Je Beurt om uit te stappen Recensie (PC)

Treinreizen zijn niet echt mijn favoriete manier van reizen. Vooral na het kijken van veel films waarin treinpassagiers worden onderworpen aan roof, kaping en andere heist-scenario’s. Ik bedoel, behalve vliegtuigen, is het het enige reismodel waarbij, zodra je het station verlaat, je maar beter kunt bidden tot wie je ook aanbidt dat je je bestemming bereikt. Als je toevallig aan boord bent met een bende dieven, kan zelfs de conducteur je niet helpen. Maar hey, ik wil je niet bang maken. Denk er maar aan als de premisse voor een aanstaande James Bond-film. Interessant, hè?

Wat nog fascinerender is, is het gebruik ervan als premisse voor een videospel. Maar in plaats van vast te zitten met de slechteriken, wordt je wakker in een coupé, alleen en zonder herinnering aan hoe je aan boord van de trein bent gekomen. Nou, het is nog een nachtmerrie die kan gebeuren, wat duidelijk wordt in deze nieuwe titel.

Je Beurt om uit te stappen is het laatste project van Squidoodle Dev, een horror-verhaal dat zich afspeelt op een vreemde, eindeloze trein. Met een sci-fi-thema in het hart, navigeren spelers door het intrigerende mysterie van hoe ze aan boord van de trein zijn gekomen, terwijl ze proberen te achterhalen hoe ze kunnen uitstappen. Onderweg maak je vrienden die helpen om de puzzels op te lossen, maar tegen een hoge prijs. Blijf bij ons terwijl we de lagen van deze nieuwe titel ontleden, met zijn hoogtepunten en dieptepunten. Hier is Je Beurt om uit te stappen, de review.

De Vluchtige Trein

Je Beurt om uit te stappen begint met een griezelige start. Onze naamloze protagonist lijkt uit een capsule te breken en loopt door een deur. Vervolgens suggereert een tekst op het scherm dat dit niet de eerste keer is dat het gebeurt, maar het kan de laatste keer zijn. Daarna zijn we op een rijdende trein die leeg lijkt te zijn. Er is geen informatie over waarom of hoe we daar zijn gekomen, maar het spel doet een uitstekende job in het creëren van een spannende sfeer.

Het besturen van het personage is een eenvoudige taak van het beheren van de W, A, S en D-knoppen. Dit stelt je in staat om op en neer te gaan op de trein. Kort daarna kom je een geschokte passagier tegen die vreemd genoeg je eerst niet ziet, maar dan iets mompelt over dat je betrokken bent bij de verdomde rotzooi die zich op de trein afspeelt. Waar ze staat, lijkt het op het resultaat van een gevecht. Maar in twee keer ademhalen, is ze verdwenen en is de plek plotseling getransformeerd. De omgekeerde banken zijn weer rechtgezet. Dat markeert het eerste teken dat dit geen gewone trein is. Misschien ben je per ongeluk op de verkeerde trein gestapt en ben je nu op weg naar Hogwarts?

Wie Ben Jij?

Het is bijna een ongeschreven regel voor sommige mensen. Je ontmoet een vreemdeling terwijl je in gevaar bent, en je eerste gedachte is om kennis te maken. Je denkt idealiter dat je in hetzelfde schuitje zit, dus ze kunnen niet de moordenaar zijn. Helaas is dit waarom de meeste filmfiguren het niet eens halen tot de eerste 20 minuten. Weinigen krijgen het gevoel om te vluchten en houden zich aan de gedachte van ‘vreemdelingen gevaar’. Maar voor ons personage en de andere onbekende passagiers die hij tegenkomt, is het vormen van een band de waarschijnlijke manier om uit hun ellende te komen.

Je komt eerst in contact met Albert, die, overigens, een opvallende gelijkenis heeft met Batman’s butler, Alfred. Zijn uiterlijk en manier van doen trekken parallellen met de Marvel-franchise personage. Het kan een toeval zijn of een inspiratie. Wie weet? Net als ons personage, heeft Albert ook geen herinnering aan hoe hij op de trein is gekomen, maar is blij om een medepassagier te ontmoeten. Samen proberen jullie een weg te vinden naar het voorste deel van de trein. Maar dan springt een personage door de deur als een hert dat in het licht van de koplampen is gevangen. Hij lijkt bang en stelt ook vragen over zijn omgeving, wat het duo aanzet om de trein verder te onderzoeken.

Sci-fi ontmoet Horror

Ik moet het spel nageven dat het me bij elke wending intrigeert. Naast het ontmoeten van Albert, word je ook geïntroduceerd aan een cast van andere personages, sommige van de aarde en anderen van een andere planeet. Maar dat is niet alles. Sommige personages zijn uit een andere tijdstroom. Neem Albert, bijvoorbeeld. Hij is uit de jaren 90, wat zijn uiterlijk en keuze van woorden verklaart. Maar het spel doet weinig om uit te leggen hoe ze allemaal op dezelfde tijdstroom zijn beland. Het geeft je echter de taak om meer te leren over je medepassagiers, wat deel uitmaakt van de gameplay.

