Recenzja Tamashika (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch i PC)

Właśnie wziąłem dwie tabletki paracetamolu, wypić dwie litry wody i zrobiłem długi spacer po lesie. Potrzebowałem tego po Tamashika. Jeszcze nie wziąłem na siebie, aby usunąć ból głowy, mówiłbym bełkotliwie i pisałbym na poziomie drugiej klasy. Chociaż, aby być uczciwym, prawdopodobnie pasowałbym idealnie do sceny, biorąc pod uwagę, że Tamashika jest, krótko mówiąc, cyfrowym odpowiednikiem dzieła malucha: żywym, chaotycznym i równie nonsensownym jak migający miraż z estetyką LSD. I tak, nadal boli mnie myślenie o tym.

Jestem za pomysłem eksperymentalnych strzelanek korytarzowych. MULLET MADJACK, na przykład, jest genialną oda do strzelanek boomer. Ale Tamashika to dużo pracy, ponieważ wymaga dużej ilości energii umysłowej, aby ją zrozumieć. Nie jest to tak, że jest narracyjnie spuchnięta; to, że nie robi absolutnie żadnych starań, aby wypełnić cię szczegółami. Po prostu daje ci broń i pcha cię do proceduralnie generowanego świata, w którym dziecięce szkice szaleją i rzeczy mają okropną tendencję do psucia się przy dotknięciu przycisku.

Nie chcę cię rozczarować, ale jeśli desperacko szukasz strzelanki korytarzowej, która jest bogata w punkty fabularne i angażujące postacie, to szczerze mówiąc, możesz szukać gdzie indziej, ponieważ Tamashika jest wszystkim innym niż narracyjnie bystrym doświadczeniem. Biorąc pod uwagę, że nie zachęca cię od razu do prowokujących zwrotów akcji lub dylematów moralnych, nie jest to gra, która jest prawdopodobnie podniesie twoją ciekawość. Ale co jest prawdopodobne, to to, że będzie cię irytować — bardzo.

W większości przypadków zostałbyś przedstawiony jako gospodarz postaci, świat problemów i plan działania. W Tamashika jednak nie otrzymujesz żadnego z powyższych. Zamiast tego otrzymujesz nóż, pistolet i ekstrawagancki korytarz, który krwawi słodkimi obrazami i głupotami. Nie masz pojęcia, kto jesteś, lub nawet co starasz się osiągnąć. Po prostu masz mgliste pojęcie, jak działa świat, i nadmiar rysunków do zniszczenia w serii proceduralnie wytworzonych bitew opartych na precyzji. To, rzeczywiście, jest tym, czym jest Tamashika, i nie stara się być czymś innym.

Serdeczne Tamashika nie leży w jego fabule, ale w systemie walki. W przeciwieństwie do twojej tradycyjnej strzelanki run-and-gun boomer shooter, gra jest wszystkim o zapamiętywaniu sekwencji, przełączaniu się między kulami, blokami i technikami teleportacji, oraz powtarzaniu wielu tych samych błędów, gdy stopniowo wywołujesz piekło na Teletubisach z febrycznym snem z estetyką LSD. I tak, jest to dużo do przejęcia.

Tamashika cofa strzelanki korytarzowe do ich korzeni w celu usunięcia niepotrzebnego wypełnienia i spuchniętych elementów fabularnych, z szybką, kapryśną i precyzyjną grą, która koncentruje się na szybkiej egzekucji i kluczowych momentach gwałtownej ekstrawagancji. Znowu, może to wydawać się ogromnym bólem głowy, biorąc pod uwagę, że zmusza cię do przyjęcia zwyczaju karmienia cię dużą ilością energii sennego koszmaru. Ale kiedy te treningowe koła się rozpadają i rusznikarz zaczyna znajdować swój rytm, staje się to dziką jazdą wysoko uzależniających chwil.

Jesśli jesteś za szybkim atakiem sensorycznego przeciążenia, to jesteś w dobrych rękach z Tamashika. Jako gra spędza absolutnie zero czasu na wprowadzaniu cię w swoje świecie i wszystkich jego technicolorowych dziwactw, znajdziesz, że początkowe fazy mogą być bardzo trudne do opanowania. Ale nie jest to tylko żywość lokacji, która jest cierniem w twojej stronie; to również natura gry i jak często opiera się na twojej szybkiej egzekucji, aby dostarczyć jej rdzeń. Jeśli przegapisz strzał, przeliczysz ruch lub nie rozpoznasz zagrożenia, to podstawowo znajdziesz się z powrotem na poprzednim punkcie kontrolnym, zablokowanym i gotowym do powtórzenia tych samych śmiercionośnych okropności.

Tamashika może nie być najbardziej elegancką strzelanką korytarzową, chociaż jest to ta, która ma treść. Z skarbnicą codziennych etapów do przejścia i losowo generowanym ustawieniem, aby trzymać cię na palcach, EDGLRD wybiera ilość nad jakością, z wystarczającą dziwactwem i ekstrawaganckimi cechami, aby utrzymać twoje tętno i twoje serce bijące. Ale to jest zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem; brakuje jej złożoności narracyjnego doświadczenia, ale przychodzi z olbrzymim zapasem sekwencji bitew i bonusów leaderboard. Fakt, że nadal otrzymuje codzienne aktualizacje, sugeruje również, że istnieją jeszcze nieodkryte możliwości, które można wykorzystać.

Oczywiście, nie mogę powiedzieć, że Tamashika jest genialną grą z cechami zmieniającymi gatunek, ponieważ wyraźnie brakuje jej głębi i elegancji, aby dobrze współgrać z wielkimi psami. Mówiąc to, jeśli możesz pozwolić sobie na okazjonalny ból głowy i zignorować ogólną dziwactwo całego tego przedsięwzięcia, to powinieneś być w stanie wydobyć z niej spory kawałek. Może nie jest to najlepsza gra, jaką będziesz miał w rękach, ale jest to ta, którą będziesz pamiętał, na lepsze lub gorsze.

Werdykt

Tamashika to trochę jak następstwo bólu głowy: ulga, a jednak wciąż w pewien sposób wymowne. Zmieszane z koktajlem miraży i kolorowych prac rysunkowych, utrwala się w umyśle jak zły sen. Przeciwko wszelkim szansom, jednak, trzyma się swojej obietnicy dostarczenia w pełni przyjemnego doświadczenia strzelanki korytarzowej, które, chociaż nadal chaotyczne i pozbawione jakiegokolwiek rodzaju głębi, wydobywa to, co najlepsze ze strzelanek arcade. Może to wystarczy, aby przekonać tę falę na jej korzyść, może nie.

Jeszcze nie straciłbym Tamashika dawno temu, gdyby nie jego codzienne etapy. Powiedziałbym, że jestem skłonny dać mu benefit of the doubt i nagrodzić jego zdolność do pozostania aktywnym w środowisku pełnym rekinów. Może nie ma technicznej biegłości wielkiej gry, ale z wystarczającą różnorodnością w projekcie poziomów i systemem walki, który czuje się zarówno intuicyjny, jak i taktyczny, robi to dość dziwnie przyjemne doświadczenie spalania się przez dziesięć sekund.