Hot Wheels: Infinite Rush Recenzja (Xbox Series X|S, PlayStation 5, Switch 2 & PC)

Mógłbym łatwo porównać Hot Wheels: Infinite Rush do uniwersalnego doświadczenia — do aktu thinking , że zabawka jest bardzo zabawna do zabawy, ale że jest też jedną z dziesiątek w tym samym pokoju, i że istnieje tak wiele różnych odmian, które możesz wybrać. W tym sensie czuję się jak maluch w sklepie ze słodyczami; chcę wszystko, choć wiem na pewno, że znudzę się po spróbowaniu jednej przyjemności i wkrótce zechcę kolejną. Przeciążenie sensoryczne jest prawdziwe, a mój okres uwagi, podobnie jak u malucha, jest dość krótki. want to love Hot Wheels, but it just isn’t giving me a reason to roll out the fabric mat for extended periods of time.

Pierwsze wrażenia mają duże znaczenie, gdy chodzi o wyścigowe gry w otwartym świecie. Hot Wheels: Infinite Rush, niezaskakująco, emanuje Forza Horizon vibes. I dla jasności, to nie jest bad thing. Wręcz przeciwnie, jeśli gra wyścigowa has to imitate something, it should be Forza Horizon. Hot Wheels just feels like a natural choice to lift that torch, too, given its rich history of producing overtly bright visuals, chaotically designed track layouts, vehicular modules and mini-games. It might not be a festival for the ages — but it is one that serves its purpose as a pre-headliner act.

Jest tyle samo dobrych rzeczy, które mogę powiedzieć o Infinite Rush , ile jest bad things. Pozytywnie, jest to is całkowicie przyjemna gra, spełniająca wszystkie typowe kryteria — płynna mechanika jazdy, różnorodne typy wydarzeń, wyraźne i kolorowe elementy sandboxu oraz przepełnione biomy otwartego świata, które razem tworzą szkielet przyjaznego rodzinie festiwalu. Infinite Rush ma to wszystko, a także wysokiej jakości wybór konfiguracji pojazdów i klas, z którymi możesz eksperymentować. Na przykład masz four różne klasy do wyboru: speedster, titan, drifter i versatile. Oczywiście każda klasa ma własne mocne i słabe strony, a także preferencje co do wydarzeń. Klasa versatile jest jednak najoczywistszym wyborem.

Infinite Rush rozciąga się na four islands: a city, a desert, a tropical island, and a slice-of-Japan-like region, all of which feature their own conveyor belt of events and activities. And when I say events, I mostly mean the usual suspects of a racing game: circuits, drifts, checkpoints, and of course, time trials. There are additional tasks for you to scoot around in, too, with elimination-based races, stunts, and a handful of photo opportunities, naturally. With all of these bits and pieces strewn across the mat, you have quite the chunk of content to carve through. And again, that’s a great thing, as is it the one thing that puts Infinite Rush up there with the all-time favorites.

Jazda jest również płynna i intuicyjna, a przyzwyczajenie się do niej jest wygodne. Przyznaję, że gra ma zły nawyk podawania ci lot of data; fakt, że początkowa część przytłacza cię mnóstwem informacji i zasypuje ekran kolejnymi okienkami tekstowymi, jest trochę uciążliwy. Mimo to, w końcu zdejmuje koła treningowe i daje swobodę eksploracji małych dzielnic w swoim tempie. I w większości świat is a great deal of fun to explore, especially if you’re actively searching for a new slice of orange-soaked asphalt to swagger your driving prowess. It’s all very Hot Wheels, too, in that it takes full advantage of the old‑school color scheme and inflated obstacles and otherworldly track pieces. I can’t complain about any of that. Or at least, not the events, anyway.

Problem problem mam z Infinite Rush polega na tym, że podobnie jak większość zabawek w pokoju, stopniowo traci swój urok im dłużej się w nią gra. Powiedzmy, że po przejściu swojej części wydarzeń i przetestowaniu podwozia każdej z czterech klas, dążenie do ustanowienia swojego mikroskopijnego królestwa staje się trochę przewidywalne i powolne. Nie zrozum mnie źle, Infinite Rush has a lot of great tracks and event categories, but with a rather dull and barebones world, there sadly comes a point where you are no longer joyfully exploring the world, but simply traveling from one anchor point to the next. There are no crowds to spur you on, and there are no dramatic intervals to keep you on your toes. The race continues, and you tow the line until there is nothing left to pull on.

Pozytywnie, Infinite Rush udostępnia obszerne katalogi samochodów do odblokowania i prowadzenia. Z setką pojazdów do wyboru, gra daje wiele możliwości eksploracji świata na różne sposoby. Niestety, to z powrotem prowadzi nas do problemu: world. W przeciwieństwie do typowego wszechświata skoncentrowanego na zabawkach — miejsca, w którym naturalnie spodziewałbyś się znajdować pokój po pokoju z przerośniętymi meblami i wielkimi środowiskami — Infinite Rush po prostu wydaje się zwykłym światem z pomarańczowymi akcentami. Oczywiście, możesz stwierdzić, że to gra Hot Wheels , ale brak kreatywnego budowania świata sprawia, że wydaje się mniej znajomą zabawką, a bardziej imitacją Forza gig. Czy to ogólnie zabawne, by po nim się rozbrykać? Oczywiście. Czy ma ten sam ton co gra Micro Machines ? Nie.

Oczywiście, jeśli podejdziesz do Infinite Rush z odpowiednim nastawieniem i z poczuciem, że won’t exceed the usual expectations of a Forza-obsessed society, then you will probably get a good kick out Hot Wheels’ take on an open-world festival. It’s a little different to the Unleashed chapters, so it is worth taking that into consideration before you hop behind the plastic wheel. That being said, if you’re looking for a quick and reliable entry-level racing game that caters to both die-hard Hot Wheels fans and avid youngsters alike, then you ought to consider Infinite Rush as a means to an end.

Werdykt

Hot Wheels: Infinite Rush wprowadza swój charakterystyczny pomarańcz i plastik do multiversum absurdalnych elementów torów i przygód godnych maty do gry, nie z zamiarem zdetronizowania Forza Horizon, ale aby stworzyć wyścigowe doświadczenie w otwartym świecie na poziomie podstawowym dla młodszych fanów i entuzjastów Hot Wheels . Choć może być nieco przewidywalny i brakować mu wielkiej spektakularności, rekompensuje to intuicyjną mechaniką jazdy, w pełni przyjemnym wyścigiem po torach i hundreds of vehicular modules and classes. In that regard, I’d say that, minus a few minor issues, it’s still a journey that’s worth taking.