Bendy Series Review (Xbox, PlayStation, Nintendo & PC)

Bendy is een soort Rorschach-test, omdat het openlijk een flipboek van inktvlekken en krabbels laat zien, en dan vraagt het u, de drager van de pen zonder illustratieve ruggengraat om uw perceptieve gedachten te wassen, om de waarde ervan te ontcijferen, de subliminale context en, meer in het algemeen, de relatie met uw innerlijke monologue. Het belangrijkste verschil hier is natuurlijk dat de inktvlekken en teerachtige wateren geen statische afbeeldingen op een pagina zijn, maar actieve, levende geanimeerde personages met een troebele geweten en een vals gevoel van behoren in een wereld die geen extra ruimte heeft in het schetsboek. De inkt vertelt een verhaal — maar het geeft u ook de illusie dat u veel veiliger bent dan u eigenlijk bent. De inkt is een handlanger, maar het is ook een demonisch wapen dat maar één kleine morsing nodig heeft om te temperen. Maar dat is gewoon Bendy, in een notendop: inktbesmeurd raadsel met een vleugje ouderwetse horror en enkele gemengde infusies van Bioshock.

Om het makkelijker te maken om te begrijpen, is inkt niet slecht; het is een mengsel van goed en kwaad, met enkele vlekken op de pagina die moreel twijfelachtig zijn, en enkele die ronduit onderdrukt zijn en pleiten voor de kunst van wraak. De serie zet u echter niet op de fence met een van de twee inktfacties; het trekt u in de verwrongen gangen van een oude animatiestudio als een zwervende individu, en het vertelt u dat, om te ontsnappen aan een eeuwigdurende conflict tussen levende schetsboekmascottes, u moet reizen naar de innerlijke werking van een animatie-titaan en voorkomen dat een inktmachine zijn invloed verspreidt over meerdere wijken. U weet niet altijd waarom u er bent, of zelfs wat het is dat u probeert te bereiken veel van de tijd. Nee, alles wat u weet is dat de inkt prominent is, en dat er een demon met een godcomplex rondwandelt in de gangen van een droomachtige wereld van sepia-vlekken en teerachtige stoffen.

Van Inkt en Demonen

Hoewel Bendy zonder de gave van context in feite een uitstekende job doet om de basis te leggen voor een origineel idee met alle benchmark-elementen van een cartoon uit de jaren 30, compleet met de vreemd vertrouwde witte handschoenen en grimassende mascottes, koolstoflandschappen en huiveringwekkend herinnerende kostuums die u misschien vindt in een vintage doos. Ik denk dat, als er iets is, het zijn plaats vindt ergens tussen een ouderwetse cartoon en een modern puzzel-horror spel — een middenklasse die, voor zover ik weet, nog niet veel is verkend. Het is een beetje Bad Cheese, een beetje Bioshock, en net een beetje Poppy Playtime. Maar het is ook veel meer dan dat; het is een unieke serie die veel doet om zijn beste facetten te verlichten, met een originele roster van personages, en niet te vergeten een verse setting om zijn aantrekkingskracht te verbreden als een experimenteel stuk kunst. Maar meer daarover later.

Voor het grootste deel speelt Bendy zich af als een traditioneel first-person puzzel-horror, met melee-gevechten, achtervolgingen en omgevingspuzzels die ongeveer negentig procent van elk hoofdstuk consumeren. Denk Bioshock, maar vervang de ondergelopen metropolis voor een animatiestudio, en misschien de ADAM-gebrekkige splicers voor inktmonsters, en u zou een vaag idee moeten hebben van waar we het over hebben. Dat, in het kort, is de basis waarop de serie zijn verhaal bouwt en zijn gameplay construeert. En weet u wat? Zelfs met enkele opvallende overeenkomsten en duivenhokken die hetzelfde nexus delen als andere opvallende IPs, is het feit dat er een ongelooflijk veelbelovend blauwdruk is met veel potentieel.

Inktvlekken & Vlekken

Terwijl Bendy niet veel intense ontmoetingen met de beroemde InktDemon biedt, noch spannende achtervolgingen die u op uw achterste benen kunnen houden over de loop van zijn relatief korte campagnes, maakt de serie toch een verrassend goed actiegericht verhaal met veel solide momenten. De combat, hoewel een beetje voor de hand liggend en herinnerend aan Bioshock’s elementair geladen palet, is veel plezier om doorheen te werken, net als de puzzels en zijmissies die een enorme chunk van elke iteratie maken. Gegeven, het is niet zozeer een volledig horror als het een experimentele actieserie is met de occasionele schrik, maar dat is geen groot probleem. Echter, om het een horror te noemen, zou een beetje van een overdrijving zijn; het is een knik naar verontrustende animatie, maar dat is zo ongeveer het einde.

Uitspraak

Bendy levert alle vlekken en oneffenheden van een origineel schetsboekanthologie met zijn herinnerende Steamboat Willy-achtige elementen en een klassiek gecreëerd, maar verrassend complex ontwerp dat teruggaat naar de gouden eeuw van Bioshock. Behalve een handvol “geleende” ideeën, heeft Bendy and the Ink Machine meer of minder de infrastructuur om zijn eigen identiteit te verheffen als een zelfstandige horrorserie met alle noodzakelijke nostalgievoer, om zo te zeggen. En ik hoop echt dat het zijn beeld blijft propelleren, want het heeft de organische wortels van een franchise met een enorm lange houdbaarheid, evenals de morele steun van zijn fanbase om zijn pen nat te houden en zijn inktfles vol.

Om een lang verhaal kort te maken, als u “ongewone” mascotte-horrors leuk vindt die neigen naar eeuwenoude esthetiek en vintage-animatietropen, dan is de waarheid dat u waarschijnlijk geen andere anthologie vindt die de collectieve essentie zo goed vastlegt als Bendy. Het doet misschien niet veel voor u als u actief op zoek bent naar een overtuigend verhaal met alle twists en turns van een A-lijstactiethriller. Dat gezegd hebbende, met enkele kwaliteitsmascottes en goed georkestreerde schrikmomenten, provocerende puzzels en een houterige, maar vreemd effectieve combatsysteem, brengt het een goed bedrag naar de tafel voor u om over na te denken. Het is niet de beste horrorserie die u ooit zult spelen, maar het is zeker een van de meest memorabele — en dat zegt iets.