Aniimo-recensie (Xbox Series X|S & PC)

Aniimo is de soort mok‑en‑dekencombinatie die goed werkt in een omgeving met weinig inzet—in een warm, gezellig en stil hoekje van de wereld waar je even kunt zitten, kunt snuffelen door de pittoreske wijken van een overdadig levendig universum, en kunt dabberen in een tijdloze kunst. Het is geen spel dat streeft naar perfectie, noch is het de grootste van open‑world monster‑verzamel‑avonturen, in dit opzicht. Hoewel het, ondanks de af en toe door monetisatie gekantelde betaalmuur, een verrukkelijk free‑to‑play‑avontuur is dat laat zien hoe belangrijk het is om de conventionele wijsheid van een traditioneel platform te verbannen en het gaspedaal in te trappen voor een toegankelijke gezelligheid. Uiteindelijk, wie wil niet vrolijk rondhuppelen in een idyllische wereld en onderweg een paar beestjes vangen?

Onder een dunne sluier van papperige plotpunten en goed‑tegen‑kwaad‑passages, Aniimo valt op als een perfect geruststellend open‑world monster‑verzamelspel. Met een overvolle personage‑creatiesuite, een gul vormgegeven wereld, en tientallen gouden kansen voor beginnende Pathfinder‑s om simpelweg te baden in het zoete en ronduit majestueuze water van zijn door wezens aangedreven koloniën, Aniimo weet duidelijk wat het is en precies wat het wil bereiken. Het wil je niet uitdagen of tot je grenzen drijven, maar je eerder een kalme en ontzettend charmante scène bieden waarin je kunt leunen op vertrouwde gewoonten en naar eigen vrije wil kunt verkennen.

Nadat je de vreemde betaalmuur hebt afgestoten en Aniimo accepteert voor wat het is—een free‑to‑play open‑world avonturenspel met enorme wezensverzamel‑elementen—zou je geen moeite moeten hebben om ervan te genieten vanwege de eenvoudige genoegens, waar natuurlijk tientallen uit te kiezen zijn. Uiteraard is het niet de eerste van zijn soort die het verzamelen van beestjes in een open‑world setting introduceert. Verdomme, het heeft zelfs veel van dezelfde basisfuncties en voortgangspaden—a bal die je kunt gebruiken om je mollige metgezellen te vangen , een bindingssysteem (of Twining, in dit geval), evenals gevechten, evolutie, en, nou, je begrijpt het idee. Smul maar, Pokémon.

Gelukkig heeft het spel wel een eigen identiteit. Bijvoorbeeld, waar je normaal een badge‑systeem, een lokaal toernooi of een stimulans voor aspirant‑verzamelaars zou vinden om hun zakmonsters te laten evolueren, Aniimo kies voor een ander pad. Helaas ben jij geen overdreven ambitieuze trainer, maar een onderzoeker wiens enige doel is om hetzelfde pad te bewandelen als de titel‑wezens, en om een verhaal opnieuw op te bouwen dat zich buigt naar de “oudsten” en een tapijt van verlegen en onverschrokken kleurrijke bewoners. Je redt niet de wereld, om zo te zeggen, maar je neemt de tijd om te leren, zich aan te passen, en jezelf vertrouwd te maken met een cultuur die, begrijpelijk genoeg, een beetje buiten je comfortzone ligt. Nou, min of meer.

In grote lijnen speelt Aniimo als een casual open‑world avontuur met alle seizoensgebonden versieringen van een schattige verzamel‑avontuur, met twee verschillende biomen om te verkennen—een bruisende stad en een vrolijk groen stuk land—een handvol uitdagingen, een verscheidenheid aan cruciale plotpunten, en een enorme collectie wezens om mee te verbinden. Twining, zoals het in het spel vaak wordt genoemd, biedt je de mogelijkheid om je Aniimo te besturen, hun vaardigheden, sterke en zwakke punten te leren, en in het algemeen met hen te evolueren terwijl je ver en breed op queeste gaat. En gelukkig, met meer dan honderd om te vangen, te ontwikkelen en te documenteren, heb je ook genoeg om vast te leggen. Maar dat is een verzamel‑avontuur in een notendop, en Aniimo leunt sterk op het cliché.

