Bouwers van Egypte Review (PC)

Neem een kijkje bij elke historische city-building game van de afgelopen tien of twintig jaar, en je zult uiteindelijk merken dat je in een rabbit hole terechtkomt die altijd leidt naar een van de twee geliefde IPs: Immortal Cities: Children of the Nile, of Pharaoh. Het is tussen deze twee geliefde whirlpools van eeuwige voorspoed dat Strategy Labs’ laatste sandbox sim, Bouwers van Egypte, zichzelf probeert te bewijzen als de volgende beste geestelijke opvolger van het tijdloze duo. In tegenstelling tot zijn gekozen invloeden, besluit Strategy Labs’ era-centric sandbox sim om het wiel opnieuw uit te vinden door verse en ogenschijnlijk moderne ontwerptechnieken te implementeren, die dienen als de collectieve basis voor het spel zelf. En het werkt — tenminste, voor een korte periode voordat de barstjes uiteindelijk beginnen te verschijnen, wat we straks in meer detail zullen bespreken.

In een laatste poging om een moderne relieken uit de zandput van eeuwigdurende city-building liefdesbrieven op te graven, vond ik mezelf aan boord van Bouwers van Egypte, een spel dat, voor zover ik kon zien van de royale collectie bouwbare structuren en economische stimulansen, het volgende zou zijn waar ik spoedig mijn thuis zou noemen. Met die vertrouwde behoefte om te bouwen aan de grenzen van de Nijl en een nieuwe frontier voor Egypte vorm te geven, zette ik me aan het roer, nieuwsgierig om te weten of ik het in me had om geschiedenis te schrijven.

De Nieuwe Nijl

Mijn eerste indrukken van Bouwers van Egypte waren niet geweldig, dat geef ik toe. Het was niet vanwege het gebrek aan objecten, decoratie of bouwbare bezienswaardigheden, bedoel ik; het was de pure onhandigheid van de UI zelf, die meteen duidelijk maakte dat, ondanks zijn beste pogingen om me op een pad van rechtvaardigheid en voorspoed te duwen, ik spoedig zou worden geconfronteerd met een ondoordringbare golf van slordige mechanismen en halfbakken tutorialsegmenten. Het was tijdens die openingsgedeelten — het initiële grondplanperiode waarin uw enige grote doel is om de basis te leggen voor uw nederzetting — dat ik snel begon te zien dat er problemen waren met het proces.

Op een vrij eenvoudige manier vraagt het spel je om een structuur neer te zetten in een specifiek gebied, wat, op zijn beurt, je burgers in staat zal stellen om binnen te trekken en te floreren in hun respectievelijke wijken. Het probleem is, zelfs als je volgt deze richtlijnen, zijn ze nooit correct, wat de tutorial niet alleen verwarrend maakt, maar ook irritant redundant. Als je bijvoorbeeld de instructies tot de letter volgt, zul je nog steeds, vreemd genoeg, tegen verschillende problemen aanlopen die enige onuitgesproken advies vereisen om te verlichten. En, eerlijk gezegd, dit kan heel goed de manier zijn waarop het spel werkt, maar het feit dat zelfs de tutorial niet weet hoe het je de basisbeginselen kan leren, zegt veel over zijn gebrek aan competentie en systematische integriteit. Maar, als je blijft houden, zul je uiteindelijk beginnen om zin te maken van zijn defecte logica. Geen geweldige start, echt.

De Zandbak

Bouwers van Egypte trekt aan veel van dezelfde draden als zijn concurrenten, in de vorm dat elke wijk zijn eigen behoeften heeft voor economische groei. Als je bijvoorbeeld een burger toewijst aan een huis, moet je ook andere factoren in overweging nemen, zoals waar de dichtstbijzijnde werkplek is, evenals of ze hun individuele behoeften zullen hebben om bij te dragen aan de ontwikkeling van de Nijl. Helaas wordt een groot deel hiervan niet aan je uitgelegd, noch is er een optie om te leren zonder jezelf te onderwerpen aan eindeloze trial-and-error-shenanigans. Het helpt ook niet dat de NPCs de basisvaardigheden missen om je inspanningen te helpen om je huis te verbeteren. Simpel gezegd, de burgers worstelen vaak om te begrijpen hoe ze hun taken moeten uitvoeren zonder hun weg te verliezen of hun doel te vergeten, vreemd genoeg. Weer, niet geweldig.

