Recensie van de Far Cry-serie (Xbox, PlayStation & PC)

Ubisoft heeft een zwak voor herhaling; het bloedt Je moet je een weg banen door de rotsen en spleten van de slepende missies, de beklimmingen van radiotorens, de overnames van rebellenkampen en de tergend langzame voortgang van de held, waarbij je vaak honderden keren dezelfde klusjes moet herhalen om überhaupt een impact op het slagveld te hebben. Far Cry is niet anders, in die zin dat het leunt op veel van dezelfde elementen als een Ubisoft-IP. Neem bijvoorbeeld een willekeurig hoofdstuk in de saga. Eerlijk gezegd maakt het niet uit in welke wereld je terechtkomt, want je kunt er bijna zeker van zijn dat er een tiran is, een door propaganda gedreven natie, een heleboel kampen om te veroveren en een schijnbaar oneindig aantal torens om te beklimmen. Dat is, kortom, de Far Cry Het maakt het helemaal niet uit of je het leuk vindt of niet.

Het is vreemd, want ik voel me bijna opgewonden om aan een nieuwe reis te beginnen met Far CryDe waarheid is echter dat ik de alledaagse aspecten van het vorige hoofdstuk meestal vergeet, en dat ik me gewillig onderwerp aan de dezelfde Ik ben er niet bij met mijn gedachten, terwijl ik vreemd genoeg gewoon hetzelfde doe. De werelden zijn weliswaar anders, maar hetzelfde probleem blijft: een kwaadaardige heerser hunkert naar macht en een rebellenalliantie strijdt voor evenwicht en sociale stabiliteit. Het is hetzelfde verhaal, alleen met een ander likje verf. Afrika, Azië, Amerika en zo'n beetje overal waar je twee strijdende facties bij elkaar kunt gooien en een kwartier lang kunt laten vechten. Kortom, Far Cry heeft Hier is een patroon te herkennen, en het kost niet veel moeite om te accepteren dat je, ongeacht je positie op het spectrum, vrijwel altijd gelijk bent. altijd werken aan het bereiken van hetzelfde doel.

De definitie van voorspelbaarheid

Ondanks de ongelooflijk voorspelbare formule en de vele dezelfde ingrediënten als een doorsnee openwereld-expeditie, Far Cry De game weet zijn reputatie als degelijke first-person shooter-saga met veel sterke elementen en bevredigende gameplay waar te maken. Naast de royale maps en de gevarieerde missies, bevat elke campagne ook een eigen verzameling personages met memorabele citaten (de definitie van het woord 'memorabel'). krankzinnigheid (komt me hier meteen te binnen), en een heleboel zijmissies om je urenlang bezig te houden, zelfs lang na de climax na het uitspelen van de game.

Over het woord gesproken krankzinnigheidHet lijkt me nogal ironisch dat een serie over het uitvoeren van dezelfde generieke taken tegelijkertijd ook pleit voor diezelfde definitie. Natuurlijk wil ik niet zeggen dat alle segmenten in de serie identiek zijn, hoewel de overeenkomsten tussen de zes afleveringen ongelooflijk duidelijk zijn. En ik denk dat dat een van de grootste minpunten is. Far CryHet feit dat het ervoor kiest om dezelfde koers te blijven volgen en op veilig te spelen, ondanks de ruimte om talloze mogelijkheden en verhaallijnen te verkennen, is een minpunt. Toegegeven, het is het middelpunt van de serie, maar het is ook verre van wat de serie had kunnen zijn onder de juiste leiding. Met andere woorden, Ubisoft heeft op veilig gespeeld, maar eerlijk gezegd had het veel beter gekund. lot verder met de middelen die het tot zijn beschikking had. Echt een gemiste kans.

Bekendheid is essentieel

Het beste aan alles is misschien wel dat het Far Cry Het spel draait om de tirannen – de monolithische boegbeelden die elke campagne gebruiken om je inspanningen te kleineren met brutale dialogen, onverwachte wendingen halverwege het spel en genoeg kenmerkende citaten om een ​​roman te vullen. Toegegeven, het zesde deel ging iets te ver, omdat het de antagonist naar de achtergrond verdrong in plaats van hem als een aanwezige vijand te behouden, zoals bijvoorbeeld in het derde, vierde en vierde deel. vijfde delen. De bekende plot en gameplay-elementen waren aanwezig, maar over het geheel genomen miste het de nodige pit om te concurreren met zijn voorgangers. De open wereld was enorm, maar er was geen echt gevoel van dreiging of gerechtigheid om die te vullen. Helaas, één rotte appel maakt niet per se een bedorven coöp-game.

Het voldoet te zeggen, Far Cry Fans zijn verdeeld over twee stromingen, waarbij de ene groep aanhangt van de opvatting dat de serie uiteindelijk zijn hoogtepunt bereikte op het moment dat... derde Sommigen vinden dat de serie nog steeds veel potentie heeft, terwijl anderen juist van mening zijn dat er nog veel te ontdekken valt. Tussen deze twee meningen in vraag ik me af of Ubisoft wel in staat is om een ​​nieuw hoofdstuk te ontwikkelen zonder in dezelfde generieke valkuilen te trappen. Ubisoft hanteert immers het motto: als iets goed werkt, moet je het niet veranderen. Toch moet je je afvragen: hoeveel melk zit er nog in de melkkoe? Is de koe al dood?

Vonnis

Terwijl Far Cry Hoewel de serie al ruim tien jaar een toonaangevende speler is in het first-person shooter-genre, lijkt Ubisoft het concept te hebben gereduceerd tot een cliché. Er zijn steeds minder originele ideeën om de franchise levendig te houden en minder aantrekkelijke features die je doen twijfelen aan je vertrouwde overwinningen. Het is niet dat het een slechte serie is; het is eerder dat er sinds het derde deel niet veel is veranderd. Jammer genoeg... Far Cry Het heeft sinds de eerste verschijning nauwelijks moeite gedaan om de formule aan te passen. Dit wil niet zeggen dat het geen potentie heeft voor toekomstige releases; het is gewoon dat het behoeften een nieuwe kans om zich te bevrijden van zijn eigen beperkingen.

Hoewel de werelden zich over het algemeen uitbreiden en de missies met elk hoofdstuk steeds inhoudelijker worden, is de harde waarheid dat, ondanks de betere prijs-kwaliteitverhouding, Far Cry Het is een belachelijk repetitief IP. Begrijp me niet verkeerd, het is nog steeds een vermakelijke FPS met een heleboel fantastische features, maar zonder echte variatie of moderne innovaties mist het helaas de kracht van een tijdloze anthologie. Er is zeker hoop, maar zonder de nodige speelruimte is het moeilijk voor te stellen dat het veel meer zal worden dan een verzameling tamelijk generieke klonen zonder enige onderscheidende kenmerken.

Met al het bovenstaande in gedachten, is er is een reden waarom Ubisoft steeds meer nieuwe takken blijft ontwikkelen voor zijn Far Cry saga. Uiteindelijk is het een serie die voorspelbaar maar veilig is, repetitief maar vermakelijk. En als er één ding is waar de mensen van Ubisoft experts in zijn, dan is het wel het creëren van irritant repetitieve maar vreemd genoeg bevredigende vervolgen op hun franchises.