Aangezien Aniimo is een free‑to‑play‑spel, kun je helaas verwachten dat je je deel van “shortcuts” tegenkomt—opties die, trouw aan de geest van een tongue‑in‑cheek betaalmuur, je in staat stellen om het uitbroedingsproces te versnellen, effectievere pods te kopen, en je materiaalslots bij te vullen. Dat gezegd hebbende, hoef je technisch gezien geen cent uit te geven om te verslaan een spel als Aniimo, omdat het alle content op een zilveren schaal presenteert. Maar natuurlijk dwingt het je om een wortel aan het einde van een stok te laten bungelen. Met een beetje geld kun je de lengte van het koord verkorten en, nou, de wortel veel sneller consumeren. Hoewel dat, eerlijk gezegd, van een free‑to‑play‑spel mag worden verwacht.

Over het algemeen is Aniimo een vrij eenvoudig spel om in te duiken en er urenlang in te verdwalen. Terwijl er verschillende plotonderdelen zijn die je dwingen de vlaktes, de bewoningen en het ogenschijnlijk tropische platteland te doorzoeken als Pathfinder—een onderzoeker van Aniimo en hun habitat, in wezen—besteedt een groot deel van je tijd aan het verkennen van de omgeving, het oplossen van af en toe een Sanctum of puzzel, of het deelnemen aan diverse gevechten om een nieuw monster voor je livery te claimen , of om de kracht van Twining te gebruiken om verschillende evolutietechnieken te beheersen. Het is allemaal erg Pokémon‑achtig, en eerlijk gezegd verbergt het zijn inspiratiebron niet.

Visueel gezien is Aniimo een opvallende game die duidelijk veel hart en levendigheid toont in het wereldontwerp, de karaktermodellen en de uitdagingen. Opnieuw doet het vaak een beroep op het monetariseren van verschillende van zijn producten, wat uiteraard uitstrekt tot karaktercosmetica en andere nuttige functies die uiteindelijk je algehele ervaring kunnen verbeteren. Dat gezegd hebbende, zou ik Aniimo niet per se bestempelen als een pay-to-win game. Toegegeven, het dwingt je af en toe met je ogen te rollen, maar het is meer een klein ongemak dan een aanhoudende hoofdpijn.

Al met al is er hier een perfect bruikbare open‑world game die veel goed doet. Ongeacht het monetisatie‑aspect is Aniimo een charmante verzamel‑athon die een heleboel weet te proppen in een tamelijk bekend narratief. Het helpt, veronderstel ik, dat het zich niet simpelweg neerlegt bij de gebruikelijke koekjesvormige elementen van een Pokémon clone, maar in plaats daarvan probeert zijn eigen unieke smaak te creëren via een reeks verschillende verhaallijnen en uitdagingen, personages en wezens. Zelfs met een vrij korte campagne (veertien uur zou voldoende moeten zijn) en een paar gemonetiseerde verrassingen, is er een plezierige game die, mocht je ooit op zoek zijn naar een leuk alternatief voor bijvoorbeeld Palworld of Pokémon Z-A, zeker aan je wensen zal voldoen.

Conclusie

Aniimo past perfect in het veld van critter‑verzamelgames als een stevige, levendige en energieke free‑to‑play open‑world avontuur dat, hoewel nog steeds een voorstander is van af en toe een betaalmuur of door geld aangedreven cosmetica, even charmant als plezierig is om te verkennen. Met een opvallende wereld, een ruime variëteit aan uitdagingen, een overtuigend plot en een hele reeks personages om te ontdekken, vormt het een geweldige toevoeging aan het genre, echt.

Zoals bij de meeste free‑to‑play games, is er vaak iets of twee dat de stemming dempt. Gelukkig vermijdt Aniimo de verleiding om een puur gemonetiseerde game te worden en richt zich in plaats daarvan op de tedere kwaliteiten van een traditioneel RPG. Alleen al om die reden ben ik bereid het het voordeel van de twijfel te geven.