Alle Metro-spellen, gerangschikt 2026

Zelfs met een serie zo opmerkelijk als Metro, zullen er ongetwijfeld zwakkere titels zijn. Dat betekent niet dat de zwakkere titels niet de moeite waard zijn om te spelen. Het eerste spel, Metro 2033, was een knaller en liet ons kennismaken met de hopeloosheid van de mensheid die jarenlang ondergronds overleeft. De angst voor de mutanten en de stralingsgevolgen blijft sterk aanwezig in de latere titels, waarbij Metro: Last Light vertelt een zwakker verhaal, en Metro Exodus herwint de opwaartse lijn met een vrijere verkenning van het oppervlak van post-apocalyptisch Moskou. In afwachting van de komende Metro 2039, heb ik mijn mening over alle Metro spellen, gerangschikt hieronder.

8. Metro Exodus: The Two Colonels

Ik zou de DLC-pakketten eigenlijk niet moeten opnemen, maar wat maakt het uit. Metro-serie biedt behoorlijk aansprekende content, waardoor ze het waard zijn om aan de ranglijst van alle Metro spellen, gerangschikt. Ik zou zeggen dat Metro Exodus: The Two Colonels scoort het laagst omdat het veel korter is. In ongeveer twee uur ben je er klaar mee, en in die tijd richt je je vooral op het verhaal in plaats van op de gameplay. Zoals de meeste DLC’s doen, voegt The Two Colonels voegt meer context toe aan het basisspel. In dit geval krijg je een prequel die de ondergang van de samenleving in de Novosibirsk Metro verklaart.

Je bestuurt kolonel Khlebnikov die door de ondergrondse tunnels reist om zijn zoon Kirill te zien. Onderweg kom je de hindernissen van een leven ondergronds tegen, van straling tot het tegenkomen van mutanten. Die gevechtssegmenten duren slechts kort voordat je weer wordt ondergedompeld in het beklemmende verhaal en de sfeer die de Metro-serie door de jaren heen zo goed heeft geperfectioneerd. Het kan afstandelijk aanvoelen, iets dat Metro Exodus: Sam’s Story wil dit graag verbeteren.

7. Metro Exodus: Sam’s Story

Ook, een DLC-pakket, Metro Exodus: Sam’s Story is aanzienlijk langer en duurt ongeveer zes uur. In die tijd zijn de gevechtssegmenten aanzienlijk langer. En tegelijkertijd heeft het verhaal momenten van reflectie en intrige. Een Amerikaanse marine wordt opgesloten in Moskou na de nucleaire oorlog. Hij sluit zich aan bij Arytom en zijn bemanning in Metro Exodus, maar zodra hun missie eindigt, verlangt hij ernaar terug te keren naar de Pacifische kust en zich te herenigen met zijn familie, als die nog in leven zijn.

Zo breekt Sam zich los van het team en belandt in de door een tsunami verwoeste havenstad Vladivostok, hopend een onderzeeër te vinden die hem naar San Diego brengt. Een groot deel van de inhoud is nieuw, inclusief de gedetailleerde omgevingen en personages die je ontmoet. En dat is de sterkste kant van Sam’s Story. De gameplay is echter ook behoorlijk goed en doet denken aan je stealth- en mêlee-ontmoetingen in eerdere spellen.

6. Metro Awakening

Ik heb hoge verwachtingen als ik aan een VR-ervaring begin, vanwege de baanbrekende belofte van ongeëvenaarde realiteit en onderdompeling. En hoewel Metro Awakening zeker momenten van pure angst en afschrikking heeft, geworteld in de duisternis van de ondergrondse tunnels, kan het een teleurstelling zijn in vergelijking met meer meeslepende VR-ervaringen. Je betreedt het Metro-universum in de huid van een arts die op zoek is naar zijn vrouw. Gruwelijke kruipers en gemuteerde monsters eisen dat je zo stil mogelijk beweegt. De audiovisuele signalen zijn behoorlijk sterk en waarschuwen vijanden voor naderende voetstappen of de doordringende kegel van je zaklamp.

