Volgarr de Viking II Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, & PC)

Duik weer in de loopgraven van lavapoelen en bodemloze putten in de tweede iteratie van de Volgarr-franchise. Crazy Viking Studios keert terug, deze keer in samenwerking met retro-specialist Digital Eclipse. Het studio heeft trouw blijven aan het originele Volgarr de Viking (2013), waarbij veel van de pijnlijk precieze platforming en brute gevechtsmechanieken behouden zijn. Natuurlijk is de intensiteit en het hoge niveau van uitdaging van het origineel wat het zo speciaal maakte. Misschien maakt het het een van de beste platformervaringen die je kunt spelen.

Nu, met het vervolg momenteel uit op alle grote platforms, hebben veteranen een nieuwe uitdaging om zich aan te werpen en te proberen te overwinnen. Nieuwkomers, aan de andere kant, zullen misschien het origineel of het vervolg willen benaderen met voorzichtigheid, aangezien de gameplay, op alle manieren, niet is voor de faint of heart. Zullen we zien wat Crazy Viking Studios voor ons heeft gekookt? Cue Volgarr de Viking II review.

Hetzelfde Oude

Een korte recap van het origineel vertelt ons hoe de god Odin Volgarr heeft doen herrijzen om beesten te bevechten in zijn naam. Je zit bier te drinken in een herberg ergens in Midgard als monsters hun eerste aanval lanceren. Vanaf dan is het bloedvergieten van allemaal die durven in je weg te staan.

Eerlijk gezegd is het einddoel van je gevecht tegen de menigte monsters dat zal ontstaan onduidelijk. Het verhaal is bot, meestal, met nauwelijks vleesachtige personages of verhaalontwikkeling. Maar dat is het punt, denk ik: om een tunnelvisie te houden van de hoofdtaak, die dicteert dat je alle vijanden die je tegenkomt moet vernietigen.

En zo begint je barbaarse reis door Midgard, van de besneeuwde bergen tot de stoomhete lavapoelen die je moet vermijden. Er zijn veel gevaren en hindernissen die je moet overwinnen die veel van je paden zullen onderbreken. Van bodemloze putten tot spijkeren, alles kan gebeuren. En het beste is dat je het niet zult zien aankomen.

Het wordt nog onvoorspelbaarder gemaakt door de horizontale en verticale traversie van de niveaus die je moet voltooien. Je kunt ladders beklimmen en van stages zwieren. Je kunt ook een zwaard in muren werpen en impromptu-platforms creëren om hoger te komen. Alles zal bekend zijn voor iedereen die het origineel heeft gespeeld, aangezien de platforming en de algehele gameplay grotendeels hetzelfde blijven.

Verover de Wereld

Je zult in totaal door diverse werelden navigeren. Er is ook een zesde finale en geheime wereld die je moet ontgrendelen tegen het einde van het spel. Elke wereld heeft twee niveaus en een baas. De werelden zijn aanzienlijk groter in schaal in vergelijking met het origineel, met duidelijk meer grond om te bestrijken. En niet alleen de toegenomen grootte van de ruimte, maar ook vol met veel meer obstakels en vijanden om te verslaan.

Daarom heeft Volgarr de Viking II tenminste één tussencheckpoint toegevoegd voor elke wereld. Hier kun je respawnen als je sterft. Maar je zult ook alle power-ups die je hebt verkregen tot dat moment verliezen. Het is behoorlijk verpletterend als je net bent gestorven en een upper hand kunt gebruiken. Echter, het verkrijgen van een andere power-up na een checkpoint is schaars, waardoor je geen keuze hebt dan om alleen te vertrouwen op je vaardigheden (en geduld).

Maar dat is slechts een kleine smaak van het niveau van brutaliteit dat Volgarr de Viking II je voor de voeten werpt. Bovendien doet het dit op een misleidende manier. Neem bijvoorbeeld de vrijheid om een checkpoint te vernietigen in ruil voor schatten en extra punten. Maar als je toevallig sterft, word je teruggestuurd naar het begin van de wereld. En ja, nog steeds zonder enige van de power-ups die je hebt verkregen.

Het Wordt Erger

Dus, aanvankelijk kun je vooruitgaan met een flinke pas, met een dubbele sprong en rolgevecht en traversiebeweging tot je beschikking. Maar één treffer zal je doden. Dus, je wilt voorzichtig zijn als je de wereld van Volgarr de Viking II betreedt. Het stormen van stages die je nog niet hebt gemasterd zal je zeker kosten.

Terwijl je leert om je tijd te nemen om eventuele aanvallen te anticiperen, kom je verborgen schatkisten tegen die je power-ups geven. Van een zwaard tot een helm en een schild, je bouwt langzaam robuuste uitrusting op. Deze laten je tot zes treffers weerstaan (het geldt niet voor het vallen in bodemloze putten en lavapoelen, die je nog steeds onmiddellijk zullen doden). Bovendien zal elke power-up je extra buffs geven. Het zwaard, bijvoorbeeld, zal je in staat stellen om dubbele schade toe te brengen, de helm verhoogt je aanvalssnelheid, enz.

