Zoochosis Recensie (PC)

Gemuteerde giraffes met spinnenbenen als poten. Een zebra met tanden waar de maag zou moeten zitten. Dit zijn slechts een paar van de gruwelen die je nieuwe werkplek je voor de voeten werpt. Als rookie-dierentuinhouder heb je geen idee van de verschrikkelijke nachtdienst die je te wachten staat. En toch moet je nog steeds voor de dieren zorgen: ze voeren, opruimen, hun bloed controleren en vaccins toedienen. Ondanks alles wat er ‘s nachts gebeurt, moet je nog steeds je rol als dierentuinhouder vervullen. 

Vanaf het begin heeft Zoochosis de aandacht van veel gamers getrokken. De trailer alleen al is genoeg om je te laten willen spelen en te ervaren van de rillingwekkende horror in een alledaagse dierentuin. Het spel heeft zoveel hype gegenereerd dat veel gamers op 30 september 2024 niet konden wachten om het uit te proberen. Helaas werden veel Steam-gebruikers echter geconfronteerd met enkele teleurstellende resultaten. 

Nog steeds heeft Steam een lopende korting van 10% met een prijs van $22,49. Dus je kunt het spel nog steeds in de gaten houden en ernaar verlangen om het zelf uit te proberen. Maar lees eerst verder voor de volledige Zoochosis-review om te weten of het het juiste spel voor jou is.

De Dierentuinhouder

Je bent waarschijnlijk over de maan om je nieuwe baan bij de dierentuin te beginnen. Je moet de nachtdienst overnemen en voor de dieren zorgen die aan je zorg zijn toevertrouwd. Bij aankomst wordt het echter snel duidelijk dat dit misschien geen dierentuin is zoals alle andere. Het is ontzettend vuil, en vreemde geluiden klinken op de achtergrond. Maar je negeert het allemaal, bijna alsof je iets vreemds en raars verwachtte toen je je voor deze baan aanmelde. 

In plaats daarvan ga je verder met het voeren van de dieren, opruimen, controleren van hun gezondheid en toedienen van vaccins wanneer de situatie daarom vraagt. In die zin speelt de ene helft van Zoochosis veel zoals een boerderij-simulator. Ik bedoel, zelfs het voerproces is een beetje diepgaander, met de noodzaak om voerporties te wegen zodat je niet zonder voer komt te zitten. 

Na een paar rondes van het voeren van de dieren, realiseer je je echter snel dat de mechanismen allemaal hetzelfde zijn. Het is allemaal hetzelfde proces met heel weinig strategie. De enige strategie hier is het wegen van de juiste porties, een mechanisme dat behoorlijk straf kan zijn en, in plaats van spanning toe te voegen, alleen maar frustrerend is. 

Steeds weer gooi je jezelf in dezelfde taken. Ondertussen gaan de vreemde geluiden op de achtergrond maar door. Het kan je ongeduldig maken om de tweede helft van het horror-gedeelte van het spel te beginnen. Het voelt alsof Zoochosis de tijd neemt om de spanning op te bouwen tot het horror-gedeelte van het spel, behalve dat de tijd die het neemt om de spanning op te bouwen, wordt besteed aan het uitvoeren van repetitieve simuleringsTaken. 

Op Bloed Uit

Als iets, kan het ervoor zorgen dat de dierentuin soepel draait, soms komisch zijn. Op een gegeven moment wordt een dode menselijke lichaam aan de dieren gevoerd, wat waarschijnlijk het alarm zou doen afgaan. Maar toch blijf je je taken uitvoeren, op een eenmansmissie om de dierentuin functioneel te houden. In elk geval, het moment waarop je hebt gewacht, ongeveer een uur in je speeltijd, arriveert wanneer het eerste dier transformeert in een afschuwelijk gemuteerd monster.

Een onbekende parasiet infecteert de dieren en verandert ze in gruwelijke creaturen die je willen vermoorden. De gemuteerde dieren overtreffen je nooit in aantal, zoals in een zombie-apocalyps. Bovendien kun je de creaturen redden door ze zorgvuldig te volgen met je verdovingsgeweer. Je moet voorzichtig zijn, want de dieren kunnen je doden. Maar of de creaturen nu je aanvallers zijn of niet, je moet ze nog steeds helpen. 

Op een manier is het een slimme twist op survival-horror, waarin de meeste spellen je laten doden of voor je leven laten rennen. Zoochosis zegt in plaats daarvan dat alle dieren nooit een verloren zaak zijn. Zodra het gemuteerde monster is neergeschoten, kun je bloed afnemen en een vaccin ontwikkelen dat ze geneest. Je zult heen en weer lopen tussen je station en de dierentuin, bloed verzamelen van dieren en vaccins ontwikkelen op je station voordat je terugkeert om de vaccins in de geïnfecteerde beesten te injecteren. 

Van Simulatie Tot Bodycam-Horror En Terug

En, nou, de cyclus herhaalt zich telkens wanneer je een ander gemuteerd monster tegenkomt. Tussen het omgaan met de gruwelijke creaturen die in de dierentuin rondrennen, moet je nog steeds je dagelijkse taken als dierentuinhouder uitvoeren. Je moet de andere dieren nog steeds voeren en opruimen, en de overgang tussen rechttoe rechtaan simulatie en horror-survival-modus voelt gewoon niet goed aan. 