Je moet interactie hebben met drie personages tegelijk, waarbij ze stukjes van hun achtergrond onthullen. Het doet niet veel voor de gameplay, behalve dat het je een hint geeft over wie ze zijn en waar ze vandaan komen. Het voegt echter een laag van charme toe aan het rijke verhaal van het spel.

Bovendien zijn de horror-elementen van het spel nogal subtiel. Nee, je zult geen eldritch-wezens uit het donker zien springen. In plaats daarvan creëert de mysterieuze trein en zijn passagiers een gespannen, horror-volle sfeer. De occasionele blackouts die passagiers een voor een wegrukken, houden je aan het denken. Wie is de volgende?

Bovendien is exploratie een van de wegen die je zult gebruiken om meer te leren over de ‘eindeloze trein’. Je zult gesloten deuren tegenkomen, wat aangeeft dat je op zoek moet naar een sleutel. Gelukkig is dit niet het type spel waarbij je complexe gokken moet doen over waar de volgende aanwijzing is. Het is letterlijk recht naast de deur. De andere stukjes van de puzzel zijn gescheurde stukken papier die hinten op andere passagiers die de trein eerder hebben bereisd.

De Hits

Je Beurt om uit te stappen is een relatief kort maar zoet spel. De excentrieke cast van personages, elk met hun eigen set van persoonlijkheden, voegt immersie toe aan het spel. Het spel ontwikkelt de achtergronden van elk personage aan boord van de trein, met diverse ervaringen en oorsprongen. Elk personage vervult specifieke rollen, met figuren als Benny die schitteren als de hersens van de operatie. Bovendien kun je kiezen met wie je interactie hebt, waardoor je diepe connecties kunt maken met een reeks personages.

Bovendien geven de dialoogvensters de emoties op een slimme manier weer. Je kunt zien wanneer een personage geërgerd, opgewonden en zelfs boos is. Het maakt zeker goed dat er geen voice-acting is, waardoor de dialoog objectief blijft. Bovendien complementeren de achtergrondmuziek en geluidseffecten het verhaal, waardoor het meer aantrekkelijk wordt.

Bovendien is de richting van het spel verbonden met je keuzes. Naast interactie, kun je reageren op verschillende multi-choice pop-ups, die uiteindelijk leiden tot een ander resultaat. Simpel gezegd, het verhaal en de gameplay van het spel zijn solide, waardoor een intrigerende ervaring ontstaat. De retro-pixelated kunst geeft het spel een arcade-gevoel en complementen de eenvoudige sfeer. De spanning houdt je actief en nieuwsgierig naar wat er gaande is. Elke interactie draagt een mysterie bij, waardoor je alles in twijfel trekt, zelfs je eigen bestaan.

De Miss

Ondanks dat het spel een replayability-functie heeft, biedt het niet genoeg stimulans om het opnieuw te spelen. De dialoogscènes zijn niet overslaanbaar, waardoor je door de saaie conversaties heen moet zitten, ook al weet je wat de persoon zal zeggen. Het spel heeft een pauze-optie, maar er zijn geen opslagpunten. Dus, als je de game verlaat, ben je rechtstreeks terug bij het begin.

Bovendien lijken de dialoogscènes op elementaire grammatica met een handvol spelfouten. Echter, gezien de omvang van het spel, is dit vergeeflijk. Ik feliciteer het spel met zijn verhaal en de manier waarop het mysterie en intrigerende personages creëert.

Bovendien was het tempo een beetje uit. Net toen ik me aan het wennen was aan de houding van een personage, schakelde het een paar interacties later van kant. Bijvoorbeeld, Bree, een figuur met een masker, lijkt een zorgeloze houding te hebben en is niet erg een teamspeler. Na haar interactie met een nieuw personage, toont ze haar zachte kant, maar voordat je je zelfs maar kunt aanpassen aan dit, is ze terug bij haar oude zelf. Ik snap het; het is een kort indie-verhaal, maar er is nog meer te doen aan het verhaal. Ook is het einde niet echt bevredigend en doet weinig om de gebeurtenissen te communiceren.

Conclusie

Je Beurt om uit te stappen grijpt je met zijn excellente premisse en gladde, pixelated presentatie. Zeker, het is licht op de horror-elementen, maar het excelleert in het creëren van mysterie en spanning. Elke gebeurtenis in het spel presenteert een boeiende ervaring, vooral de interactieve gameplay.

De grootste teleurstelling is de verhaaltempo en het matige einde, die je in de steek laten. Het is alsof je op de hype-trein springt voor een achtbaanrit, maar in plaats daarvan beland je op de kinderkarrousel. Zeker, het is schattig, maar waar is de spanning? Gelukkig is dit alleen het basis-spel. En als een episodisch verhaal, dankzij God, zullen er meer hoofdstukken komen. Misschien komen we uiteindelijk achter het mysterie.

Voor gebruikers met een Steam-account is het spel een leuke manier om hun prestaties collectie uit te breiden. De prestaties zijn relatief eenvoudig, en je zou ze idealiter tegenkomen, ongeacht hoe het verhaal zich ontwikkelt. Bovendien zijn er genoeg interessante dingen om te ontdekken.

Voor een gratis spel is Probeer niet uit te stappen een mooie pakket, met veel meer voor zo weinig. Dus waarom niet een keer proberen?