Maar, (er komt altijd een maar, hè) als je door een vijand wordt geraakt, Volgarr de Viking II neemt één power-up na de andere weg totdat je weerloos bent en uiteindelijk bezwijkt aan de onvermijdelijke dood. “Onvermijdelijk”, omdat sterven in dit spel gegarandeerd is. Je zult zo vaak sterven; het zal een tweede natuur worden. Je zult zo vaak sterven dat je je “Continue” toelage zult opmaken en wordt opgesloten in de Undead Mode.

Zielloos Wezen

Het idee is dat je zo vaak bent herrezen dat je niet genoeg levens meer hebt om uit te geven, waardoor je een uitgeputte zombie bent die niet kan sterven van aanvallen. De Undead Mode is eigenlijk “gemakkelijke moeilijkheidsgraad”, en ik denk dat rookies er een feestje van zullen maken. Veteranen, daarentegen, zullen het misschien ter harte nemen als het spel hen opsluit in de modus totdat ze het spel hebben voltooid.

Pas dan kun je jezelf opnieuw uitdagen met de normale moeilijkheidsgraad en zelfs de speedrun-timer verhogen. Je kunt ook je save-bestand verwijderen en het spel opnieuw beginnen, maar vertrouw me, je zult nog steeds worden opgesloten in de Undead Mode. Ja, Volgarr de Viking II is zo meedogenloos. En ja, het is nog steeds een fantastische tijd waard om door te brengen, hoewel het soms een aderlatende ervaring is.

De waarheid is dat het hoge niveau van uitdaging behoorlijk verslavend is. Het is ongelooflijk bevredigend als je eindelijk een niveau weet te verslaan. Na meerdere pogingen weet je eindelijk de exacte tijd te bepalen om te springen of een vijand aan te vallen op hun exacte zwakke punt. Het vergt behoorlijk wat inspanning om de niveau-ontwerpen te leren kennen om eventuele gevaren te anticiperen die op het punt staan om te ontstaan. Vijanden variëren ook sterk en dwingen je om problemen op te lossen op manieren die de verbeelding stretchen.

Een manier om de niveaus te leren kennen is via de Oefenmodus. Je kunt de modus spelen vanuit het hoofdmenu om de niveau-ontwerpen te masteren, inclusief vijandplaatsingen en hindernissen. De Oefenmodus is echter alleen beschikbaar voor de niveaus die je al minstens één keer hebt voltooid. En daarna, misschien kun je jezelf uitdagen met een snellere speedrun.

Retro Sfeer

Wat de omgevingen zelf betreft, zien ze er prachtig uit. Het is pixelart die de beste delen van retro-gaming laat zien. Kleuren zijn levendig en springen van het scherm, terwijl Volgarr en vijandontwerpen intrigerend genoeg zijn om ze van elkaar te onderscheiden. Het is gemakkelijk om obstakels en hindernissen te zien, hoewel het zien ervan en het vinden van de beste route om ze te verslaan een ander verhaal is.

Geluidseffecten zijn ook uitstekend, met diep immersieve deuntjes. En zo is de muziek-score, die een banger is, net als het origineel. Met meerdere eindes, waarvan de saaiste is verbonden met de Undead Mode, zul je worden aangespoord om terug te keren voor een tweede kans om het spel te verslaan en een nog beter einde te ontgrendelen.

Het hoogste niveau van moeilijkheid heeft het meest krachtige einde van allemaal. Het is de moeite waard om ernaar te streven om het te ontgrendelen, hoewel met veel verdiende pauzes ertussen om af te koelen en te rusten. En dan, met een heldere geest en nog meer geduld, wie weet, je bent de eerste die het spel in één keer weet te verslaan.

Uitspraak

Volgarr de Viking II, is niet heel anders dan zijn 2013 origineel. De titulaire Volgarr heeft dezelfde bewegingen, vaardigheden en wapens als voorheen. Bovendien legt het vervolg hetzelfde niveau van brutaliteit van precieze platforming en wilde vijandige aanvallen op. In tegenstelling tot het origineel, voegt het vervolg echter tussencheckpoints en een Undead Mode toe. Beiden zijn welkom om tenminste ademruimte te geven aan nieuwkomers die de mechanica voor het eerst leren.

Platforming vereist extreme precisie, terwijl gevechten vaak vol verrassende wendingen en bochten zitten. Je denkt misschien dat je eindelijk de smaak van zwaardvechten te pakken hebt, alleen om te realiseren dat het ook een meesterschap van de niveau-ontwerpen vereist om de niveaus te verslaan. Ongeacht je vaardigheidsniveau, zul je te vaak sterven. Maar zelfs met het niveau van wreedheid dat het spel je voor de voeten werpt, behoudt het nog steeds dat ongelooflijke gevoel van bevrediging als je eindelijk het spel weet te verslaan.

Nog steeds, nieuwkomers en gamers die geen fans zijn van meedogenloze retro-platforming, zullen misschien voorzichtigheid willen betrachten voordat ze in deze wereld springen. Het spel kan snel veranderen in een woedeaanval als je constant wordt neergeslagen. De vraag is of het een neerslagging is die je wilt doorstaan voor de voldoening die zal komen met het eindelijk verslaan van het spel.