positie. Het is jouw taak om zwaartekracht (of het ontbreken daarvan) te confronteren en ervoor te zorgen dat de plannen van de aarde voor het leiden van een innovatief ruimtevaartprogramma tot uitvoering komen. Opnieuw, veel gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Het is overbodig om te zeggen dat je veel plezier kunt hebben met een spel als Hemelse Lichamen. Als je de kracht en het geduld kunt opbrengen om voorbij de epische mislukkingen te kijken, kun je gemakkelijk veel tijd hier doorbrengen en gewoon baden in de waanzin van het alles. Het zal je waarschijnlijk doen zweten en je verstand doen verliezen, maar als je het lang genoeg volhoudt, is er elke kans dat je iets vindt dat het waard is om voor te vechten. Zul je een paar vrienden verliezen onderweg? Misschien. Zul je twintig minuten doorbrengen met het schreeuwen van het woord “PIVOT” naar je metgezellen terwijl ze zorgeloos door de ruimte zweven? Absoluut.

Oordeel

Voor wat het waard is, Hemelse Lichamen is een vreemd verslavend spel met een geweldig concept. Het is een frustrerend spel, want het is een spel dat je door de slechtste mogelijke situaties heen wil slepen om je mettle te testen. Maar, het is ook een vreemd vermakelijke ervaring, vooral met vrienden die, net als jij, dezelfde kansen hebben om in een intergalactische whirlpool te worden gezogen nadat ze voor de twintigste keer hebben gefaald om in de juiste richting te pivoteren. Als je de humor daarin kunt vinden, dan zou je moeten genieten van het ondernemen van deze buitensporige sciencefiction-expeditie.

Wat betreft rage games, Hemelse Lichamen vindt een goed middengebied om zijn anker te wegen. Het is niet zo rechttoe rechtaan als je typische fysica-gebaseerde partijgame, maar het is veel meer geavanceerd dan, zeg, Getting Over It With Bennett Foddy. Daarom zou ik zeggen dat, als je het hebt gedaan om oude Bennett naar de top te brengen en de roem te oogsten, je geen probleem zou moeten hebben om een stap verder te gaan, naar de verre reaches van de ruimte. Het zal je doen waarderen om zwaartekracht te hebben, tenminste.