Recenzja Final Sentence (PC)

To jakby miałem piętnaście lat, siedząc na moim egzaminie końcowym w sali pełnej uczniów, którzy, przynajmniej z tego, co pamiętam, nie dbali o to, czy ich oceny są złe. Ale tym razem jest to trochę inaczej. Tutaj, w Final Sentence, nie jest to tylko myśl o niskiej ocenie, która mnie niepokoi; jest to fakt, że, jeśli choćby jedno słowo jest źle napisane, kula wystrzeli z rewolweru i zabije mnie w mgnieniu oka. Nie mam absolutnie żadnego miejsca na błąd. Komora jest załadowana, a sala jest przytłaczająco cicha. Sto pisarzy dzieli podłogę, lecz tylko jeden z nas wyjdzie stąd żywy. To albo wszystko, albo nic, a już teraz moje palce zaczynają boleć okropnie.

Jeśli Final Sentence byłaby prostym ćwiczeniem typograficznym, nie miałbym zbyt wielu zastrzeżeń. Niemniej, Final Sentence nie jest prostym, a tym mniej relaksującym zajęciem; jest to koszmar typografa — i w Battle Royale formie, do tego. Nie uczy nas, jak konstruować akapit; mówi nam, co napisać, i jak szybko to zrobić. Jeśli nie zrobimy tego, czego się od nas wymaga, automatycznie otrzymamy najniższą ocenę, jaka jest możliwa — wynik, który, zgodnie z duchem gier Battle Royale, zazwyczaj kończy się masową rzezią i ruiną. Jest jednak mała iskra nadziei: nie musisz być najszybszy w sali, wystarczy, że będziesz trochę szybszy od osoby siedzącej obok ciebie.

Koszmar typografa

Jeśli jeszcze nie zgadłeś, Final Sentence to szybka gra typograficzna, która bezwzględnie stawia do siebie nawet do stu graczy w serii zabawnych i często zagmatwanych ćwiczeń. Z pistoletem przy głowie masz mniej więcej zadanie pisania poleceń w wydajny sposób i robienia wszystkiego, co w twojej mocy, aby przetrwać do gorzkiego końca. A przez gorzki koniec rozumiem mroźne zakończenie, w którym pozostaje przy życiu tylko jeden z pisarzy w morzu potu, krwi i złamanych klawiatur.

Dobra wiadomość jest taka, że jeśli miałeś okazję grać w grę typograficzną wcześniej, powinieneś, o ile twoja klawiatura nie jest rozbita na dziesiątki klawiszy, być w pełni przygotowany do Final Sentence. W przeciwieństwie do typowych wycieczek typograficznych, Final Sentence nie klapsuje cię po rękach za pominięcie litery; dusi cię, zmusza do patrzenia na czerwony etykiet, a następnie strzela ci w skroń za niekompetencję. Poza tym jednak te same reguły obowiązują: sala pełna pisarzy wprowadza słowa i losowe kody do swoich maszyn do pisania, a ci, którzy nie potrafią połączyć poprawnego słowa, otrzymują karę — karę śmierci, właśnie.

Jest rzeczą oczywistą na tym etapie, lecz prawdą jest, że Final Sentence nie jest typem lekcji, na którą możesz się rzucić bez uprzedniego rozważenia konsekwencji. Co więcej, jako gra Battle Royale z mroźnymi karami i śmiałymi regułami, jest również dość konkurencyjna. Nie jest to zły aspekt, choć byłbym głupcem, gdybym ją polecał komukolwiek, kto aktywnie stara się ukształtować swoją pamięć mięśniową i nauczyć się pisać w stałym tempie. Niestety, to nie jest ten rodzaj zajęcia. Żadnych wielkich niespodzianek, lecz warto to odnotować.

Brak miejsca na błędy

Rdzeń gry jest tak prosty, jak można by się spodziewać po tradycyjnej grze typograficznej z konsekwencjami i konkurencyjnymi bitwami, w których wielu graczy walczy o hierarchię gramatyczną. W skrócie, obejmuje to do stu graczy, którzy łącznie wprowadzają słowa i inne nonsensowne kombinacje słowne w krótkich, czterominutowych rundach. Naturalnie, jeśli gracz pomyślnie utworzy słowo bez napotkania większych błędów, sekundy są dodawane do zegara, natomiast jeśli błąd zostanie zauważony przez jednego z licznych sługusów, którzy oceniają twoją pracę, czas się kurczy. To proste, oczywiście — lecz chłopie, to jest naprawdę intensywny proces.

Oczywiście, Final Sentence nie wymyśla koła na nowo dla gier typograficznych. Mówiąc to, dodaje dodatkowy element, którego nie widzieliśmy wcześniej. I nie tylko to, lecz dodatkową zachętę, aby nowicjusze nie zrezygnowali z klawiatury zbyt szybko — funkcję, która przychodzi w postaci systemu rang i stopniowych korzyści, a także innych bonusów poziomowych. Zobacz, Final Sentence nie jest takim zajęciem, które można zrobić raz i już; jest to powolny proces, który faworyzuje stopniową poprawę nad natychmiastowym sukcesem. Jak wiele gier wieloosobowych, wytycza swoją ścieżkę za pomocą systemu ocen — WPM, czas, wydajność, błędy i dokładność, na przykład — a także listy zadań, które pozwalają graczom na rozwinięcie swoich umiejętności i zdobycie dodatkowych punktów doświadczenia w trakcie.

Z wszystkim powyższym powiedzianym, Final Sentence jest wciąż w swoim dzieciństwie, a zatem, chociaż jest oczywiste, że zawiera wszystkie podstawowe cechy gry typograficznej, są jeszcze pewne rzeczy, które mogą zmienić jej przebieg w przyszłych aktualizacjach. Na razie jednak jestem skłonny dać jej kredyt, który jej się należy, i powiedzieć, że dla gry typograficznej, która nie robi za dużo, aby zgiąć plan, udaje się uchwycić dość dobrą jakość gry.

Werdykt

Final Sentence to, bez cienia wątpliwości, jedna z najbardziej niepokojących gier swojego rodzaju. To niepokojące, niekoniecznie dlatego, że polega na trzymaniu pistoletu przy głowie, lecz dlatego, że łączy nonsensowne słownictwo i tongue twisters z formułą Battle Royale. Pomysł sam w sobie jest wciąż dość prosty, lecz rzeczywiste działanie polegające na bezmyślnym uderzaniu w klawiaturę w nadziei, że nawet jeden błąd nie będzie twoim samozagładą, jest naprawdę dość wyzwaniem.

Podsumowując, Final Sentence nie jest kojącym zajęciem z wyrozumiałością; wręcz przeciwnie, jest to ból wymagający ćwiczenia, który wymaga stałej ręki i gotowości do działania impulsywnie. Niemniej, jeśli potrafisz przeczesać zastrzeżenia, powinieneś być w stanie znaleźć dość ekscytujące doświadczenie z pisaniem tutaj. To trochę na podstawowym poziomie, przyznaję, lecz jeśli łatwo ulegasz prostym pomysłom, które woskują wiele warstw tej samej tkaniny, to prawdopodobnie będziesz cieszyć się potem na klawiaturze w Final Sentence.