Kat uit de Hel Review (Xbox Series X|S)

Ik kon zien hoe het licht uit haar ogen doofde — de ooit aanvaardende pupillen van een oude vrouw die hield van haar katachtige vriend met heel haar hart. Het deed me pijn om haar naar een donkere plek te trekken, maar op dat moment kon het me niet schelen om haar appeltaarten of netjes geplaatste kast met dure porseleinen borden te zien. Ik wilde mijn klauwen in alles zetten, zelfs als het betekende dat ik een zwakke pensioenetrester liet lijden aan een hartaanval in een vlaag van woede. Ik had geen motief; ik had alleen een onstilbare behoefte om chaos te zaaien zonder enige reden. Ik had het kunnen laten, en ik had waarschijnlijk een hele woning kunnen voorkomen van instorten. Maar dat zou niets veranderd hebben. De schade was al aangericht, en ik leefde alleen maar naar mijn reputatie als de liefdevol ondeugende Kat uit de Hel.

Ik probeerde een loyale metgezel te zijn voor de oude verzorger, maar het was gewoon niet de moeite waard. En dus, in plaats van me te concentreren op domme kleine ongelukjes, besloot ik de lat een beetje hoger te leggen. Ik smeet een bord kapot, en alsof ik het feit aanvaardde dat ik langzaam mijn morele kompas aan het verliezen was, at ik bijna alle vis in de tank op. Terwijl ik die ooit vruchtbare relatie met een pensioenetrester aan het vernietigen was, kon ik voelen hoe de atmosfeer veranderde. Oma begon langzaam te beseffen dat ik geen schattig huisdier was, maar een vreselijk wezen dat een hele wereld ongevoelig kon ontmantelen en nooit schuldig zou voelen over het feit. Zodra ik dat eenmaal aanvaard had, ging ik met de stroom mee. De wereld kon in brand staan, maar het kon me niet schelen om de rook, of zelfs dat ze een pensioenetrester haar longen aan het ontvlammen waren.

Kat uit de Hel draagt zijn hart op zijn mouw als een eenvoudig maar bevredigend first-person chaos simulatiespel. Als de kat in dit aardverwoestende universum, hebt u de kans om hellevuur over een oude vrouw te regenen op elke manier die u nodig acht. Het enige caveat is dat hoe meer u vernietigt, hoe bozer uw mens zal worden. Met andere woorden, u heeft een soort evenwichtsoefening. Simpel gezegd, moet u bepalen hoe ver u kunt gaan voordat u een kleine oude dame over de rand duwt, zowel mentaal als fysiek. Het is Buckaroo met een katachtige twist, eigenlijk.

Terwijl er geen overkoepelende doelen zijn om over na te denken, biedt het spel u wel een heleboel overbodige opties om te verkennen. Bijvoorbeeld, in elke kamer hebt u tientallen interactieve decorstukken, die u allemaal kunt beschadigen om enige vorm van schade aan het huis toe te brengen. Terwijl u deze razende taken uitvoert, leert uw verzorger langzaam om zich aan te passen aan uw ondeugende gedrag. Een geduldsmeter neemt toe, en voordat u het weet, vindt u uzelf niet alleen vis aan het opeten, maar ook schichtig rondlopend op de vloer om te voorkomen dat u door een pensioenetrester geraakt wordt. Het is een eenvoudige setup, dat geef ik toe, maar zoals met alle dingen, is het ook een heleboel plezier om uzelf aan te onderwerpen voor de korte tijd dat u erin investeert.

Om een klein leugentje te vertellen, Kat uit de Hel heeft een doel, maar het is niet essentieel voor de persoon om het te voltooien om van de algehele ervaring te genieten. Voor de sake van context, gaat het als volgt: een nieuwe kat arriveert bij de deur, en het is aan u — de boze — om ervoor te zorgen dat ze worden weggestuurd. Hoe u dat doet, is helemaal aan u. Gaat u de kattenbak omverwerpen als ze midden in de act zijn en dan de schuld geven, of gaat u een paar borden kapotmaken terwijl ze langslopen, net buiten het zicht van Oma, om aandacht te trekken? Er is veel om over na te denken, maar u snapt het punt. Als u niet op uw eigen houtje chaos zaait, dan bent u eigenlijk een slimme val aan het zetten om een rivaliserende kat in het vizier te krijgen.

Hoewel Kat uit de Hel niet het langste spel ter wereld is (dertig minuten zou genoeg moeten zijn om het in zijn geheel te voltooien), heeft het spel wel een zekere mate van replay-waarde. Met een vrij grote woning en een heleboel verschillende decorstukken om mee te werken, kunt u best terugkeren en experimenteren met alternatieve methoden om de verstandigheid van uw verzorger af te breken. Of u wilt terugkeren en het allemaal opnieuw doen, is een andere vraag, en een die waarschijnlijk sterk zal fluctueren afhankelijk van uw stemming en wat u plezier noemt.

Laat het zo zijn dat, als u zelfs maar één grappig bot in uw lichaam heeft, dan zou u Kat uit de Hel moeten kunnen waarderen voor wat het is op het eerste gezicht. Gegeven, het is geen geweldig spel, maar voor een paar euro, zal het u zeker iets geven om over te glimlachen. Misschien is het beter om niets meer te verwachten dan dat.

Oordeel

Kat uit de Hel is een chaos-simulatiespel dat, hoewel het niet briljant is in termen van technische details, een heleboel onschuldig plezier en overbodige drama naar de kattenbak brengt, met zijn onzin en algemene premisse als tegenwicht voor een anderszins kale katten-ervaring. Om het de beste kattenspel op het schoolplein te noemen, zou een overdrijving zijn, aangezien het op een aantal cruciale gebieden tekort schiet, zoals in zijn vermogen om een langdurige campagne te creëren met genoeg sappige details om u terug te laten komen voor een volgende rampage. Toch doet het wat het zegt op de verpakking, en voor sommigen is dat genoeg om de aankoop te rechtvaardigen.

Als u uw innerlijke kind kunt omarmen en van de kleine dingetjes kunt genieten die niet te serieus nemen, dan zou u uw geld waard moeten kunnen krijgen in Kat uit de Hel. Als u echter op zoek bent naar een directe afstammeling van Stray, dan zou ik u aanraden om uw tijd te nemen en te wachten tot een andere kattenbak om uw poten in te zetten.