Empire of the Ants recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch en pc)

Microids gaven Rijk van de mieren, gebaseerd op een gelijknamige roman van Bernard Werber, een eerste poging in 2000. De ontvangst was echter niet zo geweldig, dus de videogame-adaptatie ging een soort hiaat in – tot nu. Met de tweede poging heeft Microids een nieuwe versie van de game gepubliceerd in samenwerking met ontwikkelaar Tower Five. En om te zeggen dat het resultaat een overweldigend succes is, is zo ongeveer de understatement van het jaar. 

Luister, als je je ooit hebt voorgesteld om een ​​mier te besturen in een videogame, dan is dit het. Je voelt je echt als een microwezen dat insecten ziet en bevecht die vele malen groter zijn dan jij. Vlinders zijn niet langer wonderen van de natuur, maar prooien – als je ze kunt vangen. Het overbruggen van grote afstanden kost niet langer een paar schamele stappen, maar sprinten en kronkelen rond bladeren en schors van hout. De hele tijd ervaar je de wereld door de ogen van een mier, met al het andere macro vergroot tot verbluffende beelden. 

Dat is het beste aan het spelen van dit spel. Het is alsof je een natuurdocumentaire beleeft via een videogame; misschien wel de beste manier om echt in het moment te duiken en erbij te zijn. Je kunt begrijpelijkerwijs nog steeds twijfelen om het spel te kopen. Hopelijk is onze Rijk van de mieren De onderstaande recensie helpt om alle spinnenwebben uit uw hoofd te verwijderen.

Denk als een koningin

Rijk van de mieren' verhaal is niet het meest vergezochte, ook al is het spel gebaseerd op een spannende roman. Voor zover ik kan nagaan, heeft het verhaal van de roman heel weinig te maken met wat je in het spel zult ontrafelen. In plaats daarvan neem je de controle over constituent #103,683, en vind je zijn plek in de mierenwereld. De koningin van je kolonie geeft je leiding, die je de taak geeft om je huis te verdedigen tegen indringers en naburige nesten te veroveren om je dominantie uit te breiden. 

Je wordt in feite de commandant van een legioen mieren, en je aantal neemt geleidelijk toe naarmate je meer gevechten ongedeerd doorstaat. Het punt is dat de wereld in Rijk van de mieren is niet de meest vreedzame om redenen die er eigenlijk niet toe doen. Je komt constant vijandige soorten tegen, een behoorlijk gevarieerd aantal typen, mag ik wel zeggen, en voert oorlog tegen ze. Als je niet aan het vechten bent, stuur je mierenverzamelaars eropuit om middelen te verzamelen voor de kolonie. En als je niet aan het vechten bent of middelen verzamelt, nou, dan kun je de adembenemende omgevingen om je heen ingaan en gewoon genieten van de wonderen van de natuur.

Ken jezelf

Allereerst moet u kiezen welke typen units u in uw hoek nodig hebt. Rijk van de mieren heeft een behoorlijke variëteit aan eenheden, variërend van close-quarters units tot ranged combatants en zelfs units die gedijen in ondersteunende rollen. Verderop ontgrendel je nog veel meer units die je selectie uitbreiden met workers, warriors, gunners, super predators en meer. Deze hebben allemaal zulke ingewikkelde details en ontwerpen, die niet alleen variëren in rol, maar ook in uiterlijk en grootte. Toegegeven, gamers met myrmecophobia, of arachnophobia, zullen het waarschijnlijk moeilijk vinden om stil te zitten tijdens de spawnanimaties. 

Als iets, Rijk van de mieren heeft fotorealisme zo perfect onder de knie. Elk klein wezen ziet en voelt er net zo echt uit als een mier die naar je toe kruipt in de echte wereld. En de omgevingen om je heen zitten vol met natuurlijk licht, meeslepende schaduwen en texturen. Het is allemaal zo mooi gedaan dat je het spel bijna kunt pauzeren om screenshots te maken en ze op de muur van je slaapkamer te pinnen. En het feit dat je maar een klein wezen bent dat de verbluffende schoonheid om je heen vanuit een compleet nieuw perspectief ervaart, draagt ​​alleen maar bij aan de algehele charme van het visuele ontwerp. Oh, en de audio is ook behoorlijk verkwikkend. Blijkbaar zijn de tjilpende vogels en ruisende twijgen allemaal vastgelegd in echte Franse bossen. 

Ken je vijand

Hoe dan ook, afgezien van het geflirt over het ontwerp en de audio, is het tijd om de strijd aan te gaan met de naburige nesten om je heen. Naarmate je kolonie groeit, heb je immers meer nesten nodig om dominantie uit te oefenen in de mierenwereld. In het begin zijn je vijanden gemakkelijk te doden met insecten van dezelfde grootte als die van jou. Maar al snel zul je termieten, vuurwantsen, bidsprinkhanen, kevers en allerlei vreemde wezens veroveren. Let wel, ze komen allemaal in golven op je af en zwermen om je heen, zo erg zelfs dat je gedwongen wordt om in een fractie van een seconde te beslissen of je doorzet of je terugtrekt om je wonden te verzorgen. 

