Garfield – Escape from Monday Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)

Garfield’s onsterfelijke liefde voor met vlees doordrenkte Italiaanse keuken is zo aanstekelijk dat ik zelf op pad ging om lasagnebladen en een pak gehakt te halen, niet een uur voordat Escape from Monday gelanceerd. Ik dacht, als ik de kat kon kanaliseren of op zijn minst mezelf in een positie kon plaatsen die me in staat zou stellen een dubieuze obsessie met lasagne beter te begrijpen, dan kon ik, in theorie, de robuustheid van een platformgame waarderen die haar hele premisse op een eenvoudig recept van vlees en kaas, grappen van de poot en groente‑doorspekte platforming‑trope legt. Jammer genoeg was de kant‑en‑klare lasagne bevredigender dan de verliefdheid van de tabby op middelmatige vullingen.

Algemeen gesproken, Garfield – Escape from Monday doet niets wat de souschefs zou verontrusten. Hoewel het niets bijzonders doet om de smaakpapillen te kietelen, evenmin. Natuurlijk, als het iets meer dan twintig jaar geleden werd uitgebracht naast titels als The Grinch, Bubsy, of Ape Escape, dan zou het als een echt genot worden beschouwd. Maar, in de huidige tijdlijn van hedendaags platformen, laat het veel te wensen over; de besturing is traag, de humor is pijnlijk droog, en inderdaad, het levelontwerp is ongeveer zo voorspelbaar als een vleesvrije lasagne.

Over van vleesvrije lasagne, Escape from Monday is een flinterdun spel dat min of meer zijn geld waar zijn mond is, en zijn hoop en dromen in dezelfde basale tropen steekt die een Garfield flick vormen. Ja, er is lasagne, en ja, er is een luie rode kat die zich simpelweg niet druk maakt om iemand of iets. Dus, we hebben Escape from Monday, een platformervaring die, trouw aan de geest van de franchise, zijn hart en ziel in het bakken van een eenvoudig troostmaaltijd stopt, die praktisch barst van ouderwetse clichés.

Zo gaat het: Garfield heeft, zonder het zelf te merken, een groente‑gevulde lasagne gegeten en is daardoor in een culinaire nachtmerrie beland — een hel waar de gebruikelijke vlees‑ en kaasproducten niet meer bestaan, en elke rots en spleet enorm rijk is aan vezels, granen en voedzame ingrediënten die van nature de levensduur van een pessimistische huiskat zouden verlengen. Maar natuurlijk wil Garfield niet een streng dieet; hij wil lasagne, en hij verlangt ernaar om uit deze goddeloze nachtmerrie te kunnen ontwaken. We zouden ons hier niet druk om moeten maken — maar Garfield, aan de andere kant, ziet het als het einde van de wereld.

Zoals ik al zei, Escape from Monday is geen slecht spel. Zo niet, is het een acceptabele platformervaring die haar PSX‑invloeden ongelooflijk goed benut. Maar dat is deels het probleem. Zie, platformgames, net als een kant‑en‑klare lasagne, zijn een verworven smaak, net als ouderwetse platformgames die kiezen voor twijfelachtige mechanica, oogrollende dialogen en irritant herkenbare biomen die het gebruikelijke eiwit missen om een brandende honger te stillen. Eerlijk gezegd is het gewoon een beetje middelmatig. Hoewel het nog steeds leuk is om in korte sessies van te genieten, mist het simpelweg de veelkleurige lagen van een onvoorspelbaar gerecht.

De mechanica hier is ook niet bijzonder complex. In een vergelijkbare lijn als de meeste budgetvriendelijke platformtitels, Escape from Monday geeft je de mogelijkheid om te springen, trappen en jezelf voort te stuwen over verschillende werelden en door voedsel‑geïnspireerde obstakels. Natuurlijk kun je onderweg verzamelobjecten vinden, lege ruimtes vullen met verschillende meubelstukken, en je wagen aan de fijne kunst van de luchtvaart met een kalkoenpak op je rode vacht, uiteraard. Maar voor het grootste deel presenteert Escape from Monday zich als een simpel spel met gameplay‑elementen die even, nou ja, letterlijk zijn.

Als je niet verzinkt in een plak lasagne om je te helpen een meta‑spel uit te werken dat een denkbeeldige weergave van een oververzadigd levendig huis bevat, dan ben je ofwel aan het surfen over watermassa’s, aan het lassoën over hoefijzervelden, zweeft over ravijnen, of klaagt over elk detail dat het verhaal opspeelt. En dat is een Garfield ding — klagen over de wereld, en tegelijkertijd de spot drijven met de mensen die een rol hadden in de schepping van de nachtmerrie, en de vrienden die echt willen helpen. Het is irritant, maar hé, dat is Garfield. Een gebrek aan lasagne leidt blijkbaar tot een pessimistische kijk. Ik begrijp het wel.

Hoewel er enkele creatieve momenten zijn in Escape from Monday, is het eenvoudige feit dat er hier simpelweg niet genoeg vlees is om aan je trek te voldoen. Zelfs met een superschaal campagne en een enorme reeks kostuums en obstakels om doorheen te stoeien, komt het spel nooit echt naar voren als een memorabele ervaring. Aanvankelijk doet het genoeg om je verveling te temperen en je een goede lach te bezorgen. Naarmate de veertig‑plus levels geleidelijk hun gewicht verliezen, wordt het echter een beetje een sleur. Garfield wordt een saaie metgezel, en de wereld verliest uiteindelijk zijn charme. Tegen de tijd dat ik het laatste stuk van het bord trok, wilde ik geen hap meer nemen. Echt, ik wilde gewoon wakker worden.

Laat het gezegd zijn dat, als je een zwak hebt voor tijdsprong‑liefdesbrieven aan PSX‑geïnspireerde platformgames (Glover ) die hier in je gedachten opkomen, je hoogstwaarschijnlijk een mooie portie inhoud zult vinden om te verslinden in deze groentelaagcake. Verwacht echter geen briljante recept, want Garfield is niets minder dan voorspelbaar.

Beoordeling

Garfield – Escape from Monday valt terug op oude gewoonten als een vierde-wand doorbrekende platformavontuur dat vertrouwde thema’s en mechanica combineert met een stevige, zij het verre van vullende, PSX‑geïnspireerde fantasiewereld. Als een eerbetoon aan old‑school platform‑sagastories, dient het zijn doel als een to‑the‑point, maag‑lijnende ervaring met slanke maar nostalgisch bevredigende ingrediënten. Over het algemeen blijft het een nogal gemiddeld spel dat ernstig tekortschiet in originele inhoud en creatieve ideeën. Hoewel Garfield duidelijk een favoriet onder fans is, kun je maar tot een bepaald punt blijven volhouden voordat de eindeloze pessimisme, oogrollende opmerkingen en saaie platformsegmenten gaan schuren als blauwaderkaas. Het kan zijn dat ik alleen maar pikziek, of dat ik gewoon genoeg heb van lasagne.