Lonely Mountains: Snow Riders Recenzja (Xbox Series X|S i PC)

Zamrożone, lśniące ziarna lodu oświetlają drogę do przodu, służąc jako posypane iskry, które wskazują na tamten ważny flagę w czekoladzie poza horyzontem. Śnieg woła mnie, prosząc, abym traktował każdy zakręt tej konkretniej doliny z największym szacunkiem, ponieważ jeden slip lub poślizg może skutkować drastyczną utratą kontroli nad nartami. Tutaj, na szczycie tej cichej, ale majestatycznej góry, liczę następny ruch, skacząc pomiędzy dwiema różnymi strategiami. Czy wezmę bezpieczniejszą trasę i zmniejszę moje szanse upadku na kolczaste drzewa, czy spróbuję przeskoczyć przez dwudziestostopniową spiralę, aby odciąć kilka dodatkowych sekund od tego wiszącego zegara? To wszystko albo nic, a tutaj, w Lonely Mountains: Snow Riders, każda decyzja się liczy.

Trzy szczyty, które stały przede mną, każdy z serią stoków, wyzwań i czasowych wydarzeń, będą sprawdzać moją cierpliwość. Ale, mając pokonany Lonely Mountain, myślałem, że spędzę dużo czasu dotykając rękawic z lodowymi ścianami i zgrupowanymi skałami lasu niż z prominentnymi postaciami na liście rankingowej. Och, wiedziałem, że najnowszy dodatek do katalogu studia będzie mnie prowadził do szaleństwa, zarówno w przenośni, jak i emocjonalnie, ale jestem tego świadomy. W rzeczywistości wyraźnie pamiętam miłość-nienawiść, którą kiedyś dzieliłem z odpowiednikiem górskim rowerem, i jak sprawił, że przechodzę pomiędzy uczuciem ekstazy z moich osiągnięć, ale równie frustracji z krzywymi piłkami, które musiałem pokonać, aby skapitalizować je. Myślałem, jeśli Snow Riders będzie podobny do tego — to będę miał naprawdę wielką przejażdżkę.

Cool & Calculated

Lonely Mountains: Snow Riders ma wygląd spokojnej, zimnej i pokojowej gry symulującej narciarstwo, ale nic nie może być dalsze od prawdy, śmiesznie wystarczająco. Fakt jest taki, że Snow Riders jest, pomimo swojego unikalnego projektu i uroczej estetyki, niezwykle wymagającą grą. Jest wymagająca, ponieważ, chociaż masz możliwość zająć się każdą trasą, którą kampania wypluwa, każda sekunda, którą tracisz na timerze, inna cel jest wykreślony z listy, i tym samym, musisz zacząć od nowa, aby, no, przejść do następnego szczytu. I to jest właściwie to, czym jest ta gra: wymagająca symulacja narciarstwa, która wymaga cierpliwości, determinacji i obliczonego wysiłku. Jeśli brakuje ci którejkolwiek z tych trzech cech, to powinieneś po prostu zamknąć tę zakładkę i wrócić do Riders Republic. Jeszcze tu? Świetnie.

Lonely Mountains: Snow Riders składa się z trzech szczytów, z których każdy oferuje cztery unikalne trasy do eksploracji i podboju w sposób bierny-agresywny. Mówię to, aby zasugerować, że gra jest bezwzględnie trudna, ale nie jest. Czyli jest i nie jest; daje tyle, ile bierze, w przypadku, gdy, jeśli nie udaje ci się, to uczysz się — jeśli rozumiesz, co mam na myśli. Na przykład, kiedy rozbijesz skałę na trasie zjazdowej, nie tylko masz możliwość powrotu do poprzedniego punktu kontrolnego, ale także odzyskasz każdą straconą sekundę, którą spędziłeś na twoim ostatnim zjeździe. Oczywiście, to nie sprawia, że gra jest łatwiejsza, ale przynajmniej stara się uczynić twoje zauroczenie niepowodzeniem z odrobiną delikatnej miłości i gościnności.

Try and Try Again…and Again

Sterowanie w Lonely Mountains: Snow Riders nie jest problemem, ponieważ są one niespodziewanie łatwe do opanowania i mistrzostwa. Z dość ograniczonym wyborem ruchów i sztuczek (skok, obrot, i chwyt, głównie) do użycia na stokach, nie musisz się martwić o utratę punktów za styl. Nie, co naprawdę jest trudne w tym świecie, to jego środowisko — śnieżna archipelag, który składa się głównie z skał, drzew, lodowych jaskiń i innych nieruchomych, ale wydających się zadowolonych obiektów. To uczenie się, jak nawigować po tych rzeczach, jest problemem. I nie tylko to, ale także uczenie się, jak przeciąć trasę bez pomocy przydatnego narzędzia nawigacyjnego lub systemu znaczników. Razem, te dwie bolączki stanowią irytujący nalot problemów — i nie jestem gotowy im wybaczyć jeszcze.