Je kunt altijd nog een dag vechten, zodat je legioenen kunnen herstellen op je respectievelijke bases. Maar vergeet niet dat je nog steeds grondstoffen moet verzamelen, dus zorg ervoor dat je wat verzamelaars op pad stuurt om voorraden terug te brengen. Samengebonden, Rijk van de mieren' gameplay werkt wonderwel goed. Ik bedoel, natuurlijk, tijdens gevechten hoef je alleen maar de eenheden te selecteren die je in de strijd wilt gooien en dan achterover te leunen terwijl ze hun handen vuil voor je maken. Van tijd tot tijd hebben ze echter jouw hulp nodig om ze extra buffs te geven. Deze moeten fysiek worden opgespoord op de basis en worden afgeleverd bij de betreffende eenheden. Ze kunnen behoorlijk essentieel zijn om gevechten te winnen, omdat sommige buffs bieden die net zo krachtig zijn als snellere beweging, beschermende schilden of het regenereren van gezondheid. Of ze kunnen de vijand zelfs debuffen, waardoor ze vatbaarder worden voor schade.

Plichtsbesef

nog steeds, Rijk van de mieren bereikt nooit het diepgaande aanpassings- en strategische niveau van bijvoorbeeld Company of Heroes. De gevechten zijn uiteindelijk eenvoudig genoeg om op te pakken en te spelen, vooral op de controller die vaak heeft geleden in het real-time strategy genre. Elke nieuwkomer in het genre zal hier een geweldige tijd hebben, terwijl veteranen zullen genieten van de verandering van tempo. Ik denk dat de positieve afweging is dat er nooit echt een militaire RTS is geweest waarin je hele legers mieren commandeert. Het klinkt krankzinnig, maar de gameplay werkt als een tierelier en sleept je steeds verder mee in een spannend gevechtssysteem. En de beelden blijven altijd aangenaam, met zelfs drama's zoals vliegende mieren en ledematen die van getroffen lichaamsdelen worden gerukt. 

Ondanks de vloedgolf aan activiteit op het scherm, terwijl mieren het opnemen tegen termieten en een heleboel andere soorten, blijft de performance zo soepel. Je ervaart bijna nooit bugs of framerate drops, zelfs niet in de meer solo-missies, waar #103,683 op eigen houtje de wereld gaat verkennen. Je sprint over ongelooflijk gedetailleerde blaffen en springt tussen bladeren. Dit zijn de eenvoudigere platformgedeeltes die je in singleplayer zult spelen. Het platformen kan soms inconsistent zijn, waarbij de besturing niet zo soepel verloopt als in alle andere gameplay-gebieden. En sommige missies kunnen saai aanvoelen, zoals de jacht op vlinders en zo. Dit zouden leuke dingen moeten zijn om te doen, maar er voelt iets mis met de uitvoering ervan. 

Drie is een menigte

Dat is waar multiplayer komt binnen. Ja, als je je kunt voorstellen dat het waar is, kunnen jij en je vrienden legers mieren besturen in gevechten, waarbij ze tegen elkaar strijden. Of het nu in PvP, ranked 1v1 of drie free-for-all matches is, Rijk van de mieren laat je tegen vrienden of AI spelen. En de multiplayer-gameplay is net zo leuk, met vergelijkbare soepele bediening en makkelijk te leren, moeilijk te beheersen wedstrijden. 

Vonnis

Rijk van de mieren is een verrassende toevoeging aan de gamescene. Het geeft spelers die altijd al als mier hebben willen spelen de kans om de wereld te ervaren vanuit een microlens. De verandering van perspectief, met bomen die boven je zweven, brengt een opwindend gevoel van opluchting na een lange dag. Het is een ontspannende ervaring om over gedetailleerde schorsen te sprinten en van bladeren af ​​te springen. Dit alles wordt omgeven door een indrukwekkend fotorealistisch scherm. Microids heeft echt elk grammetje van de goedheid van Unreal Engine 5 eruit geperst om een ​​verbluffende en prachtige game te publiceren. 

Het is zo verbluffend dat je het zou kunnen verwarren met een echte natuurdocumentaire. Dit draagt ​​ook enorm bij aan het tot leven brengen van de gevechtsschermutselingen. Golven mieren die erop af zouden gaan, hadden gemakkelijk een chaotische puinhoop kunnen worden. Maar Tower Five heeft alle activiteit op het scherm weten te weerstaan ​​en levert nog steeds een hoogwaardige ervaring met vlekkeloze prestaties. Je ervaart bijna nooit bugs of framerate-drops. Bovendien werkt de controller verrassend goed, wat niet altijd gemakkelijk is om te bereiken met games van het RTS-genre. 

Dat gezegd hebbende, vind je het gevechtssysteem misschien iets te simpel. Er zijn minder aanpassings- en strategische elementen om mee te worstelen, tenminste vergeleken met de likes van Company of Heroes. De singleplayer-missies missen ook spanning en plezier. Het najagen van voedsel en platformen door takjes en bladeren zou een stuk leuker moeten zijn dan het nu is. Hoe dan ook, wat Rijk van de mieren mist aan diepgang en strategie, maar dat maakt het goed met makkelijk te leren mechanica en verbluffende gevechtsanimaties. Het klinkt nauwelijks genoeg, maar de visuele en geluidsscores zijn echt zo goed – zo niet perfect.