5 keer dat videospelpersonages de dood bedrogen

Videospelpersonages hebben zeker een gave om kogels te absorberen, nietwaar? En toch, ongeacht hoeveel schoten en stukken schroot ze binnenkrijgen, lijken ze nooit te sterven en de dood te omarmen als een oude bekende. Maar dat is nu eenmaal zo in videospellen, denk ik. Logica is over de top en wordt goed uit verhouding geblazen — en we houden ervan. Zowel helden als schurken zijn onstopbare krachten, uitgerust met de mogelijkheid om kogels af te weren als confetti die tegen een ijzeren moker slaat.

Dat is, totdat de theatrics beginnen, natuurlijk. Zodra zij beginnen, is eigenlijk alles mogelijk — inclusief de dood van een held. En jongens, we hebben ze in meer dan één opzicht zien vallen in de loop der jaren, om vervolgens op het nippertje terug te komen. Alsof ze schouder aan schouder lopen met de dood, balanceren ze op de rand van de dood en komen ze er toch uit om het verhaal te vertellen. Neem deze vijf, bijvoorbeeld. Niemand weet hoe ze het onmogelijke voor elkaar kregen — maar ze deden het. En daarna nog wat.

5. “Gregg” (Conker’s Bad Fur Day)

Als we het hebben over schouder aan schouder lopen met de dood, kan ik geen voorbeeld bedenken dat dichter bij dat doen komt dan in Conker’s Bad Fur Day. Hij doet het inderdaad, terwijl hij een tirade houdt over katten en hun staarten en wat dies meer zij. U weet wel, alle dingen die u zou verwachten uit de mond van de bewaker van de dood, met zijn slechtgehumeurde en extreem bony kaak.

Als u sterft in Conker’s Bad Fur Day, vindt u zichzelf op de rand van de onderwereld, bestemd voor een leven in de schaduw. Of tenminste, dat doet u de eerste keer dat u sterft. Tijdens dat eerste bezoek hebt u een kort gesprek met Gregg, en hij vertelt u over staarten, die eigenlijk extra levens zijn. U weet wel, zoals katten, met extra levens en dat — waarover Gregg u herinnerd dat ze de meest verwerpelijke dingen in de hele schepping zijn. Hij is eigenlijk best grappig en een plezier om even te praten als u zichzelf naar de mond van de eeuwige verdoemenis ziet staren. En eerlijk gezegd, hij maakt u bijna verlangend om te sterven, alleen maar om een paar minuten in zijn gezelschap te zijn. Het is vreemd, ik zal niet ontkennen.

4. Blazkowicz’s Execution (Wolfenstein II: The New Colossus)

De ijzeren veteraan uit Wolfenstein, lokaal bekend als B.J. Blazkowicz, is een van de industrie’s meest geharde helden, met een portfolio dat is opgesmukt met meer bloed en kogels dan iemand zou durven te concurreren. Maar afgezien van alle waanzinnige near-death ervaringen waar B.J. doorheen draaide, kwam niets zo dicht bij de deur van de dood als de tijd dat hij werd onthoofd — en vervolgens weer tot leven werd gebracht.

In een intense confrontatie met de SS-Lieutenant General, bekend als de beruchte Irene Engel, vindt B.J. Blazkowicz zichzelf gevangen en tentoongesteld voor de hele wereld om zijn onthoofding te getuigen. Echter, met een paar bondgenoten achter de schermen en slechts een paar seconden op de klok, wordt Blazkowicz’ onthoofde hoofd snel hersteld, waardoor hij een nieuwe kans op leven krijgt met een Duits synthetisch lichaam. Hoe is dat voor het bedriegen van de dood?

3. Death (Dante’s Inferno)

Er is niets bewonderenswaardiger dan het zien van een mens die de dood tart, noch is er iets indrukwekkender dan fysiek de strijd aan te gaan met de dood en eruit te komen als overwinnaar, met de zeis van de dood in de hand. En toch slaagde Dante daar in Dante’s Inferno in, in de eerste, ik weet niet, vijf minuten van het spel.

Natuurlijk was Dante’s Inferno vol met zware vijanden en hellegestalde bazen, maar dat weerhield ons er niet van om meer te verwachten van de dood zelf. Echter, ondanks een faire strijd, ging het ten onder als een zak aardappelen in een paar minuten, waardoor Dante zijn wapen kon stelen en verder kon gaan alsof het niets meer was dan een kleine hinderpaal; een snelheidsbult op een anderszins rotsige afdaling naar de donkerste diepten van de hel.

2. Nathan Drake (Uncharted)

Ik weet niet over u, maar ik heb persoonlijk minstens een dozijn keren geteld waar onze geliefde Nathan Drake had moeten sterven. En toch, over vier lange verhalen vol met doodsdreigende daden en near-death ervaringen, weigerde de ambitieuze ontdekkingsreiziger om te sterven en het lot te aanvaarden. In plaats daarvan zagen we hem duiken, duiken en dood ontwijken alsof het een dansroutine was, niet in staat om te begrijpen hoe hij elke keer ongeschonden wist te ontsnappen.

Uncharted vertelde enkele van de grootste avonturenverhalen die de gamingindustrie kent, met verhalen die moeiteloos de concurrentie van Tomb Raider aangingen. Echter, Drake’s onmenselijke doodintolerantie had ons wel een paar vragen doen stellen over onze vele expedities over zand, zee en lucht. En eerlijk gezegd, als we realistisch zouden kijken, zou hij waarschijnlijk al zijn gestorven voordat de openingscredits van het eerste spel waren afgelopen.

1. “Requiem” (Hitman: Blood Money)

Hoe konden we het iconische moment uit de Hitman-serie vergeten waarin Agent 47 letterlijk van zijn eigen sterfbed sprong en een hele begrafenisgemeente afslachtte? Het was misschien een van de grootste wendingen in de tijdlijn tot nu toe, en een echte schok, met de credits die over het scherm rolden terwijl 47 op het altaar stond.

We wisten natuurlijk niet dat 47 een serum had gekregen dat zijn dood simuleerde, en dat hij weer tot leven werd gebracht op het moment dat zijn lange tijd vriend en ICA-heler Diana hem kuste, waardoor het antidotum effectief werd overgedragen. Daarna had 47 zijn legendarische Silverballers, opgesloten in een kamer met een groep prima doelen — en, nou, ik denk dat u de rest wel weet. Het was een bloedbad dat niemand echt verwachtte tijdens de eindcredits, dat is zeker.

Op zoek naar meer inhoud? U kunt altijd een van deze lijsten bekijken:

5 Best Kingdom Hearts Keyblades of All Time, Ranked

5 Best Splinter Cell Games of All Time, Ranked