De twee gameplay-systemen mengen zich nauwelijks naadloos, zoals je zou verwachten; misschien word je zo door angst overmand dat je een psychotische breuk krijgt en abnormaal gaat gedragen. In plaats daarvan houdt je personage zijn kalmte gedurende je speeltijd, zelfs als de dierentuin een nachtmerrie wordt. 

Misschien is de disconnect tussen simulatie en de survival-horror-bits te wijten aan het zwakke verhaal. Zoochosis‘ schrijfstijl laat te wensen over, soms onbewust komisch. Het helpt niet dat de voice-acting behoorlijk slecht is; behalve de protagonist voelen de NPCs nauwelijks aantrekkelijk aan wanneer je met hen praat. Ze hebben geen solide achtergrondverhaal of enige motivatie die spanning toevoegt aan het verhaal. Bovendien voelt de soundtrack saai aan, met nauwelijks enige dramatische opbouw in de intensere delen van het spel.

Ten minste, de visuals houden hun eigen wel goed vol. Je loopt rond in donkere en sombere omgevingen die een constant gevoel van dreiging in de lucht hebben. De atmosfeer raakt de spijker op de kop met zijn gespannen en vuile aard. Zelfs de gemuteerde dieren geven je echt de rillingen, met sommige van de verschrikkingen die ongemakkelijk aan zijn om naar te kijken.

Een Engelijke Plaats

En toch, de impact van de visuals op de horror-ervaring van het spel duurt alleen maar voor de vroege stadia van je speeltijd. Daarna beginnen de omgevingen repetitief te worden. Je went aan functies die bedoeld zijn om je bang te maken, inclusief de gemuteerde creaturen, die saai worden na verloop van tijd. Misschien is het omdat het mutatieproces vaak buiten het scherm gebeurt. Ik denk dat het kijken naar enkele dieren die transformeren in gruwelijke wezens, echt onsettende momenten zou kunnen creëren. 

Ook voelt de AI behoorlijk saai aan. “Zoochosis” is bedoeld om psychosen bij dieren voor te stellen. Dus, je verwacht waarschijnlijk een behoorlijk vreemd gedrag en beweging. Gierende geluiden kunnen ook bijdragen aan de spanning terwijl je door de dierentuin loopt. Maar het gedrag van de gemuteerde dieren voelt getemd aan het rondrennen, in cirkels lopen en hun hoofd schudden, nauwelijks genoeg om een goede schrik te geven.

Replayability

Nu, als je het kunt geloven, Zoochosis heeft maar liefst 23 eindes. Dat klopt. Je kunt het spel opnieuw spelen, dat op je eerste speeltijd ongeveer een tot twee uur duurt, en verschillende eindes ontgrendelen. Zoals Clapperheads zegt, zullen je keuzes de uitkomst van het verhaal beïnvloeden. En dus, je hebt een beetje incentive om terug te gaan en hoop te hebben om het ware einde te ontgrendelen. 

Maar zoals ik al zei, kan het spel snel repetitief worden. Er is niet veel diepgang en strategie in de simuleringskant van het spel. Bovendien wordt het horror-gedeelte van het spel saai na verloop van tijd. Toch, met elke speeltijd, kun je blijkbaar een nieuwe gemuteerd monster ontgrendelen dat de loop van het spel verandert. Dus, het kan een interessante manier zijn om meer inhoud te ontgrendelen en meer lagen toe te voegen aan het spel.

Bugs

Als je al de Steam-reviews hebt doorgenomen, dan weet je waarschijnlijk hoe opvallend de negatieve reacties zijn met betrekking tot prestaties en bugs. Zoochosis heeft gemengde reviews ontvangen sinds de release, met negatieve reacties die stuttering en frame-rate-problemen aanwijzen. 

Inderdaad, de visuals lijken na verloop van tijd van lage kwaliteit. Terwijl ze de verschrikking van horror en de sombere, vuile atmosfeer goed hebben getroffen, wordt na verloop van tijd duidelijk hoe laag de kwaliteit van de karakterbewegingen is. Hopelijk lost Clapperheads de bugs op met een patch-update. Het kon geen kwaad als ze meer inhoud toevoegen.

Uitspraak

Wat begint als een normale dienst in de dierentuin, verandert snel in een nacht van horror. De dieren, eerder schattig en gezond, veranderen al snel in gemuteerde monsters die je willen verscheuren. Als premisse is het een behoorlijk cool idee, vergelijkbaar met de Five Nights at Freddy‘-serie. Zoochosis heeft enkele behoorlijk gruwelijke creaturen gecreëerd die rillingen over je rug geven. 

Helaas heeft Clapperheads misschien minder moeite gestoken in het verhaal en de gameplay. Het voelt als een gemiste kans om een echt immersieve en spannende avontuur te creëren. Bovendien had het verhaal kunnen helpen om de horror-ervaring op te bouwen tot een verschrikkelijke climax. Maar de pacing is niet goed, met momenten van het uitvoeren van saaie, repetitieve simuleringsTaken. En op de horror-bits, waar je je langzaam maar zeker went aan de gruwelijke creaturen en gebeurtenissen die bedoeld zijn om je bang te maken.