YetiParty Recensie (PC)

De naadloze overgang van het knagen op een paar knapperige wortels naar het wegrennen voor een krankzinnige big was niet wat me overrompelde in YetiParty; het was gewoon alles anders dat zich in het patroon vastnaaide. Het had waarschijnlijk een saaie aangelegenheid moeten zijn – een demoraliserend feest van losse morele standaards, goedkope alcoholische verwijzingen en twijfelachtige toiletgrapjes. Maar die setup viel snel uit de appelkar en veranderde in iets heel anders, en eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik dat zou zien van een twee-voor-een horror-parodiehybride.

Ik zal eerlijk zijn, ik wist niet wat ik kon verwachten van een spel dat zich aanvankelijk vastpinde onder de paraplu van een zogenaamde meesterwerk. Het eerste wat uit het niets opdook, was geen ijzeren belofte aan mij dat het een spectaculaire wandelsimulatie-ervaring zou bieden. In plaats daarvan gaf het me een klap op de rug en verklaarde openlijk dat het zou zijn een verdomd ongebruikelijke zestigminuten durende rit door een reeks vreemde gebeurtenissen. Het beloofde bier, slechte grappen en het occasionele stuk degeneratie-onzin, maar wat het niet vertelde, was dat het ook zijn lijk zou volproppen met een schat aan absurde ideeën, zoals een reusachtige big die in een vlaag van woede door een container dendert, bijvoorbeeld.

YetiParty is veel dingen, maar een volledig horror- spel is het zeker niet. Nou, om te liegen, is het een lichtelijk onrustgevend spel, misschien niet om de juiste redenen. Laat ik zeggen dat het heeft een behoorlijke hoeveelheid jump scares, en het heeft zijn eigen specerij van humor die, eerlijk gezegd, ik zou snel liever weggooien voor, weet je, redenen . Maar meer daarover later.

Leven van het feest

YetiParty legt de basis voor een eenvoudig, maar ongelooflijk jeugdig concept – een setup die je, de zwervende academicus, uitnodigt om de verwrongen boroughs van een verlaten Russische dorp te verkennen in een poging om stoom af te blazen voordat je je inschrijft bij, op zijn minst van wat ik heb begrepen, een prestigieus universiteit. Daarbij kruidt het spel je doel met een paar futiele klussen om te voltooien: bier kopen, een kampeerplek vinden en genieten van de grote buiten voor zonsopgang. Simpel genoeg, toch? Eh, verkeerd.

De reden waarom YetiParty zichzelf beschrijft als een dubbele functie, is dat, ondanks dat het openlijk de toon zet voor een ogenschijnlijk onschuldige reis die toevallig een nest genetische fetch-and-go-taken bevat, het ook vaak tedere momenten en onorthodoxe kicks heeft. En de big, grappig genoeg, is niet het enige vreemde dat zich een weg baant in het verhaal. Ik zou het niet willen verklappen, maar om credits waar credits due zijn, zijn oversized boerderijdieren maar een van de vele curveballs die YetiParty je toewerpt. Het staat in de titel, dus je kunt alleen maar aannemen dat het veel meer bevat dan smerigheid en mest. Het doet het, om duidelijk te zijn.

Een nacht om te onthouden

In de zestig minuten die je doorstaat de vreemde activiteiten van YetiParty, kun je eigenlijk een klein bebost gebied verkennen met een paar verlaten plekken, praten met “vrienden” en andere excentrieke volk – een taak die beladen is met zijn hilarisch slechte voiceover-werk en slechte grappen – en kleine maar enigszins betekenisvolle taken voltooien, zoals bier en snacks pakken, en, weet je, voor je leven rennen in een laatste poging om een gevaarlijke achtervolging te overleven. Je weet wel, normale dingen.

Het goede aan YetiParty is dat het je niet voor de gek houdt door te denken dat alles perfect is. De ontwerp is niet perfect, noch zijn de personages. Verdomme, de meeste van zijn assets zijn een beetje houten en lachwekkend. Maar dat maakt niet uit, want als het erop aankomt, weet YetiParty raar genoeg hoe het een goede schrik kan oproepen. Het is geen been-chillingly goed cauldron van kwaliteitsschrikken, maar het weet zeker hoe het een atmosfeer kan creëren en je iets te laten verwachten. En het beste is, het is irriterend onvoorspelbaar, wat betekent dat je vaak meer tijd besteedt aan het kijken over je schouder dan recht vooruit.

Ik zeg niet dat YetiParty het potentieel heeft om zijn soortgenoten te overtreffen, maar ik moet credits geven waar credits due zijn en zijn zelfbewustzijn vieren als een mismatste horror. Tenminste, waar de meeste horror-spellen de neiging hebben om te pochen en hun gebruikers te voeren met beloften van “revolutionaire mechanismen” en dergelijke, YetiParty kiest ervoor om de minder bereisde route te nemen, met beloften die meestal overeenkomen met haperende voiceovers en twijfelachtige gameplay-keuzes. Eerlijk gezegd, kan ik niet helpen maar applaudisseren voor die toewijding aan het onderdeel.

Uitspraak

YetiParty had me grimassen van het lachen, huiveren van gêne en bovenal, schreeuwen van angst – de drie krachtpatsers die een koppig goed indie-horror vormen.

Terwijl ik ver weg ben van het kunnen beschouwen van YetiParty als een “aanzienlijk beter” horror-spel dan de rest van zijn soortgenoten, laat staan een product dat gezegend is met klassieke goede looks en al die handelsmerken van een traditioneel goed georkestreerd spel, is de waarheid hier dat, ondanks gemengde indrukken, ik genoot ervan. Zeker, het was ongebruikelijk, en de plotontwikkeling was nauwelijks wat ik zou noemen orthodox – maar de kleine details – de mismatste personages, de god-awful dialoog en de algemene gekte van de setting als geheel – waren de moeite waard de prijs van toegang.

Als het een ongebruikelijk indie-horror is dat je wilt – een hybride die het opneemt tegen te veel genres, om te zien – dan zou je, met een beetje geluk, jezelf aangenaam verrast vinden door hoeveel plezier YetiParty te bieden heeft in zijn korte zestigminuten intermezzo. Het zal je perspectief niet veranderen over hoe een solide horror-spel eruit zou moeten zien, maar het zal je zeker iets geven om over te schrijven terwijl je wacht op de volgende gelegenheid om marshmallows te roosteren met een oversized big. Zo gewoon als dat is, weet je.