Bouwers van Egypte is een zandbakspel dat een enorme hoeveelheid tijd, zweet en volharding vereist om de basisbeginselen van het bouwen van een functionerende samenleving die op eigen kracht evolueert, te begrijpen. Het is de tijd tussen de voorlopige stadia en de latere hoofdstukken die moeilijk blijkt te zijn, omdat het zelden zijn hand uitsteekt om je door de bewegingen te leiden of je een tutorial biedt die verteerbaar en structureel solide is. En het is niet alleen het bouwen dat een probleem blijkt te zijn; de valuta — brood — en de import- en exportaspecten zijn ook problematisch en nogal temperamentvol. Het probleem hier is dat, hoezeer het spel belooft om een fantastisch eindspel te leveren, het de daadwerkelijke reis naar dat punt niet veel plezier maakt — en dat is jammer, omdat ik dolgraag de horizon zou hebben willen uitbreiden en de uitgestrekte hoeken van Egypte zou hebben willen verkennen.

Van Botten tot Blokken

Vanuit een grafisch standpunt heeft Bouwers van Egypte een verrassend veel te bieden, zolang je maar over het gepixelde water en de houten personages heen kunt kijken. Ik zeg niet dat het een mooi spel is, maar het vangt zeker de kloppende hartslag van een periodiek tijdperk dat zowel thematisch correct als visueel aantrekkelijk is. Op die noot kan ik niets vinden om aan te porren; de audiovisuele componenten zijn niet echt een probleem, maar misschien is dat omdat ze overschaduwd worden door een aanzienlijke hoeveelheid mechanische tekortkomingen. Of, het is mogelijk dat, als ik naar het product als geheel kijk, ik zou worstelen om zin te vinden in het bekritiseren van de ondergemiddelde visuele effecten. Dat is geen groot probleem, dus ik ben bereid om het te parkeren. Nou, voor een korte periode, tenminste.

Natuurlijk is het niet allemaal doom en gloom op de Nijl; in feite biedt Bouwers van Egypte een zorgvuldig gecreëerde rags-to-riches-campagne met veel bijquests, economische beloningen en tijdgerelateerde inhoud om je te houden tijdens de initiële secties van het wereldbouwproces. Toegegeven, veel van deze dingen zouden baat hebben bij wat extra TLC, maar gezien het feit dat het spel voortkomt uit een onafhankelijke ontwikkelaar die de moed heeft om grote verbeteringen aan te brengen in de innerlijke structuur van de blauwdruk, kan ik niet anders dan de toewijding aan het project prijzen. Weer, er is nog een redelijke weg te gaan voordat het de top van de piramides bereikt en zijn identiteit vindt, maar voorlopig is het nog steeds een Open Beta in vermomming, en ik zal bij die consensus blijven totdat de passende tweaks hun weg hebben gevonden in de hoofdstructuur.

Uitspraak

Bouwers van Egypte heeft duidelijk de bedoeling om het wiel van historische city-building games opnieuw uit te vinden door enkele nieuwe, ogenschijnlijk janky en saaie UI-elementen, toe te voegen aan de bestaande architectonische blauwdruk van het geliefde genre. Helaas, vanwege een combinatie van kapotte tutorials, halfbakken HUD-functies en een verbluffende hoeveelheid houten burgers, draait dat wiel niet in zijn huidige staat, noch doet het de koninkrijk van moderne city-building games een greintje recht, om zo te zeggen. Het is een treurige zaak, ook, omdat het spel het potentieel heeft om iets veel groters te zijn, maar het is vanwege verschillende onvolledige fixtures dat de liefdesbrief aan Pharaoh net dat beetje te kort schiet in vergelijking met zijn verouderde en, laten we eerlijk zijn, veel superieure tegenhangers.

Misschien Bouwers van Egypte had moeten worden gelanceerd als een Open Beta, of zelfs als een Early Access-versie, als het alleen maar was om de backlash te voorkomen die zich als een wild vuur zou verspreiden in de nasleep van zijn recente debuut. Als, zeg, het werd gelanceerd met een onmetelijke hoeveelheid problemen, dan zou ik geen probleem hebben om ze aan te wijzen en terug te keren op een later tijdstip om een iets completere versie van hetzelfde product te spelen. Helaas is dat niet het geval hier; het is een kapot spel van begin tot eind, en als zodanig heeft het dringend een aanzienlijke overhaul nodig om te voldoen aan de minimumeisen van een volledig functionele city-building zandbak. Heeft het de capaciteit om het gewenste resultaat te bereiken? Absoluut — maar niet zonder de toegevoegde hulp van talrijke hotfixes en verbeteringen. En daar note, zal ik het parkeren, tenminste totdat het een manier vindt om genoegdoening te bieden voor zijn fouten.