AsHes Review (PC)

Als je ooit zin had in een duik in de schemerige wijken van een verlaten streek die overwegend kwaadaardig en slechtgezind is, wacht dan tot je een hapje hebt genomen van AsHes—een co-op survival-crafting sandbox die, als je het kunt geloven, centraal staat in de donkerste diepten van een Onderwereld geïnspireerd door Chinese mythologie. Dat klopt, het dodenrijk klopt aan, en het roept hen die een sterk hart hebben voor doelloos hakken, speuren en bouwen om een duik te nemen in zijn bloeddoorweekte wateren. En als dat klinkt als jouw idee van een goede tijd, dan wil je misschien een paar van onze waarschuwingen overwegen voordat je een comfortabel paar schoenen aantrekt en ermee aan de slag gaat.

Om het volkomen duidelijk te maken, AsHes is nog niet lang beschikbaar in zijn Early Access-staat, wat betekent dat we, hoewel we wel een aanzienlijk deel van zijn actieve materiaal kunnen aanraken, geen volledig beeld zullen kunnen vormen totdat de ontwikkelaar de laatste losse eindjes heeft opgeruimd. Desalniettemin, als je nieuwsgierig bent om iets meer te leren over de recent uitgebrachte, hel-gecentreerde sandbox-survival sim, lees dan vooral verder.

Ashes to AsHes

In de kern is AsHes een singleplayer- en multiplayer survival-crafting game, en eentje die voor het grootste deel vertrouwt op Chinese folklore en fantasie om zijn web van verhalen en algemene sfeer te creëren. De game, hoewel overwegend bedekt met verschillende lagen van ondoorzichtige elementen en schaduwgetinte kleuren, speelt zich af in de ogenschijnlijk dorre biomen van de Onderwereld—een verontrustende plek die toevallig een heel netwerk van gevallen geesten herbergt, zowel goed als slecht. En het is binnen deze wereld dat jij, de beheerder van verloren verhalen en erfenissen, de geheimen van het verleden moet ontrafelen, terwijl je leert hoe te overleven in de onderbuik van het vergeten vagevuur. Op een vergelijkbare manier als, bijvoorbeeld, Valheim, zie je tijdens de reis die je onderneemt in AsHes jezelf geleidelijk een selectie van fascinerende verhaalgedreven momenten en monochrome regio’s doorklieven, die allemaal op een vreemde maar merkwaardig boeiende manier eer bewijzen aan de oude folklore van de Chinese mythologie. Zeker, het is een horror, en het draagt zulke tropen duidelijk zichtbaar op de mouw. Echter, om te zeggen dat het een enge sandbox-proef is, zou niet helemaal accuraat zijn, aangezien het regelmatig nogal lachwekkende scenario’s oproept—wiebelige bomen, knullige AI, en een aanzienlijk gebrek aan context voor de game in het algemeen. Maar men zou eerlijk kunnen beweren dat dit slechts muggenzifterij is om iets te vinden om op af te geven—en ik zou bereid zijn het daarmee eens te zijn, ware het niet dat de game, ondanks al zijn positieve kanten, wel enkele halfbakken momenten kent.