Trasy w Snow Riders nie są wszystkie długie. To jest, oczywiście, chyba że spędzisz piętnaście minut na tym samym przeszkodzie, w którym to przypadku mogą być dość objętościowe. Ogólnie rzecz biorąc, każda trasa może zająć od minuty do dwóch, aby ją ukończyć, po czym masz możliwość powrotu na szczyt i wykorzystania pozostałych celów. I, chyba że jesteś naturalnym rodzimym narciarzem, jesteś bardziej niż prawdopodobne, że wrócisz do większości tych stoków, aby zdobyć swoje odznaki i przywileje, które z nimi przychodzą. Ale to jest rodzaj gry, jaki gra przewiduje, i wie wszystko zbyt dobrze, że nie osiągniesz swoich celów w początkowym biegu. Co więcej, używa małych kamieni milowych i innych zachęt, takich jak nowe narty, poziomowo zablokowane przywileje i specjalne wyzwania, aby zachęcić cię — jak marchewka na końcu patyka, możesz powiedzieć.

Conflicted Feelings

Snow Riders to jedna z tych gier, w której spędzasz dużo czasu, życząc sobie, aby robić coś innego, ale potem wracasz do niej jak lis do sójki. Dla mnie, nienawidziłem pomysłu, że generuję montaż epickich niepowodzeń dla świata, aby zobaczyć, ale potem zrozumiałem, że wciąż robię te same błędy dwa godziny później. Oczywiście, wciąż wyrzucam się w ostre skały, ale fakt, że wciąż jestem tam po tak wielu niepowodzeniach, mówił coś głośno. I to było miłość-nienawiść, która kierowała statkiem, dziwnie wystarczająco. Z jednej strony, chciałem powiesić narty i buty i opuścić trasę w odległym regionie, ale z drugiej strony, miałem cele do osiągnięcia, i miałem czasy, które potrzebowałem pokonać.

Powiem to: spokój i elegancja tego chłodnego miejsca są równie piękne, jak niezbędne dla estetyki gry. Jestem wdzięczny, w pewien sposób, że Snow Riders nie polega na głośnych postaciach lub kiczowatych dialogach, lub nawet tłukącym dźwięku pretensjonalnej stacji radiowej z basem, na przykład. To nie jest Riders Republic; NPC nie skaczą na twoje ogony każdej chwili i nie używają slangów, aby ustanowić narrację. Nie, Snow Riders jest trochę prostszy, ponieważ jest bardziej w zgodzie ze spokojem góry i jej izolacją. Jest dobrze, również, ponieważ, gdybym miał Nicki Minaj wykrzykującą cukierkowe hymny, podczas moich ostatnich wysiłków, aby rozwiązać spór z tym przeklętym drzewem, prawdopodobnie straciłbym cierpliwość. Dziękuję za trzymanie się realności, Megagon Industries.

Verdict

Miłość, którą mam do Lonely Mountains: Snow Riders , jest równie górską, co nienawiść, którą mam do jej przeszkód. Powiedzenie, że jestem na ogrodzeniu, jest niedopowiedzeniem, ponieważ naprawdę kocham wiele rzeczy w tej grze — spokój jej środowiska i brak pretensjonalnych cech lub zasad, na przykład. Jeszcze, nie mogę udawać, że wszystko jest zabawa i gry, ponieważ Snow Riders wymaga, abyś miał cierpliwość świętego, lub głupiego szczęścia stuntmana, aby wszystko płynęło. Innymi słowy, jeśli chciałbyś przewinąć przez kolekcję poziomów i skończyć z podróżą, to możesz być rozczarowany brakiem prowadzenia tej gry.

Wystarczająco powiedzieć, że, jeśli naprawdę cieszyłeś się oryginalną Lonely Mountains przygodą w jej dniach chwały, to będziesz miał wiele do zaoferowania w tym śnieżnym następcy. Mechanicznie, jest to podstawowo to samo, ale może z większą ilością otwartych przestrzeni i mniej znaków, które wskazują ci drogę. Poza tym, Snow Riders jest tym samym poziomem Lonely Mountains , jak pierwszy — ale z więcej lodem i iskrami, możesz dodać. I to jest wspaniała gra, naprawdę, chociaż sprawia, że nienawidzisz narciarstwa z wszystkich złych powodów. To mała cena za wspaniałe doświadczenie narciarskie, umysł. Czy wyrywasz włosy? Prawdopodobnie. Czy wsiadasz do windy, aby wrócić na szczyt i zrobić to wszystko jeszcze raz? Zdecydowanie.