5 Slechte Missies Die Goede Spellen Bijna Verpestten

Eerlijk gezegd is er niets ontmoedigender dan vast te zitten in een videogame, wetende hoe dicht je bij het uitspelen ervan bent. Het gebeurt vaak met missies, zeker op hogere moeilijkheidsgraden. Maar wat kun je doen? We proberen het, opnieuw en opnieuw, in de hoop dat we met genoeg doorzettingsvermogen eindelijk doorzetten en de frustratie vaarwel kunnen zeggen. Dat zalige moment bereiken, dat is echter het stukje dat we vaak haten. Onderdeel zijn van een verhaal kan iets prachtigs zijn, echt waar. En wanneer we meegaan met de personages die we spelen, kan die verbinding ons onoverwinnelijk doen voelen, alsof geen enkele missie onze band met het verhaal kan verbreken. Totdat er één dat wel doet, en we moeten proberen de ooit gezonde relatie weer op te bouwen. We verafschuwen dat soort missies allemaal, en vaak voelen we ons daardoor losgekoppeld van het spel. Neem bijvoorbeeld deze vijf. Hier liggen missies die, eerlijk gezegd, beter als optioneel doel hadden kunnen dienen of, als dat niet lukt, helemaal geschrapt hadden moeten worden.

5. Asteroids (Dead Space)

Dead Space was misschien wel een van de meest verfrissende horrortitels uit het 360-tijdperk. Met zijn innovatieve creatuurontwerpen en verwrongen sci-fi-oriëntatiepunten, richtte het debuutspel zich op vakmanschap van het hoogste niveau, met genoeg materiaal om een vlaggenschiperfenis te creëren. Het gevecht was opwindend en spontaan, gebiedsontwerpen waren allemaal uniek en vol geheimen, en het algehele verhaal achter de beroemde USG Ishimura was ongelooflijk fascinerend. Wat missies betreft, slaagde echter slechts één segment erin de immersie volledig te bederven. Die verdomde asteroïden. Die bloeiende integriteitsschil. Tot en met hoofdstuk vier is het spelen van Dead Space als de elite-ingenieur Isaac Clarke niet bepaald overdreven veeleisend. Druk die knop. Ga naar punt A. Pak dat onderdeel. Ga naar punt B. Je snapt het wel. Het is een wandelsimulator met af en toe een patrouillerende Necromorph om te ontleden. Maar daarna komt de moeilijkheidspiek, waardoor je plotseling je vaardigheden in twijfel trekt tijdens een spelletje asteroïden. Dankzij de belachelijk harde missie waarbij je de integriteitsschil moet beschermen (die irritant genoeg op 85% begint), moet je eigenlijk een snelle reactietijd hebben, een hoop geluk… en een ongelooflijke hoeveelheid geduld om hem te halen en verder te gaan. Niet leuk.

4. “The Big Boner” (Shadows of the Damned)

Aangezien we het hebben over dingen uit de lucht schieten, is het alleen maar passend om Shadows of the Damned en zijn vergelijkbare deel op de lijst te zetten. En dat deel komt, helaas, in de vorm van “The Big Boner”, een uitgebreid kanon dat je de kracht geeft om torenhoge demonen van hun as te schieten. En ja, dit is een echte missie, en ook een echt spel. Een goed spel zelfs, geloof het of niet. Terwijl we als de rebelse demonenjager Garcia door de donkerste diepten van de hel schuifelen, worden we begroet door allerlei ongewone entiteiten en omgevingen, met nog vreemdere wapens. Echter, als een overmachtige jager met een dorst naar hellevuur, is er vaak geen verrassing groot genoeg om ons van ons hoge paard te stoten. Totdat we stevig grip krijgen op The Big Boner, natuurlijk. Dan wankelt onze kracht, en moeten we uiteindelijk alle overgebleven vaardigheid aanspreken om er doorheen te komen. Maar met eindeloze golven vijanden en logge besturing die je tegenhouden, sta je er vrijwel alleen voor tijdens wat een eeuwigheid lijkt van cliché-uitspraken en oneerlijke gevechten. Haal dat echter, en je bent goud.

3. “Supply Lines” (Grand Theft Auto: San Andreas)

Voordat je het denkt — ja, we hebben echt overwogen om de iconische treinmissie van Big Smoke op de lijst te zetten. Maar om eerlijk te zijn, als we de besturing van een crossmotor vergelijken met die van een RC-vliegtuig, kunnen we het laatste niet anders dan afkraken. Het is verschrikkelijk, punt uit. En Zero, samen met zijn hele verhaallijn in San Andreas, was niet bepaald de grootste lol, om eerlijk te zijn. Maar ik denk dat we het daar allemaal over eens kunnen zijn. Gelukkig voor ons neemt Zero bijna een achterbankje nadat we hem in San Fierro ontmoeten, waardoor we ofwel een blijvende vriendschap met hem kunnen opbouwen… of hem in de goot kunnen achterlaten… waar hij thuishoort. Kies je er echter voor om de RC-fanaat en zijn winkel te helpen, dan vraag je eigenlijk om een wereld van frustratie. Neem de missie Supply Lines, bijvoorbeeld. Je hoeft alleen maar na te denken over hoe streng de doelen in de missie zijn, evenals de meedogenloze tijdsbeperkingen, en je zult begrijpen waarom we verplicht zijn deze op de lijst te zetten. Geen spijt. We haten Zero gewoon.

2. The Race (Mafia)

Eerlijk gezegd, het laatste waar we op rekenden als volwaardig lid van de maffia was een race. En toch waren we daar, als een ex-taxichauffeur, op het punt om de handschoen op te nemen tegen enkele van de grootste namen in de racerij. Natuurlijk hadden we al de halve stad rondgereden (binnen de snelheidslimiet, natuurlijk) voordat we ons in het criminele leven stortten. Maar dat schip was gevaren, en we waren eindelijk klaar om koppen te breken en bedrijven af te persen. Maar het gebeurde, irritant genoeg, dat onze diensten als chauffeur opnieuw nodig waren.