Crafting for Corpses

Als een typische survival-crafting game met een hart voor clichés, worden de missies die je in deze wereld tegenkomt grotendeels gedreven door de keuzes die je onderweg maakt. Gelukkig is er wel een gevoel van lineariteit tussen de aangepaste plotpunten en geïmproviseerde scenario’s, hoewel ik niet zou zeggen dat het een essentieel onderdeel van de puzzel is, om zo te zeggen. Nee, AsHes is, bij gebrek aan een beter woord, een sandbox-game, met alle gebreken van dien, en dus, hoewel er verschillende verhalen zijn om te ontvouwen terwijl je vordert door de verwrongen biomen van de Onderwereld, is het verhaal, werkelijk, wat je maar wilt dat het is. En om eerlijk te zijn, dat gevoel van vrijheid is deels de reden waarom ik me er meteen toe aangetrokken voelde; het gaf me een optie, en, net als Valheim, bood het me de gelegenheid om op mijn eigen vrije wil te verkennen. Nou ja, soort van. Om verder uit te wijden over het bovenstaande, AsHes kan een mengeling van dingen zijn, of het nu een open canvas is waarop je je wildste creaties kunt schilderen, of een excuus voor jou om de confrontatie aan te gaan met de geesten die zijn uitgestrekte open corridors bevolken. Met dit alles komt echter één groot probleem: het gebrek aan context, of simpelweg het feit dat er niet altijd een doel is om naartoe te werken tenzij je er meteen vanaf het begin een hebt vastgesteld. En dat is het ding met dit soort games: je moet soort van een vaag begrip hebben van hoe elk radertje in het wiel werkt, anders zou je zomaar kunnen ontdekken dat, wegpunt of niet, vooruitgang een beetje lastig kan worden. Maar nogmaals, er is hier een verhaal te bevatten—dus het is niet zo ingewikkeld als zijn tegenhangers. *kuch* Valheim.

Life Underground

AsHes is een heel, heel donkere game—tot het punt dat het bijna onmogelijk is om te ontcijferen wat je eerder pijn zal doen en wat eerder wat minder ernstig fysiologisch trauma zal veroorzaken. Onnodig te zeggen dat, voor een game die zijn premisse centraal stelt rond een soort onderwereld, duisternis helaas de dag- en nachtcyclus in zijn geheel is, wat betekent dat je zelfs in de hoogste regionen van de wereld moeite zult hebben een sprankje licht te vinden. Is dat een groot probleem? Niet echt, hoewel het wel de moeite waard is hier op te merken dat, of je het nu leuk vindt of niet, alles vanuit de schaduwen opereert; het is slechts een kwestie van leren hoe je erdoorheen moet navigeren terwijl je naar genoeg grondstoffen zoekt om je eerste veilige haven te vestigen, dat is het probleem. Schemerig verlichte rotsen en spleten daargelaten, is AsHes nog steeds een goede plek om thuis te noemen, want het biedt niet alleen een ruim aanbod aan bouwbare blauwdrukken om door te werken, maar ook een reeks draagbare harnassen en accessoires—armbanden, kettingen en riemen, bijvoorbeeld—om te verzamelen. Aangezien dit inderdaad een crafting-game is, kunnen veel van deze relatief modieuze cosmetica alleen worden vrijgespeeld door langdurig te spelen. Met andere woorden, om fysiek een deuk te maken in de steeds evoluerende catalogus van de game, moet je eerst bereid zijn om een overvloed aan fetch-quests en andere riskante activiteiten te ondernemen. Maar dat is vrijwel te verwachten als het gaat om dit soort crafting-survival games, om eerlijk te zijn, net als het cliché dat je algemene behoeften zoals honger in de gaten moet houden.

Verdict

AsHes, ondanks dat het getrokken wordt naar zijn adolescente wortels, heeft een indrukwekkende verzameling materialen om zich de zijne te noemen—een schoon en eenvoudig mechanisch ontwerp, en niet te vergeten een enorme reeks prikkels voor hen met het geduld om te blijven en zijn mysteries laag voor laag, draad voor draad te ontrafelen. Het is ook dankzij de opname van een multiplayer-modus—een functie die, hoewel grotendeels overbodig gezien het relatief lage aantal spelers van de game—ervoor zorgt dat je gemakkelijk nog een flink aantal extra uren uit een anders eenzame en vaak monotone ervaring kunt persen. Het is jammer dat Yanmo Games niet erg actief is geweest sinds AsHes voor het eerst zijn kop uit het zand stak, want een paar goed geplaatste aanpassingen zouden de reputatie van de game op dit moment zeker veel goed doen. Nogmaals, we bevinden ons nog in de beginfase van de volledige release, dus wie weet? Misschien dat AsHes met de juiste hoeveelheid TLC en toewijding Valheim wel eens volledig van de kaart zou kunnen vegen en het iets zou geven om voor te beven. De rest, zoals ze zeggen, ligt in jullie capabele handen, team.