De omgevingen zijn echter niet altijd volledig interactief, wat een belangrijk verkoopargument voor een VR-ervaring is. Bovendien kun je bugs tegenkomen bij het interacten met objecten in de omgeving. Daarnaast kunnen sommige levels repetitief aanvoelen, met steeds weer dezelfde vijanden en gebieden die je al eerder hebt gezien.

5. Metro: Last Light

Metro: Last Light is het tweede deel van de Metro-trilogie. Het vertelt echter ongetwijfeld het zwakste verhaal. Dat betekent niet dat het verhaal zelf niet goed is. Vanaf een punt van verdriet en spijt over het uitroeien van de Dark Ones, begint Artyom aan een hartverscheurende reis op zoek naar verlossing. Het raakt gewoonweg niet zo sterk als het eerste of het derde spel. Een deel daarvan draait om een stille protagonist die berouw zou moeten tonen, maar dit alleen kan doen via dagboeken. Tekst kan maar tot op zekere hoogte de zware emoties van schuld overbrengen.

4. Metro: Last Light Redux

Ik zal ook snel de verbeterde versies opnemen, beginnend met Metro: Last Light Redux. Het is echt hetzelfde spel als Metro: Last Light. Het enige verschil is betere visuals, en dus een betere manier om Metro: Last Light te ervaren.

3. Metro Exodus

Het derde deel van de trilogie is een gedenkwaardige hit binnen alle Metro-spellen, gerangschikt. Het opent het Metro-universum zodat spelers vrijer en opener kunnen verkennen. Hoewel het niet volledig een open wereld is, maakt Metro Exodus gebruikmaakt van een sandbox-levelontwerp, waardoor je speelsessie spannend blijft bij de overgang tussen verkenning en gevechten. Wat dit deel onderscheidt, is dat je de claustrofobische Metro-tunnels die je tot nu toe gewend bent, verlaat en naar het oppervlak gaat, zonder te weten welke gevaren er wachten. Er is moed nodig om vooruit te blijven gaan, en zeker, je kunt de beperkingen van de tunnels en de spanning die ze tijdens gevechten geven missen, maar ik vind het geweldig dat de serie experimenteert met een niet-lineaire opzet die werkt.

2. Metro 2033

De Oekraïense studio, 4A Games had het meteen goed met Metro 2033, door Dmitry Glukhovsky’s Metro-trilogie om te zetten naar een videogame. De studio heeft de sfeer en het ontwerp van de boekenreeks uitzonderlijk goed vastgelegd, waardoor je een aangrijpende versie van post-apocalyptisch Moskou beleeft. Je krijgt een ruwe indruk van hoe het is om in het ondergrondse treinsysteem te leven na een nucleaire oorlog die de aarde overspoelt en in een apocalyptisch einde stort. Pas wanneer je het eerste spel speelt, besef je echt hoe verwoestend het leven ondergronds kan zijn.

Het spel laat je de hopeloosheid van de tunnels ervaren door de ogen van Artyom, die is opgegroeid in het Moskou Metro-systeem. Het zijn niet alleen de verschillende ondergrondse facties die wanhopig zijn en tegen elkaar vechten om te overleven, maar ook bovennatuurlijke mutante wezens die je bij het zien verscheuren. Daarom floreren de stealth-elementen van Metro 2033 wanneer je in de minderheid bent en weinig munitie hebt. Je kunt levels vrijwel stil afronden, maar je hebt ook de mogelijkheid om wat lawaai te maken. Het is waar dat het schietwerk soms verouderd en ineffectief kan aanvoelen in het heetst van de strijd, en dat is oké. Metro 2033’s kracht ligt altijd al in het meeslepende verhaal en de gespannen wereldopbouw.

1. Metro 2033 Redux

En goed, je wilt de verbeterde game-ervaring als je minder gebreken in de graphics en gameplay van Metro 2033. De nieuwe 4A Engine maakt een groot verschil in hoe Metro 2033 Redux brengt het originele spel up-to-date op moderne hardware. Van de verlichting tot de framerates en de algehele visuals, ze zijn helderder, vloeiender en strakker. Het draaien op 60 fps, stabiel op vorige generatie consoles, samen met subtielere gameplay-wijzigingen zoals meer aanpassingsmogelijkheden en het kunnen verwijderen van de mist van je gasmasker, maken van Metro 2033 Redux het ultieme beste Metro-spel.