Game of Grass Recensie (PC)

Ik dacht dat een spel over het doorsnijden van grasbalen een beetje zou zijn als naar magnolia-verf kijken die droogt — maar, tot mijn verbazing, was het dat niet. Nou, ik was er niet zo ver van om de spijker op de kop te slaan, maar ik kwam te leren dat zo’n zinloos concept een heel bevredigende taak kon genereren. Het was zoals beschreven op de verpakking: een spel waarin je letterlijk met een zwaard door gepixelde gras snijdt en een passief inkomen uit gewassen, edelstenen en andere landbouwkanonnen gebruikt om je achtertuin en de messen die het vullen uit te breiden. Gaf het zogenaamde Game of Grass meer dan dat? Nee, niet echt — maar het blies het kijken naar verf die droogt uit het water, dat is zeker.

Het begon allemaal met een kleine toewijzing en een soort van ondervoede grasveld — een nogal deprimerend gezicht dat niet veel serene details bood, dat geef ik toe. Maar na een paar langverwachte kapsels begon het te transformeren in iets anders — een groter veld, met grotere handen vol gras en de kans op een betere, gezondere tuin met driemaal zoveel gewassen en meer bomen om natuurlijke zeldzaamheden te produceren. Een uur of zo later had ik alles; ik had een zelfvoorzienende toewijzing gevestigd die belachelijk grote hoeveelheden gras kon produceren en genoeg geld om betere wapens voor het knippen te betalen. Ongeveer twintig minuten later vroeg ik me een vrij eenvoudige vraag af: Wat was de zin? Ga maar verder met de tijd en ik heb nog steeds geen antwoord op die vraag. Ga figuren.

Ik heb de afgelopen paar uur mijn hersens gepijnigd om te proberen te begrijpen of het de moeite waard was om de tijd die ik eraan besteedde. Eerlijk gezegd denk ik niet dat het dat was. Of was het dat?

Als het kijken naar gras… drogen?

Game of Grass heeft een enorm bevredigende gras-snijden gameplay ervaring — wat vreemd is, gezien het is, letterlijk, een spel dat zijn hele wereld rondom, je weet wel, gras centreert. Laat ik zeggen dat het niet echt om de bomen heen draait (bedoeld als grap); als het al iets doet, sniijdt het recht door naar het doel en legt al zijn gereedschap op de werkbank in de eerste twee minuten. Ik kan dat niet afkeuren; het is beter om te weten waar je jezelf in begeeft dan om een heleboel jargon over mogelijke resultaten of irrelevante details te krijgen. Het is een spel over gras snijden en gebruiken van dat gras om te groeien — je raadt het al — meer gras. En als je je afvraagt of dit een idee is die goed vertaalt naar een videogame — eh, het doet dat een beetje, irritant.

Ik neem aan Game of Grass fungeert als een idler game, voornamelijk vanwege het feit dat het nog steeds nieuwe manieren vindt om je rijkdom te vergroten, zelfs als je niet actief bezig bent met het snijden van koolstamppot en andere vrolijke groene lekkernijen. Bijvoorbeeld, als je erin slaagt om dingen zoals paddenstoelen of bomen te planten, zal je, met de tijd, edelstenen en vruchten produceren, waardoor je de kans krijgt om nieuwe wapens te ontgrendelen en je tuin uit te breiden om meer gras aan te trekken. En dat is alles wat je hier doet: rijkdom vergaren om een bloeiende tuin te creëren. Is er een zin in? Absoluut niet. Dus vertel me, waarom koos ik ervoor om langer dan nodig te blijven?

Banden doorsnijden

Game of Grass is een van die soorten spellen — een spel dat je jezelf doorheen worstelt om twee uur ‘s ochtends, je afvragend waar het allemaal misging, terwijl je je bewust bent van je vooruitgang in een poging om de absurde hoeveelheid moeite die je erin gestopt hebt te rechtvaardigen. Dat gezegd hebbende, is er een leuk klein spel hier, vreemd. Het is een beetje als je typische idler sim; het maakt late-game voordelen veel meer waard dan ze eigenlijk zijn door het introduceren van hapklare incentives om je reizen te stimuleren en je te dwingen om op dezelfde route te blijven. Met een nieuwe wapenupgrade hier, of een omzetverhogende edelsteen daar, geeft het je een reden om door te gaan. Maar net als alle idler sims, eindigt het in een anticlimax. Geen echte verrassing daar, eerlijk gezegd.

Ik zal mijn handen opsteken en zeggen: het snijden van gras en het verdienen van beloningen is ongelooflijk bevredigend. Het is een makkelijke baan die de rekeningen betaalt. En ik neem aan dat het ook helpt dat het ook een pixel-geactiveerde hel voor je ogen biedt om naar te kijken terwijl je doelloos in het landschap snijdt. De optie om “prestige” te hebben is ook een vrij goede gimmick, zelfs als het je progressie terugdraait en je dwingt om opnieuw te beginnen met een schone lei. Met meer buffs en upgrades om in de volgende tuin te brengen (en niet te vergeten een continue stroom van bezoekers om de pot te zoeten), geeft het je het gevoel dat je enige vorm van vooruitgang boekt.

Uitspraak

Doorsnijden van Game of Grass is een ongelooflijk zinloze oefening, dat geef ik toe. Maar het is ook een die, irritant, blijft verrassen naarmate je meer tijd besteedt aan het doorsnijden met welke gereedschap je ook maar kunt fabriceren uit de vetste delen van het land. Met een grote selectie aan wapens om te ontgrendelen, grasbladen om door te snijden en een handvol hapklare incentives die variëren van edelsteen-spuwende bomen tot omzetverhogende paddenstoelen om te ontdekken, is het twijfelachtig dat je moeite zult hebben om je handen vuil te maken met Game of Grass. Ik kan niet ontkennen dat, vreemd genoeg.

Terwijl het geen geheim is dat Game of Grass een overbodige uitbreiding is van het idler-genre, is het, zo veel als het me pijn doet om toe te geven, een spel dat daadwerkelijk veel therapeutische voordelen biedt. Het is het soort spel dat je je gemakkelijk mee kunt ontspannen na een lange dag van werken in een andere wereld. Het enige negatieve hier is dat, zelfs met de bovengenoemde voordelen, je nog steeds de meeste inhoud van het spel onder het tapijt kunt vegen in zo weinig als drie of vier uur. Wat betreft de vraag of je denkt dat dit de moeite waard is van de prijs van vijf dollar, is een andere vraag. Hoe dan ook, ik denk dat we het allemaal kunnen eens zijn dat het een geweldige alternatief is voor het kijken naar magnolia-verf die droogt. Of niet?