Happy Wheels Recensie (PC)

Ik zal eerlijk tegen je zijn. Ik kan niet goed zeggen of ik verheugd ben of dat ik geïrriteerd ben over Happy Wheels die eindelijk zijn weg naar Steam vindt. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geweldige herinneringen—hilarische herinneringen eraan, aan het spartelen en woelen op een loopfiets met een peuter op de rug. Maar ik heb ook veel vreselijke herinneringen, aan het uittrekken van haren uit mijn hoofdhuid en aan een steenworp van de laatste controlepost met minder ledematen dan waarmee ik begon. Maar wat ik ook heb, is veel respect voor een spel als dit. Happy Wheels is geen spel dat je vaak op de rode loper of in de mainstream ziet, maar het is er wel een die, zelfs op de achtergrond, een loyale fanbase behoudt met één doel: de wielen in beweging houden.

Happy Wheels is niet het soort spel dat je oppakt en speelt zonder reden. Negen keer op de tien heb je iets dat je voortstuwt. Net als Getting Over It, dwingt het je om je zadel te nemen, de stier bij de horens te grijpen (of in dit geval het stuur) en wanhopig je een weg te banen door een reeks verticale ravijnen op een fiets, een mobiliteitsscooter, een trekker of een slee. Het vertelt je niet hoe je het terrein moet doorkruisen, alleen dat je een handvol kansen hebt om de reis te voltooien voordat je uit elkaar gerukte lijk in de afgrond rolt. Nou, ongeveer zo.

Als je niet bekend bent met Happy Wheels, , kun je het alleen maar omschrijven als een pijnlijke side-scrolling rit waarin onbeholpen fietsers en aanstaande vaders een eenvoudig doel krijgen: het einde van verschillende parcoursen bereiken. Maar er zit een addertje onder het gras: de implementatie van ragdoll physics. Zie, waar je normaal tegen een obstakel zou botsen en je gang zou gaan, laat Happy Wheels je voelen wat er na elke botsing gebeurt. Stel, je slaat een platform een beetje te hard, of je landt op je nek en niet, nou ja, op je voeten, , dan activeer je uiteindelijk een vlindereffect en, als je echt ongelukkig bent, verlies je een paar ledematen onderweg. Als natuurlijk het ergste scenario zich voordoet, wordt de klok gereset en begin je de rit opnieuw vanaf het begin. En ja, dit gebeurt vaak in Happy Wheels.

Aangezien er niet veel besturingselementen zijn om onder de knie te krijgen in Happy Wheels, is het logisch dat je half zou verwachten dat het een relatief eenvoudige A-naar-B-achtige procedure is met een horizontale leercurve. Omdat je alleen kunt trappen, voor- of achterover leunen en hulpeloos kunt springen, zou je veronderstellen dat het verplaatsen van het ene punt naar het andere een ontspannen aangelegenheid zou zijn. Maar dat is niet Happy Wheels.  Mensen sterven in Happy Wheels — en ze sterven veel. Is dat een klein deel van zijn browser-achtige charme? Waarschijnlijk.

Zonder de actieve community en het enorme netwerk van aangepaste levels, zou Happy Wheels een tamelijk vlak en enigszins repetitief avontuur zijn. Gelukkig is het een spel dat net iets meer te bieden heeft. Een voorbeeld: de community hub heeft miljoenen verschillende stages waaruit je kunt kiezen, elk met eigen baanindelingen, vervoermiddelen en nadelen. Dankzij de ingebouwde level-editor en het open netwerk van door gebruikers gemaakte uitdagingen, heeft Happy Wheels een beetje van alles. Het is waar dat het doel vaak hetzelfde blijft, maar met wisselende uitdagingen en steile opklimmingen om het net een beetje op te fleuren, maakt het elke reis uniek voor jou. Het kind wil naar het park; de kerstman wil zijn slee naar het depot brengen; enzovoort.

Het is het beste om Happy Wheels niet te zien als het ultieme ragdoll-spel. Met nogal middelmatige, zij het dwaze, graphics en een flauwe gameplay-configuratie die niet meer toevoegt dan het absolute minimum, is het een spel waar je normaal niet twee keer over nadenkt om het uit te proberen. Maar toen werd hetzelfde gezegd over Roblox — en kijk waar dat heeft geleid. Het punt is dat Happy Wheels een spel is dat voortleeft dankzij zijn community. Het kan visueel en mechanisch net zo plat zijn als je gemiddelde budgetbrowser‑indie, maar het is een geweldige hub voor beginnende sadisten om zich te verzamelen.

Om je vraag te beantwoorden of Happy Wheels een leuk spel is — nee, dat is het niet. Maar evenzo is Getting Over It, ook niet. Het punt is dat mensen de neiging hebben zich te verzamelen op door woede gedreven paden. Zelfs wanneer de reis betekenisloos is en de bestemming geen enkele beloning biedt, houden spelers ervan zichzelf te kwellen, al is het maar om talloze hindernisbanen te proberen en te strijden om opschepperij over hun vrienden. Dat is Happy Wheels: een meedogenloos, vervelend moeilijk spel dat, vreemd genoeg, onmiskenbaar vermakelijk is.

Hoewel ik persoonlijk niet zou aanraden om Happy Wheels  binnen te stappen voor een snelle bevrediging van je platform‑gedreven trek, is het de moeite waard om het te bekijken, al is het maar om door de miljoenen door gebruikers gemaakte levels te bladeren die sinds de lancering zijn gecreëerd. Het is goed mogelijk dat je iets vindt dat je zal bevallen. De bittere waarheid is echter wat minder optimistisch. Geen glimlachen hier, alleen dood en tranen, mensen.

Beoordeling

Happy Wheels’ Steam‑debuut is bitterzoet. Aan de ene kant herinnert het me aan het klassieke ragdoll-tijdperk (en dan nog niet te vergeten de eindeloze hoofdpijn die ermee gepaard ging) en het lachwekkend verleidelijk geluid van falen. Aan de andere kant lijkt het erop dat de komst van een nieuwe rit meer dan een decennium na de oorspronkelijke lancering opzettelijk is gedaan om me oud te laten voelen. Toch kan ik er niet om heen om er dol op te zijn. Ja, het trekt een rode mist over mijn ogen, en het maakt me misselijk en gretig om een gat in een muur te slaan. Maar, het herinnert me ook aan een simpelere tijd, toen browsergames in de mode waren en iets zo eenvoudigs als een ragdoll die een heuvel af rolt als klasse‑entertainment werd gezien. Gelukkig houdt Happy Wheels die mantra nog steeds dicht bij zich.